Vervangtherapie

Ik merk dat ik vóór de motors wakker word en lig te waken tot ze aankomen. Bij elk pre-ochtendlijk geluid slaat mijn hart een slag over en denk ik Daar zijn ze of Ah nee toch niet. Tegen de tijd dat ze effectief voor mijn raam komen parkeren, kan ik mijn donsdeken wel opeten van de ingehouden woede. Die mannen fucken met mijn slaappatroon en ik heb nooit meer zin om op te staan wegens te moe. Vandaag laat ik mij een beetje gaan: examens zijn gedaan en uit bed komen betekent dat ik aan mijn waslijst Dingen Die Nog Moeten Gebeuren moet beginnen. Komt wel goed tegen de middag, laat mij gewoon eventjes doen, ok.

HBO heeft een hele coole website - ik was aan het bekijken welke de volgende serie was waar ik mijn tanden ging in zetten.* Seizoen 4 van True Blood komt er bijna aan maar een mens heeft afwisseling nodig van vampiers. Ik heb besloten In Treatment een kans te geven. Ik ben diep vanbinnen een beetje voyeuristisch (wie niet?) en kan niet echt beslissen of ik geloof in psychotherapie. (Elke aflevering is een half uur lang en filmt louter de fictieve gesprekken tussen een psychotherapeut en zijn patiënt. Zeer statisch en veel monologen.) Alleszins meen ik dat ik zo nu en dan zelf een shrink zou kunnen gebruiken (maar ik herhaal: wie niet?) dus de serie leek mij wel een interessant concept, vervangtherapie ofzo. Voorlopig is het alleszins geen teleurstelling. Series kijken is bovendien massa's goed voor mijn woordenschat. Woorden van de dag: irrefutable, insipid en dipshit. Merk op hoe die laatste twee woorden quasi-anagrammen zijn!

Over vervangtherapie gesproken: yoga. Gisteren las de leerkracht bij wijze van meditatie een stukje voor uit een boek dat haar recentelijk had geïnspireerd. Ik was moe en mijn been was aan het slapen in de lotushouding en ik was mij aan het concentreren op de gouden gloed van mijn ademhaling maar dit is wat ik er van heb opgepikt. U doet ermee wat u wil.

Als we naar de radio luisteren en er komt Beethoven uit, dan heeft het geen zin om de radio open te vijzen en Beethoven erin te zoeken want we gaan hem daar niet vinden. Beethoven zit niet in de radio, de radio is slechts het medium via hetwelke Beethoven tot ons komt. Hetzelfde geldt voor onze ziel. Ons lichaam is slechts het medium waarmee we onze ziel "vastzetten" in tijd en ruimte, in het hier en nu. We zijn onze ziel, niet ons lichaam. Ons lichaam is enkel het medium! Het is door te mediteren dat we het medium kunnen overstijgen om tot de kern te komen, de ongrijpbare Beethoven in de radio.

En als mijn blog mijn therapie is, doe mij er dan aan denken dat ik ooit nog eens over dromen vertel. Laat ik nu maar eerst aan mijn dag beginnen. Douchen, aprrrrrrrrrrrrrrrrhhhmmpff.

Aantal nachten slapen tot laatste examen: -2 (ik denk dat we kunnen concluderen dat de examens erop zitten - hoera!).
Aantal nachten slapen tot Australië: 3 (tenzij aswolken daar anders over beslissen).
Aantal nachten slapen tot thuis: 33.



* Over series gesproken, ik heb de malchance gehad een paar dagen geleden een gesprek op te vangen dat ging over Geordie Shore. Als ik iets niet ken, dan google ik het. Jezusmina, marginale Britten! Ik kan daar op zich wel mee lachen, maar voel me altijd zo leeg achteraf.

En ze gaan nu een Belgische versie maken ook heb ik gehoord? Want het is nog niet erg genoeg gesteld met onze internationale uitstraling... dat ze nu ook nog eens West-Vlamingen, Antwerpenaren en een achtergestelde Limburger samen in een huis gaan moeten steken voor uitlach-tv met ondertitels.

