Examens zijn als PMS

Eén tekst geschreven, nog drie te gaan. U kijkt fronsend, ik zie het van hier. Ziet u, ik heb overovermorgen het allerstomste examen ooit. Ik heb acht vragen gekregen, de ene al vager dan de andere maar allemaal met ergens in de verte het gemeenschappelijk thema 'internationaal milieurecht'. Ik moet er daarvan op woensdag vier naar keuze beantwoorden. Vorige jaren was het examen openboek, vanaf dit jaar niet meer. Niet alleen moet ik dus vier opstelletjes voorbereiden, ik moet ze bovendien ook nog vanbuiten leren en hersenloos neerpennen op het examen. Het is moeilijk in te schatten hoe lang ik ze moet maken. Mijn schrijfsnelheid zal aan het einde van die stompzinnige schrijfmarathon ongetwijfeld lager liggen dan in het begin, over het ene onderwerp valt al meer te zeveren dan over het andere. Soit, talrijke variabelen, miserie troef. De reeds afgewerkte tekst is tweeënhalve getypte bladzijden lang, ik betwijfel of ik dat ooit opgeschreven krijg binnen de tijdslimiet. Ik behou mij het recht voor om mijn volgende tekst korter te maken, hij zal het wel niet doorhebben. Over het feit dat ik er niet op vertrouw dat de prof dezelfde vragen zal stellen als aangekondigd, zullen we het maar niet hebben, het is zo al erg genoeg.

Al mijn getyp ging vandaag gepaard met luisteren naar De Afrekening* een dag na de feiten en Youtube-filmpjes van Intergalactic Lovers.

after hours of motionless dancing to the sound of heavy rain - I tell myself to pick up the pieces and go movin' on up again

De Maleisiër en ik zijn alleen thuis en we hebben gisteren een aanvaring gehad. Meneer moest weer douchen om middernacht, zijn fout. Ik naar de douche en geroepen "Dude, it's midnight!". Op zich niets mis mee, iedereen die een horloge kan lezen had hem dat kunnen zeggen. Maar ik geef toe, ik bedoelde het op een boze manier.

Vandaag in een van mijn wandelingen naar de ijskast excuseerde hij zich voor zijn nachtelijke escapades. Ik heb mijn schouders opgehaald en ben terug naar mijn kamer gegaan. Ik vind: als je een papier op de deur van de douche straal negeert in plaats van het te lezen, dan ben je ofwel een mongool ofwel een pestkop. In geen van beide gevallen brengen excuses zoden aan de dijk. Eens een mongool, altijd een mongool, niets aan te doen. Idem voor pestkoppen.**
Daarbij, mijn zenuwuiteinden worden dezer dagen al genoeg op de proef gesteld door het schrijven van opstellen, ik heb mijn nachtrust nodig. Ik reageer mij liever af op een random Maleisiër die ik nooit van mijn leven nog ga zien dan op iemand anders, pakweg mezelf.
Examens zijn als PMS, een excuus voor gratuit verbaal en fysiek geweld wanneer het mij uitkomt, de rechtvaardiging voor de bitch in mij. Examens zijn als PMS, maar dan een hele maand in plaats van een week. Is dat even balen voor de Maleisiërs op deze wereld.

Na de valse excuses plande ik mijn tripjes naar de keuken zodanig dat ik hem niet meer moest tegenkomen. Ik wil liever niet moeten blaffen.

[run run run as fast as you can - 'cause I've killed before and I'll do it again]

Wist u dat oploscappuccino tegenwoordig een bijgevoegd potje cacaopoeder heeft? Voor ik het goed en wel besefte, had ik het bijna helemaal leeggeschud boven het melkschuim. Oooohmmm, het zicht van cacaopoeder dat in melkschuim trekt... En de klank van verschrompelend schuim! Rice Krispies overgieten met melk... Een koude hand die mijn ruggenwervels afloopt... Rrrrrr.

I let it just drip drip drip on me - I let it just soak right through

In de ijskast vond ik een peer die zodanig rijp was dat ze naar perenlikeur smaakte.*** Dat kan nog van pas komen tijdens het schrijven van mijn opstellen, me dunkt.