Examendagen (2)

Wie dacht dat er verder niets vermeldenswaardig meer zou gebeuren in mijn dag, had het bij het verkeerde eind. Niet één maar twee bijnadoodervaringen stonden nog op het programma, en ik wist helemaal van niets.

De eerste viel voor toen ik mij in een pashokje van het goedkope warenhuis (er is een duur en een goedkoop warenhuis in de winkelstraat) bevond met een weinig aantrekkelijke maar ongetwijfeld functionele sportbeha in een op het zicht gekozen maat. In het proces van mij erin wringen, begon het geloei. Wat een strakke timing.
Ik loop niet echt hoog op van brandalarmen, moet u weten. Zogezegde oefenevacuaties op school zijn meer koffiepauze dan wat anders. De prof kijkt geïrriteerd naar de klok om uit te rekenen hoeveel les hij nu weer mist. Iedereen neemt rustig zijn tijd om zijn spullen bijeen te zoeken en slentert op zijn dooie gemak naar buiten, alwaar er wordt gelachen met hoeveel les we missen. De dag dat er écht brand uitbreekt in het auditorium zijn we vogels voor de vuurkat.

Het duurde een tijdje vooraleer ik besefte dat brandoefeningen in een warenhuis in het midden van de namiddag economisch gezien weinig steek houden. Toen ik even later uit mijn pashokje kwam, was de winkel verlaten. De sportbeha bengelde verloren in mijn hand. Dit was het dan, ik ging eraan. In de verte zag ik een verkoopster over de rekken turen of er niemand was achtergebleven. Ja, hallo, ík dus! Ik denk niet dat het ooit in iemand was opgekomen om de pashokjes te checken. Nog geen twee minuten later stonden er vier brandweerwagens in het midden van de drukste straat van Auckland, sirenes en lawijt en al. Ik voelde mij als een heldin die de woeste vlammen overleefd had en schreed verder, Die Hard style.

De tweede bijnadoodervaring is een mantelpakje en daar wil ik niet over praten. Ik ga voluit voor de verdringing.

Kent u het gevoel dat u iets niet zou mogen doen en het toch doen? Na mijn bijnadoodservaring ging ik naar de supermarkt om als jagerverzamelaarster mijn voedselvoorraad aan te vullen. Ik had honger. Nooit doen, naar de supermarkt gaan als je honger hebt, die winkels zijn gebouwd om je etenswaren te doen kopen die je niet nodig hebt. Ik heb mezelf gedwongen het merendeel van mijn tijd door te brengen in de groenten- en fruitsectie. Op de loopband aan de kassa bleken brownies en rozijnencake tussen mijn groenten geslopen te zijn. Wist u dat zoetigheid verslavend is? Op weg naar huis vergat de bus bijna te stoppen aan mijn halte hoewel ik ruim op voorhand op het knopje had geduwd. Toen ik uitstapte zag ik een andere bus met een wachtrij langer dan zichzelf.

Eenmaal thuis van mijn avonturen keek ik uit naar Skype. Om de teleurstelling te verwerken dat mijn gesprekspartner er blijkbaar niet zo hard naar uitkeek als ik - hij was te laat - en ook omdat ik, getuige chocoladetaart en brownies en rozijnencake, verslaafd ben aan zoet en ook omdat ik mijn kasten moet legen, maakte ik pannenkoekendeeg. De bloem was net bij de liquide onderdelen overgegoten toen mijn Skypetelefoon afging, wat een strakke timing. Na een naar mijn mening aangenaam gesprek over wilde katten, bejaarden en de toekomst zag ik mij genoodzaakt met een kom licht verlepte deeg nachtpannenkoeken te bakken voor mijn ontbijt van straks. Ik heb geen mixer, het heeft een goed half uur geduurd eer ik met een lepel en armkracht de klonters had weggewerkt.

Pannenkoeken doen me aan zee denken. Ik eet altijd pannenkoeken op de dijk, met poedersuiker en kleine potjes confituur en chocomelk. De pannenkoeken aan zee zijn lekkerder dan die van mij, ze zijn met de mixer gemaakt. Maar mijn pannenkoeken hebben een gat in het midden en ik vind dat toch ook iets waard.

(einde)

Van Bart De Wever en zijn troepen naar een examen naar chocoladetaart naar Will Grayson maal twee naar de eerste bijnadoodervaring naar de tweede verdrongen bijnadoodervaring naar pannenkoeken aan zee in België alwaar Bart De Wever met zijn troepen de plak zwaait. Wat een mooie, ronde dag.

Examendagen (1)

Het waren voor de verandering geen ronkende motoren aan de buitenkant van mijn slecht geïsoleerde ramen die me wakker schudden uit een ondiepe slaap, het was de gedachte dat Bart De Wever en zijn troepen actie hadden ondernomen en van de ene dag op de andere de macht over België hadden opgeëist.* Net wakkere Domi heeft het soms moeilijk met het onderscheid tussen feit en fictie, laat staan wanneer het fictie is die evengoed feit zou kunnen zijn.
Brent, die gewoonlijk pas post meridiem uit zijn grot komt gekropen, was verrassend vroeg uit de veren. Blijkt dat een namiddaglijk examen zijn bioritme had verstoord. Hij had koffie gezet en daar was ik hem dankbaar om. Het volgende dat ik mij herinner is blootvoets in de keuken staan in mijn versleten pyjama, wezenloos voor me uitstarend met een kop zwart goud in mijn handen.** Flatgenoten liepen langs en rond me (de Aziaat heeft het na een semester nog steeds zichtbaar lastig met mijn halfaangeklede verschijning) maar ik staarde lustig verder en was het bewegingsloos centrum waarrond hun wereld draaide, als het ware. En ik die dacht dat ik heel misschien tot ochtendtype was geëvolueerd dit semester. Al zit mijn laatavondlijke studie op voze technomuziek gisteren er misschien ook voor iets tussen.

Toen moest ik wakker worden, want er wachtte een examen op mij in een kelder van de bibliotheek. Ik was maar net op tijd, en ik was nochtans anderhalf uur op voorhand opgestaan. Ik zeg het u, wakker worden is een tijdrovend proces.

Ik ben altijd blij als een examen voorbij is. Het studeren totdaaraantoe, maar wanneer ik mij oog in oog met twintig bladzijden wit papier bevind, zinkt me de moed in de schoenen. Ik wenste dat er een manier bestond om de informatie in mijn hoofd wifi*** te downloaden naar een verbetermachine, die dan controleert of de antwoorden allemaal in mijn hoofd zitten en bevestigend/ontkennend biept zonder dat ik mij tegen de klok een polsblessure moet schrijven. Meer dan aan leerstof denk ik tijdens het afleggen van examens aan hoe hard ik dat allemaal niet wil opschrijven en grmbl.

Toen was ook dat afgelopen -de inspiratie was er op het juiste moment, ik heb zinvolle argumenten gegeven pro het opstellen van een Aziatisch mensenrechtenverdrag (er is er momenteel geen) waarvan ik niet wist dat ik ze in mij had- en vond ik dat ik een opkikker verdiend had. De hipster in mij wou een boek lezen in een etablissement met hoge lederen zetels en koffie drinken, mijn maag zei dat het genoeg was geweest. We gooiden het op een akkoordje, mijn maag en ik, en bestelden chocoladetaart. Op mijn bord bleek dat een hoek van de spie chocoladetaart ontbrak, ik keek in de vitrine en jawel, mijn hoek lag nog op de taartschotel. Kijk, dat is dus géén waar voor mijn geld, het zit hem in de details en ik let op de details, al kan mijn hoek op de totaliteit van het stuk taart amper als detail worden afgedaan. Desalniettemin: lekkere taart, goed boek.