Dit gezegd zijnde moet ik dringend de link tussen mensenrechten en internationaal milieurecht gaan doorgronden in de vorm van een tachtig bladzijden lang document geschreven door de prof zelf.**** We gaan dat hier ne keer samenvatten, zie!

woohoo, it will get better, that's what I told you from start  - woohoo, things will get clearer, that's what the weather guy said last night

Aantal nachten slapen tot laatste examen: 3.

Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 3.

Aantal nachten slapen tot thuis: 38.

* Wat is dat met al die voze heavy metal rock toestanden, zeg? Triggerfinger, BlackKotsRevelation, Diabolo Boulevard, Foo Fighters. Alsof iemand in de wereld ooit nood heeft aan dat soort lawaai. Los daarvan: zoveel mooie (rustige) Belgische muziek, ik ben echt fier op ons!
** Gepest worden doet na al die jaren nog steeds een klein beetje pijn daar vanbinnen waar mijn hartje woont, maar nu ben ik gewapend met een harnas vol sarcasme. Zolang ze me niet horen huilen 's nachts in mijn bed, ben ik safe...

*** De textuur was daarentegen volledig intact. Krokant en sappig. Ik ga een likeurperenboom kopen en die in mijn tuin planten.

**** De meeste teksten in de stapel papier die we in onze handen gestoken kregen zijn van zijn eigen hand. Wat een narcist.

Examendagen (1)

Het waren voor de verandering geen ronkende motoren aan de buitenkant van mijn slecht geïsoleerde ramen die me wakker schudden uit een ondiepe slaap, het was de gedachte dat Bart De Wever en zijn troepen actie hadden ondernomen en van de ene dag op de andere de macht over België hadden opgeëist.* Net wakkere Domi heeft het soms moeilijk met het onderscheid tussen feit en fictie, laat staan wanneer het fictie is die evengoed feit zou kunnen zijn.
Brent, die gewoonlijk pas post meridiem uit zijn grot komt gekropen, was verrassend vroeg uit de veren. Blijkt dat een namiddaglijk examen zijn bioritme had verstoord. Hij had koffie gezet en daar was ik hem dankbaar om. Het volgende dat ik mij herinner is blootvoets in de keuken staan in mijn versleten pyjama, wezenloos voor me uitstarend met een kop zwart goud in mijn handen.** Flatgenoten liepen langs en rond me (de Aziaat heeft het na een semester nog steeds zichtbaar lastig met mijn halfaangeklede verschijning) maar ik staarde lustig verder en was het bewegingsloos centrum waarrond hun wereld draaide, als het ware. En ik die dacht dat ik heel misschien tot ochtendtype was geëvolueerd dit semester. Al zit mijn laatavondlijke studie op voze technomuziek gisteren er misschien ook voor iets tussen.

Toen moest ik wakker worden, want er wachtte een examen op mij in een kelder van de bibliotheek. Ik was maar net op tijd, en ik was nochtans anderhalf uur op voorhand opgestaan. Ik zeg het u, wakker worden is een tijdrovend proces.

Ik ben altijd blij als een examen voorbij is. Het studeren totdaaraantoe, maar wanneer ik mij oog in oog met twintig bladzijden wit papier bevind, zinkt me de moed in de schoenen. Ik wenste dat er een manier bestond om de informatie in mijn hoofd wifi*** te downloaden naar een verbetermachine, die dan controleert of de antwoorden allemaal in mijn hoofd zitten en bevestigend/ontkennend biept zonder dat ik mij tegen de klok een polsblessure moet schrijven. Meer dan aan leerstof denk ik tijdens het afleggen van examens aan hoe hard ik dat allemaal niet wil opschrijven en grmbl.