Kent u het gevoel dat u iets niet zou mogen doen en het toch doen? Na mijn taart ging ik de boekhandel binnen. Nooit doen, een boekhandel binnengaan, die winkels zijn gebouwd om je boeken te doen kopen die je niet nodig hebt. Onzin, boeken zijn altijd nuttig. Engeltje en Duiveltje vochten elk vanop hun schouder het eeuwenoude gevecht van geld tegen boekenwijsheid, ik liet mijn ogen over de planken dwalen. De keuze was er nooit écht een tussen het fancy Indisch kookboek in promotie en Will Grayson Will Grayson eens ik die laatste zag staan zo eenzaam en alleen en smekend om gekocht te worden. Ik heb weinig ambitie in de Indische keuken en John Green is een fantastisch schrijver die in België in geen enkele boekhandel te vinden is. Al is Ian McEwan beter, maar die was me te duur. Achter de kassa van de boekhandel stond een meisje met fluoroze haar. Ik vroeg me af of ik mij ook een gek kapsel zou moeten aanmeten als ik ooit in een boekhandel wou werken. Mensen in boekhandels hebben vaak gekke kapsels.

(wordt vervolgd)

(al is het vooralsnog onduidelijk of het überhaupt ergens heengaat)

Aantal nachten slapen tot tweede examen: -1.
Aantal nachten slapen tot derde examen: 6.

Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 6.

* Voor de peis en vree zal ik misschien geen uitspraken doen over of dit goed of slecht is. Het zou de status quo doorbreken, zoveel is wel duidelijk. Hé, ik lig wakker van dit soort dingen!

** Ik geloof niet in koffie. Ik vind het lekker, maar ik geloof er niet in.

*** Wifi is in mijn wereld gewoon een synoniem voor draadloos. Gebruik in een zin: een gsm is een telefoon, maar dan, juist ja, wifi.

Nerd!

Ik wil Criminal Minds kunnen bekijken en weten waar de aflevering zich afspeelt in plaats van wild te gokken. Ik heb alle staten van de VS eigenlijk altijd al willen weten liggen. Huplakee, staten en hun hoofdsteden zijn sinds vandaag mijn uitdaging tussen de hoofdstukken mensenrechten door.

[Seattle is niet de hoofdstad van Washington. Portland is niet de hoofdstad van Oregon. San Francisco is niet de hoofdstad van California. Virginia heeft een loshangend stuk in de Atlantische Oceaan en Long Island maakt deel uit van de staat New York hoewel het er amper aan vasthangt. Die hele knossel staten aan de Oostkust is nogal ingewikkeld, feitelijk.]

Rijstpap als metafoor

Ik heb de voorbije dagen nogal veel aan thuis zitten denken. Nog ruim anderhalve maand en ik bevind mij weer op Belgische bodem! Het is geen heimwee op een slechte manier, het is vooruitkijken naar de dingen die ik gemist heb en allemaal ga terughebben, in al dan niet dezelfde vorm. Los van de mensen (ik probeer niet te aanhankelijk te doen en dat durft nogal eens lukken - soms ben ik koel maar ik bedoel het goed) kijk ik bijzonder uit naar mijn kamer met mijn spulletjes* en mijn cacti, zwemmen, een trampoline in een zomertuin (of moet ik zeggen bouwwerf, zucht), Ozark Henry op de Lokerse Feesten, fietsen, het herinrichten van mijn kot, het leven in Gent, de lichtjes aan de Graslei. Het is vooruitkijken naar de jump start die ik mezelf geef. Alles hetzelfde en toch dingen kunnen veranderen.

Wat Gent betreft ga ik er vooral intens van proberen genieten. Ik wil een blender en een wokpan in mijn kot en ik wil een nieuw rekje gaan kopen in de Ikea. Ik ben nog steeds op zoek naar een oven om koekjes in te bakken, want de oven die ik dacht te kunnen gebruiken blijkt zich een ruim vijf kilometer verderop te bevinden en zover kan ik niet rondfietsen met een ovenschotel of een klomp cakedeeg in mijn handen. Ik overweeg om foto's op te hangen in mijn kot. Dat is een big deal voor mij, want ik hou niet van foto's.**

Ik heb het gevoel dat ik alleen zou kunnen wonen moest ik dat willen, dat ik in staat ben mijn plan te trekken nu ik zelf mijn was doe en er geen mama voor mij kookt in het weekend en ik alle problemen zelf moet oplossen omdat er niemand is om naar te bellen. Ik doe dat niet slecht! Nu ik weet dat ik het helemaal alleen ook aankan, neem ik mij voor mijn vrolijke zelf consistent mee te nemen naar huis tijdens het weekend in plaats van haar soms in Gent te vergeten. Als ik het helemaal alleen kan in Gent, moet ik thuis niet zagen. Maar dan wil ik het ook echt wel helemaal alleen mogen doen. Ik wil van een naar Gent pendelen, met een trein, op sporen.

Ik ga van volgend schooljaar gebruik maken om het aantal intellectuele avondjes bij glaasjes wijn tot een absoluut maximum te verheffen. Het is de laatste kans om een revolutie te ontketenen voor ik de echte wereld intrek, het is nu of nooit.

Ik denk dat ik tijd ga moeten incalculeren om NZ te laten bezinken, maar daar wil ik nu nog niet aan denken. De dagen die ik hier nog ben snellen voorbij aan hoge snelheid, ik heb examens te maken en ik heb het lastig om mij te concentreren.

Pas op, dit zijn positieve gevoelens eh. Bij herlezing besef ik dat ik mogelijks overkwam als een superhard mama-kindje en dat ik nu pas op mijn eigen benen staan. Fout. Vraag het aan mijn ouders: nooit een mama-kindje geweest. Te weinig mama-kindje naar hun zin zelfs, zegt een stemmetje in mij. Ik besef nu gewoon dat ik desondanks toch nog veel op hen rekende voor dingen die ik eigenlijk ook zelf kan. Misschien was het gemakzucht, misschien was het gebrek aan zelfvertrouwen? Ik heb vandaag voor de eerste keer in mijn leven zelf rijstpap gemaakt, daar moet een mens dan eenentwintig voor geworden zijn. Was ik onderbewust bang dat ik de kunst van de rijstpap thuis*** niet ging kunnen evenaren? Ik heb volgende keer sowieso dessertrijst nodig in plaats van gewone rijst (maar ze hadden geen dessertrijst in de winkel), mijn rijstpap is niet perfect maar verdomd lekker. En zo gaat dat met álles.

Hoe ik mij voel kan worden omschreven door middel van een liedje en twee foto's die niet ambiëren fotografisch-kunstig interessant te zijn.

 

mijn eerste rijstpap (met saffraan en vanille en kaneel, zoals dat moet)

Domi denkt over de dingen.

 
Aantal nachten slapen tot eerste examen: -1.
Aantal nachten slapen tot tweede examen: 6.
Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 12.

* Ik ga zo rustig mogelijk blijven wanneer blijkt dat mijn broers schuiven hebben opengetrokken en dingen gestolen hebben en cd's vernield en boekenruggen gekraakt en fluorescerende sterren van mijn plafond hebben gehaald want "zus is nu toch al oud en ze heeft die niet meer nodig". Vriendelijk maar met aandrang raad ik degenen die zich aangesproken voelen aan de schade te herstellen, men wil immers niet riskeren dat ik er niet in slaag mijn kalmte te bewaren. Zus is niet oud en ze heeft die sterren wel degelijk nog nodig, alle zesentwintig. Om 's nachts in slaap te vallen, tussen haar knuffelberen en haar rammelaar en haar tuut, zo is dat.
** Leg ik ooit misschien nog wel eens uit.

*** NIEMAND maakt rijstpap zoals mijn mama rijstpap maakt. (Mijn Miranda zegt dat ook altijd. "Pa", zegt ze, "zoals jij rijstpap maakt...")

Boterermelk

Vanochtend stond ik op, zoals gewoonlijk op blokdagen, blakend van de ambitie. Wat beter om een ambitieuze dag te beginnen dan het bakken van pannenkoeken met appel! Het was half 8, de rest van de wereld was nog in een diepe slaap verzonken en ik had effectief tot half 8 geslapen.* Dat moest gevierd worden.

Toen mijn lodderig oog even later viel op de houdbaarheidsdatum van de botermelk die ik voor de pannenkoeken had gebruikt, bleek dat die al een tijdje vervallen was.** De hele voormiddag heb ik mijn hart vastgehouden en mijn ogen en alle uiteinden van mijn spijsverteringsstelsel extra hard toegeknepen, maar de buikkrampen zijn uitgebleven. Crisis vermeden. Hoera voor mijzelf en mijn pannenkoeken!