Toen was ook dat afgelopen -de inspiratie was er op het juiste moment, ik heb zinvolle argumenten gegeven pro het opstellen van een Aziatisch mensenrechtenverdrag (er is er momenteel geen) waarvan ik niet wist dat ik ze in mij had- en vond ik dat ik een opkikker verdiend had. De hipster in mij wou een boek lezen in een etablissement met hoge lederen zetels en koffie drinken, mijn maag zei dat het genoeg was geweest. We gooiden het op een akkoordje, mijn maag en ik, en bestelden chocoladetaart. Op mijn bord bleek dat een hoek van de spie chocoladetaart ontbrak, ik keek in de vitrine en jawel, mijn hoek lag nog op de taartschotel. Kijk, dat is dus géén waar voor mijn geld, het zit hem in de details en ik let op de details, al kan mijn hoek op de totaliteit van het stuk taart amper als detail worden afgedaan. Desalniettemin: lekkere taart, goed boek.

Kent u het gevoel dat u iets niet zou mogen doen en het toch doen? Na mijn taart ging ik de boekhandel binnen. Nooit doen, een boekhandel binnengaan, die winkels zijn gebouwd om je boeken te doen kopen die je niet nodig hebt. Onzin, boeken zijn altijd nuttig. Engeltje en Duiveltje vochten elk vanop hun schouder het eeuwenoude gevecht van geld tegen boekenwijsheid, ik liet mijn ogen over de planken dwalen. De keuze was er nooit écht een tussen het fancy Indisch kookboek in promotie en Will Grayson Will Grayson eens ik die laatste zag staan zo eenzaam en alleen en smekend om gekocht te worden. Ik heb weinig ambitie in de Indische keuken en John Green is een fantastisch schrijver die in België in geen enkele boekhandel te vinden is. Al is Ian McEwan beter, maar die was me te duur. Achter de kassa van de boekhandel stond een meisje met fluoroze haar. Ik vroeg me af of ik mij ook een gek kapsel zou moeten aanmeten als ik ooit in een boekhandel wou werken. Mensen in boekhandels hebben vaak gekke kapsels.

(wordt vervolgd)

(al is het vooralsnog onduidelijk of het überhaupt ergens heengaat)

Aantal nachten slapen tot tweede examen: -1.
Aantal nachten slapen tot derde examen: 6.

Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 6.

* Voor de peis en vree zal ik misschien geen uitspraken doen over of dit goed of slecht is. Het zou de status quo doorbreken, zoveel is wel duidelijk. Hé, ik lig wakker van dit soort dingen!

** Ik geloof niet in koffie. Ik vind het lekker, maar ik geloof er niet in.

*** Wifi is in mijn wereld gewoon een synoniem voor draadloos. Gebruik in een zin: een gsm is een telefoon, maar dan, juist ja, wifi.

Nerd!

Ik wil Criminal Minds kunnen bekijken en weten waar de aflevering zich afspeelt in plaats van wild te gokken. Ik heb alle staten van de VS eigenlijk altijd al willen weten liggen. Huplakee, staten en hun hoofdsteden zijn sinds vandaag mijn uitdaging tussen de hoofdstukken mensenrechten door.

[Seattle is niet de hoofdstad van Washington. Portland is niet de hoofdstad van Oregon. San Francisco is niet de hoofdstad van California. Virginia heeft een loshangend stuk in de Atlantische Oceaan en Long Island maakt deel uit van de staat New York hoewel het er amper aan vasthangt. Die hele knossel staten aan de Oostkust is nogal ingewikkeld, feitelijk.]

Rijstpap als metafoor

Ik heb de voorbije dagen nogal veel aan thuis zitten denken. Nog ruim anderhalve maand en ik bevind mij weer op Belgische bodem! Het is geen heimwee op een slechte manier, het is vooruitkijken naar de dingen die ik gemist heb en allemaal ga terughebben, in al dan niet dezelfde vorm. Los van de mensen (ik probeer niet te aanhankelijk te doen en dat durft nogal eens lukken - soms ben ik koel maar ik bedoel het goed) kijk ik bijzonder uit naar mijn kamer met mijn spulletjes* en mijn cacti, zwemmen, een trampoline in een zomertuin (of moet ik zeggen bouwwerf, zucht), Ozark Henry op de Lokerse Feesten, fietsen, het herinrichten van mijn kot, het leven in Gent, de lichtjes aan de Graslei. Het is vooruitkijken naar de jump start die ik mezelf geef. Alles hetzelfde en toch dingen kunnen veranderen.

Wat Gent betreft ga ik er vooral intens van proberen genieten. Ik wil een blender en een wokpan in mijn kot en ik wil een nieuw rekje gaan kopen in de Ikea. Ik ben nog steeds op zoek naar een oven om koekjes in te bakken, want de oven die ik dacht te kunnen gebruiken blijkt zich een ruim vijf kilometer verderop te bevinden en zover kan ik niet rondfietsen met een ovenschotel of een klomp cakedeeg in mijn handen. Ik overweeg om foto's op te hangen in mijn kot. Dat is een big deal voor mij, want ik hou niet van foto's.**

Ik heb het gevoel dat ik alleen zou kunnen wonen moest ik dat willen, dat ik in staat ben mijn plan te trekken nu ik zelf mijn was doe en er geen mama voor mij kookt in het weekend en ik alle problemen zelf moet oplossen omdat er niemand is om naar te bellen. Ik doe dat niet slecht! Nu ik weet dat ik het helemaal alleen ook aankan, neem ik mij voor mijn vrolijke zelf consistent mee te nemen naar huis tijdens het weekend in plaats van haar soms in Gent te vergeten. Als ik het helemaal alleen kan in Gent, moet ik thuis niet zagen. Maar dan wil ik het ook echt wel helemaal alleen mogen doen. Ik wil van een naar Gent pendelen, met een trein, op sporen.

Ik ga van volgend schooljaar gebruik maken om het aantal intellectuele avondjes bij glaasjes wijn tot een absoluut maximum te verheffen. Het is de laatste kans om een revolutie te ontketenen voor ik de echte wereld intrek, het is nu of nooit.

Ik denk dat ik tijd ga moeten incalculeren om NZ te laten bezinken, maar daar wil ik nu nog niet aan denken. De dagen die ik hier nog ben snellen voorbij aan hoge snelheid, ik heb examens te maken en ik heb het lastig om mij te concentreren.

Pas op, dit zijn positieve gevoelens eh. Bij herlezing besef ik dat ik mogelijks overkwam als een superhard mama-kindje en dat ik nu pas op mijn eigen benen staan. Fout. Vraag het aan mijn ouders: nooit een mama-kindje geweest. Te weinig mama-kindje naar hun zin zelfs, zegt een stemmetje in mij. Ik besef nu gewoon dat ik desondanks toch nog veel op hen rekende voor dingen die ik eigenlijk ook zelf kan. Misschien was het gemakzucht, misschien was het gebrek aan zelfvertrouwen? Ik heb vandaag voor de eerste keer in mijn leven zelf rijstpap gemaakt, daar moet een mens dan eenentwintig voor geworden zijn. Was ik onderbewust bang dat ik de kunst van de rijstpap thuis*** niet ging kunnen evenaren? Ik heb volgende keer sowieso dessertrijst nodig in plaats van gewone rijst (maar ze hadden geen dessertrijst in de winkel), mijn rijstpap is niet perfect maar verdomd lekker. En zo gaat dat met álles.

Hoe ik mij voel kan worden omschreven door middel van een liedje en twee foto's die niet ambiëren fotografisch-kunstig interessant te zijn.

 

mijn eerste rijstpap (met saffraan en vanille en kaneel, zoals dat moet)

Domi denkt over de dingen.

 
Aantal nachten slapen tot eerste examen: -1.
Aantal nachten slapen tot tweede examen: 6.
Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 12.