U herinnert zich ongetwijfeld nog de abstracte discussies in het internationaal recht waarover ik eerder al sprak. Er is een verschil tussen de tekst lezen en hem blokken, en dat laatste stond vandaag op mijn programma. Ze zijn nog steeds even interessant, maar ik kan het u verzekeren: ik zie ze ondertussen vliegen dat het geen naam heeft. Het is kleverig web van cirkelredeneringen die weten dat ze cirkelredeneringen zijn en er zelf ook niet meer uitgeraken. Leg dat maar eens uit op het examen. Mijn antwoord zal telkens moeten beginnen met "Ik weet dat het geen steek houdt maar dat is niet mijn fout. Het zit zo: ...".

Het is alsof blokken in Nieuw-Zeeland minder op mijn systeem werkt dan in België. Ik vind het niet gemakkelijker, maar voel op een of andere manier minder druk. Ik krijg elke dag mijn werk gedaan en heb niet het gevoel dat ik mij ongelooflijk moeten forceren heb. (Van die woorden ga ik nog spijt krijgen.) Ik ben zowaar blij dat ik mijn eigen eten moet maken in plaats van aan tafel te schuiven, zoals dat thuis de gewoonte is. Wil niet zeggen dat ik niet aftel, want aftellen doe ik, en wel

Aantal nachten slapen tot eerste examen: 3. (aaaaaaaarghhhh, al die abstracte teksten die ik nog moet lezen gaan niet vooruit vs. alstublieft eh, 2 dagen is nog keiveel)

Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 16.

* Het is Queen's Day vandaag, ook wel Queen's Birthday. Ik heb het opgezocht: de Koningin verjaart op 21 april, niet op 6 juni. In Nieuw-Zeeland wordt haar verjaardag jaarlijks gevierd op de tweede maandag van juni. Random. Waar zulke nutteloze feestdagen goed voor zijn, is het feit dat de bouwwerven stilliggen en er geen moto's voor mijn raam komen parkeren om half 7 's nachts. Hallelujah.

** Noot aan mezelf: indien je in een botermelkbui botermelk koopt, gebruik ze dan tijdig. Edoch moraal van het verhaal: houdbaarheidsdata zitten voornamelijk in de hoofden van alle bange mensen in de maatschappij. Houdbaarheidsdata zijn voor mietjes. Indien de botermelk de houdbaarheidsdatum overschreden heeft, aarzel dan vooral niet om ze nog steeds te gebruiken. Aangezien botermelk toch al een soort zure melk is, kan een beetje extra zuur het verschil niet maken, toch? (Als ik die redenering doortrek, wordt botermelk gewoon nooit slecht! Het wordt op de duur gewoon boterERmelk.)

Externe motivatie

Zo lief dat u het vraagt! Maar nee, nog niet echt genezen. Er zit een percussieorkest tussen mijn oren en mijn neusgaten gaan open en toe zoals de klapdeuren van een saloon. Ik kan mijn zakdoeken niet op tijd in de wasmachine steken. Bovendien heeft er zich afgelopen nacht een genetisch gemanipuleerde kikker in mijn keel gevestigd en die kwaakt er lustig op los zonder rekening te houden met hoe ik mij daarbij voel. Ik voel mij daar voor alle duidelijkheid niet goed bij.

Ik heb een tweede portie soep gemaakt. Ze ziet er even vies uit als vorige keer, als ik jullie moet geloven, ook al ben ik het daar niet mee eens. Ze is even lekker en gezond als de vorige en dat is al wat telt.