* Ik ga zo rustig mogelijk blijven wanneer blijkt dat mijn broers schuiven hebben opengetrokken en dingen gestolen hebben en cd's vernield en boekenruggen gekraakt en fluorescerende sterren van mijn plafond hebben gehaald want "zus is nu toch al oud en ze heeft die niet meer nodig". Vriendelijk maar met aandrang raad ik degenen die zich aangesproken voelen aan de schade te herstellen, men wil immers niet riskeren dat ik er niet in slaag mijn kalmte te bewaren. Zus is niet oud en ze heeft die sterren wel degelijk nog nodig, alle zesentwintig. Om 's nachts in slaap te vallen, tussen haar knuffelberen en haar rammelaar en haar tuut, zo is dat.
** Leg ik ooit misschien nog wel eens uit.

*** NIEMAND maakt rijstpap zoals mijn mama rijstpap maakt. (Mijn Miranda zegt dat ook altijd. "Pa", zegt ze, "zoals jij rijstpap maakt...")

Boterermelk

Vanochtend stond ik op, zoals gewoonlijk op blokdagen, blakend van de ambitie. Wat beter om een ambitieuze dag te beginnen dan het bakken van pannenkoeken met appel! Het was half 8, de rest van de wereld was nog in een diepe slaap verzonken en ik had effectief tot half 8 geslapen.* Dat moest gevierd worden.

Toen mijn lodderig oog even later viel op de houdbaarheidsdatum van de botermelk die ik voor de pannenkoeken had gebruikt, bleek dat die al een tijdje vervallen was.** De hele voormiddag heb ik mijn hart vastgehouden en mijn ogen en alle uiteinden van mijn spijsverteringsstelsel extra hard toegeknepen, maar de buikkrampen zijn uitgebleven. Crisis vermeden. Hoera voor mijzelf en mijn pannenkoeken!

U herinnert zich ongetwijfeld nog de abstracte discussies in het internationaal recht waarover ik eerder al sprak. Er is een verschil tussen de tekst lezen en hem blokken, en dat laatste stond vandaag op mijn programma. Ze zijn nog steeds even interessant, maar ik kan het u verzekeren: ik zie ze ondertussen vliegen dat het geen naam heeft. Het is kleverig web van cirkelredeneringen die weten dat ze cirkelredeneringen zijn en er zelf ook niet meer uitgeraken. Leg dat maar eens uit op het examen. Mijn antwoord zal telkens moeten beginnen met "Ik weet dat het geen steek houdt maar dat is niet mijn fout. Het zit zo: ...".

Het is alsof blokken in Nieuw-Zeeland minder op mijn systeem werkt dan in België. Ik vind het niet gemakkelijker, maar voel op een of andere manier minder druk. Ik krijg elke dag mijn werk gedaan en heb niet het gevoel dat ik mij ongelooflijk moeten forceren heb. (Van die woorden ga ik nog spijt krijgen.) Ik ben zowaar blij dat ik mijn eigen eten moet maken in plaats van aan tafel te schuiven, zoals dat thuis de gewoonte is. Wil niet zeggen dat ik niet aftel, want aftellen doe ik, en wel

Aantal nachten slapen tot eerste examen: 3. (aaaaaaaarghhhh, al die abstracte teksten die ik nog moet lezen gaan niet vooruit vs. alstublieft eh, 2 dagen is nog keiveel)

Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 16.

* Het is Queen's Day vandaag, ook wel Queen's Birthday. Ik heb het opgezocht: de Koningin verjaart op 21 april, niet op 6 juni. In Nieuw-Zeeland wordt haar verjaardag jaarlijks gevierd op de tweede maandag van juni. Random. Waar zulke nutteloze feestdagen goed voor zijn, is het feit dat de bouwwerven stilliggen en er geen moto's voor mijn raam komen parkeren om half 7 's nachts. Hallelujah.

** Noot aan mezelf: indien je in een botermelkbui botermelk koopt, gebruik ze dan tijdig. Edoch moraal van het verhaal: houdbaarheidsdata zitten voornamelijk in de hoofden van alle bange mensen in de maatschappij. Houdbaarheidsdata zijn voor mietjes. Indien de botermelk de houdbaarheidsdatum overschreden heeft, aarzel dan vooral niet om ze nog steeds te gebruiken. Aangezien botermelk toch al een soort zure melk is, kan een beetje extra zuur het verschil niet maken, toch? (Als ik die redenering doortrek, wordt botermelk gewoon nooit slecht! Het wordt op de duur gewoon boterERmelk.)

Externe motivatie

Zo lief dat u het vraagt! Maar nee, nog niet echt genezen. Er zit een percussieorkest tussen mijn oren en mijn neusgaten gaan open en toe zoals de klapdeuren van een saloon. Ik kan mijn zakdoeken niet op tijd in de wasmachine steken. Bovendien heeft er zich afgelopen nacht een genetisch gemanipuleerde kikker in mijn keel gevestigd en die kwaakt er lustig op los zonder rekening te houden met hoe ik mij daarbij voel. Ik voel mij daar voor alle duidelijkheid niet goed bij.

Ik heb een tweede portie soep gemaakt. Ze ziet er even vies uit als vorige keer, als ik jullie moet geloven, ook al ben ik het daar niet mee eens. Ze is even lekker en gezond als de vorige en dat is al wat telt.

Het grootste deel van de dag heb ik doorgebracht met het luisteren naar dubstep en het herlezen van de zaak Pinochet (deze activiteiten vonden hoofdzakelijk maar niet steeds simultaan plaats). Voor hen die het interesseert: het verhaal. Pinochet bevond zich op een bepaald moment in Groot-Brittannië voor een medische ingreep. Hij werd in het ziekenhuis gearresteerd en Spanje verzocht Groot-Brittannië om Pinochet uit te leveren opdat hij in Spanje zou kunnen berecht worden voor de misdaden die hij had begaan toen hij staatshoofd was in Chili. De Engelsen leken het maar niet eens te raken over of dergelijke uitlevering nu wel of niet in overeenstemming was met het internationaal recht. De House of Lords, de hoogste rechtbank, heeft er zich uiteindelijk drie keer moeten over uitspreken. Bij het derde arrest had elk van de zeven rechters een andere redenering en die ben ik nu aan het doorploegen. Om een lang verhaal kort te maken: een uitlevering is er nooit van gekomen. De man was zogezegd te ziek om te functioneren, werd teruggestuurd naar Argentinië Chili (ik denk dat ik met Eichmann in mijn hoofd zat), heeft het daar nog een aantal jaren hard te verduren gekregen en is uiteindelijk op een goeie dag niet meer wakker geworden. Probleem opgelost voor Pinochet, maar ik kan mij inbeelden dat de gemeenschap op haar honger is blijven zitten.

Geheel terzijde vraag ik mij af waarom ik eigenlijk cursussen aanduid. Als ik ze nadien herlees, lees ik toch alles en niet enkel wat gemarkeerd is. Vermoedelijk is aanduiden gewoon een stap in het leerproces. Niet erg.

Yoghurt met appelsien en stukjes chocolade wachten op mij. Ik heb mijn eten speciaal naast mijn cursus gezet, dat heet in de psychologie geloof ik externe motivatie. Want ik heb nog het een en ander te doen vandaag.

Aantal nachten slapen tot eerste examen: 5.

Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 18.

Tien à vijftien bananen

Het is woensdag, ik zit in de les milieurecht en ik blog om de verveling te verjagen.* Ik doe ook nog andere dingen, versta mij niet verkeerd.** Jaja, het ontstaan van een nieuwe gewoonte (vorige week deze tijd was ik ook aan het bloggen, nvdr). Niet dat ze nog lang zal duren want het is de voorlaatste lesweek en geloof mij, de temperatuur van de kolen onder mijn achterwerk stijgt niet traag en lineair maar eerder snel en exponentieel. Geen paniek, nog anderhalve week, blijf ik mezelf buiten adem toefluisteren. Ik ben zowaar zelfs al klaar met mijn leeswerk voor internationaal recht. Sorry, soms voel ik de nood mijzelf een complimentje te geven.

België is volop aan het studeren, ik weet het, veel succes allemaal blabediebla. Laat mij u even van boven uw boeken wegsleuren en u verblijden met een verhaal over bananen. Tien à vijftien daarvan. Ne schonen tros, zoals men in het fruit- en groentenjargon pleegt te zeggen.