Het grootste deel van de dag heb ik doorgebracht met het luisteren naar dubstep en het herlezen van de zaak Pinochet (deze activiteiten vonden hoofdzakelijk maar niet steeds simultaan plaats). Voor hen die het interesseert: het verhaal. Pinochet bevond zich op een bepaald moment in Groot-Brittannië voor een medische ingreep. Hij werd in het ziekenhuis gearresteerd en Spanje verzocht Groot-Brittannië om Pinochet uit te leveren opdat hij in Spanje zou kunnen berecht worden voor de misdaden die hij had begaan toen hij staatshoofd was in Chili. De Engelsen leken het maar niet eens te raken over of dergelijke uitlevering nu wel of niet in overeenstemming was met het internationaal recht. De House of Lords, de hoogste rechtbank, heeft er zich uiteindelijk drie keer moeten over uitspreken. Bij het derde arrest had elk van de zeven rechters een andere redenering en die ben ik nu aan het doorploegen. Om een lang verhaal kort te maken: een uitlevering is er nooit van gekomen. De man was zogezegd te ziek om te functioneren, werd teruggestuurd naar Argentinië Chili (ik denk dat ik met Eichmann in mijn hoofd zat), heeft het daar nog een aantal jaren hard te verduren gekregen en is uiteindelijk op een goeie dag niet meer wakker geworden. Probleem opgelost voor Pinochet, maar ik kan mij inbeelden dat de gemeenschap op haar honger is blijven zitten.

Geheel terzijde vraag ik mij af waarom ik eigenlijk cursussen aanduid. Als ik ze nadien herlees, lees ik toch alles en niet enkel wat gemarkeerd is. Vermoedelijk is aanduiden gewoon een stap in het leerproces. Niet erg.

Yoghurt met appelsien en stukjes chocolade wachten op mij. Ik heb mijn eten speciaal naast mijn cursus gezet, dat heet in de psychologie geloof ik externe motivatie. Want ik heb nog het een en ander te doen vandaag.

Aantal nachten slapen tot eerste examen: 5.

Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 18.

De valling

En trunten en neuten en doen. Ik zit met een valling en dat is het perfecte excuus. Mmmttndoet, ik moet het niet horen. The Domi heeft beslist dat valling is gelijk aan permissie tot trunten en daarmee is de kous af.

Nee, serieus. Ik ben niet echt aan het trunten, ik speel slechts van toneeltje met mezelf.

Ik heb een valling en ik ga ervan genieten zolang het duurt.

Ik ga vanaf nu tot ik echt niet meer kan doen alsof ik niet genezen ben rondlopen in mijn trainingsbroek en mijn haar wassen noch kammen. Ik mag jankgeluiden maken waar en wanneer het mij uitkomt. Ik mag nasaal meezingen met foute muziek, zoals Bridget Jones maar zonder de wijn. Aaaaallll byyyyyy myyyyseeeeeheeeeeheeeeeelf.

Een valling is ook altijd een ideaal excuus om eender welk voedsel in mijn mond te proppen. Met mijn handen en zonder bestek. "Mijn lichaam heeft de energie nodig om te vechten tegen de vieze bacteriën." Koeken, chocola, rozijnenbrood en pannenkoeken, ze moeten niet eens opgerold zijn, gewoon duwen. Frigo opentrekken, kiezen, schransen. Alle remmen los.

Ademen gebeurt simultaan en door dezelfde opening. Neusgaten die afwisselend verstopt zijn vallen niet te vertrouwen. Alles met de mond, gewoon laten openhangen. 

 

Thuis zou ik mama kunnen vragen om soep en mijn nood aan soep benadrukken met heel lang heel beteuterd kijken. Hier moet ik ze zelf maken maar dat is geen probleem. Ik heb de mama gemaild hoe dat precies zat met die soep à la thuis maar had mijn plan eigenlijk al klaar voor er goed en wel een antwoord kwam. De enige zwakte in dat plan was de afwezigheid van een mixer in mijn keuken. Niet dat ik mij daardoor laat tegenhouden, wel integendeel. Heb haar nadien foto gemaild van het eindresultaat. De vraag is niet of maar hoe hard ze zal blinken van moederlijke trots.

Mensheid, ik ga in mijn bed kruipen voor een nacht ongegeneerd snurken. Ik hou jullie op de hoogte van mijn snotgevallen.*

Aantal nachten slapen tot eerste examen: 8.

Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 21.

*Lotgevallen - snotgevallen. Hahaha.