Moest iemand mij op een random dag vragen de vraag te formuleren waarop het antwoord luidt 'tien à vijftien bananen', dan zou ik eerst zwijgen, vervolgens de persoon in kwestie raar aankijken en komen aandraven met iets volstrekt irrelevants als 'Wat is het wereldrecord van meeste bananen in een enkele tros?' of 'Wat is het hoofdingrediënt voor bananencake als ik een feestje houd waarop 30 mensen zijn uitgenodigd?', gevolgd door een lach vol onbegrip want hoe in godsnaam zou ik moeten weten waar persoon in kwestie op aanstuurt.

Drie dagen voedsel voor mijn yogaleerkracht

De bananenkwestie kwam aan bod tijdens yoga op maandagavond. De yogaleerkracht, het moet gezegd, ze is goede vorm. Dat ze zes dagen op zeven yoga beoefent als beroep zal daar wel iets mee te maken hebben, vermoed ik zo, maar zij wijt het ook grotendeels aan haar dieet. Af en toe probeert ze haar kennis over het leven op ons over te brengen en afgelopen maandag ging het over voedsel. Die vrouw haalt naar eigen zeggen, hou u vast, tachtig procent van haar dagelijkse calorieën uit fruit en van dat fruit is het merendeel... bananen.

Tien à vijftien bananen per dag is een voedingspatroon, dames ende heren, een voedingspatroon. I threw up a little bit in my mouth.*** Ze heeft er niet bijverteld welke supplementen ze nodig heeft om het gebrek aan, hmmmm laat mij denken, alles, te compenseren, maar een hoogtepunt van gevarieerde voeding lijkt het mij het alleszins niet.

Over eetgewoonten gesproken, ik ben een rijstfretster geworden. Niemand eet hier aardappelen, tenzij als groente. Ik heb in het begin van het semester eens twee aardappelen gekocht. Ik heb ze opgegeten omdat ze in mijn ijskast lagen te verpauperen, maar heb het concept aardappel sindsdien nog geen seconde gemist.**** Rijst en pasta, olé.

En dan is er vlees. Thuis eten we sowieso al weinig rood vlees, geen reden, het is gewoon ons ding niet. Behalve de broers dan, maar die zijn op vlak van eten vergelijkbaar met duiven en zeemeeuwen: ze eten alles zonder er al te veel over na te denken. Ik eet nu enkel rood vlees wanneer ik er erg veel zin in heb en dat is praktisch nooit. Ik zou perfect nietroodvleeseter kunnen worden. De redenen die mij daarvan weerhouden zijn viervoudig.

1. Nietroodvleeseters zijn geen in de maatschappij aanvaarde groep. Men bekijkt hen als vegetariërs die de regels niet helemaal begrijpen of het karakter niet kunnen opbrengen om ook vis en gevogelte te laten vallen.
2. Er is geen woord voor 'het niet eten van rood vlees', dat heb ik opgezocht.
3. Ik zie niet in waarom ik mezelf in een vakje zou proppen en me het plezier zou ontzeggen van vlees te eten wanneer ik er zin in heb. Ik heb er principieel immers niets tegen.
4. Kaassaus met spek.

Ik associeer vlees met mensen op barkrukken achter aangedampte ramen met straatzicht in fastfoodketens met druipende hamburgers in hun mollige handen. Ze mogen hun Big Macs houden. Ik ben mogelijks bevooroordeeld, maar ik denk niet dat ik veel mis.

 

* Als zeurende hoofdpijn een klank had, dan klonk het als hem. Andere vergelijking: stervende puppy.

** Ik doorzoek het internet om militaire conflicten overal op deze planeet beter te begrijpen. Nooit zal ik nog meewarig het hoofd schudden op cocktail- en andere avonden. Vanaf nu ben ik een geïnformeerde medemens.

*** Dat klinkt echt niet in het Nederlands.

**** Frieten zijn géén aardappelen, ok! Toch niet in mijn hoofd.