Boterermelk

Vanochtend stond ik op, zoals gewoonlijk op blokdagen, blakend van de ambitie. Wat beter om een ambitieuze dag te beginnen dan het bakken van pannenkoeken met appel! Het was half 8, de rest van de wereld was nog in een diepe slaap verzonken en ik had effectief tot half 8 geslapen.* Dat moest gevierd worden.

Toen mijn lodderig oog even later viel op de houdbaarheidsdatum van de botermelk die ik voor de pannenkoeken had gebruikt, bleek dat die al een tijdje vervallen was.** De hele voormiddag heb ik mijn hart vastgehouden en mijn ogen en alle uiteinden van mijn spijsverteringsstelsel extra hard toegeknepen, maar de buikkrampen zijn uitgebleven. Crisis vermeden. Hoera voor mijzelf en mijn pannenkoeken!

U herinnert zich ongetwijfeld nog de abstracte discussies in het internationaal recht waarover ik eerder al sprak. Er is een verschil tussen de tekst lezen en hem blokken, en dat laatste stond vandaag op mijn programma. Ze zijn nog steeds even interessant, maar ik kan het u verzekeren: ik zie ze ondertussen vliegen dat het geen naam heeft. Het is kleverig web van cirkelredeneringen die weten dat ze cirkelredeneringen zijn en er zelf ook niet meer uitgeraken. Leg dat maar eens uit op het examen. Mijn antwoord zal telkens moeten beginnen met "Ik weet dat het geen steek houdt maar dat is niet mijn fout. Het zit zo: ...".

Het is alsof blokken in Nieuw-Zeeland minder op mijn systeem werkt dan in België. Ik vind het niet gemakkelijker, maar voel op een of andere manier minder druk. Ik krijg elke dag mijn werk gedaan en heb niet het gevoel dat ik mij ongelooflijk moeten forceren heb. (Van die woorden ga ik nog spijt krijgen.) Ik ben zowaar blij dat ik mijn eigen eten moet maken in plaats van aan tafel te schuiven, zoals dat thuis de gewoonte is. Wil niet zeggen dat ik niet aftel, want aftellen doe ik, en wel

Aantal nachten slapen tot eerste examen: 3. (aaaaaaaarghhhh, al die abstracte teksten die ik nog moet lezen gaan niet vooruit vs. alstublieft eh, 2 dagen is nog keiveel)

Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 16.

* Het is Queen's Day vandaag, ook wel Queen's Birthday. Ik heb het opgezocht: de Koningin verjaart op 21 april, niet op 6 juni. In Nieuw-Zeeland wordt haar verjaardag jaarlijks gevierd op de tweede maandag van juni. Random. Waar zulke nutteloze feestdagen goed voor zijn, is het feit dat de bouwwerven stilliggen en er geen moto's voor mijn raam komen parkeren om half 7 's nachts. Hallelujah.

** Noot aan mezelf: indien je in een botermelkbui botermelk koopt, gebruik ze dan tijdig. Edoch moraal van het verhaal: houdbaarheidsdata zitten voornamelijk in de hoofden van alle bange mensen in de maatschappij. Houdbaarheidsdata zijn voor mietjes. Indien de botermelk de houdbaarheidsdatum overschreden heeft, aarzel dan vooral niet om ze nog steeds te gebruiken. Aangezien botermelk toch al een soort zure melk is, kan een beetje extra zuur het verschil niet maken, toch? (Als ik die redenering doortrek, wordt botermelk gewoon nooit slecht! Het wordt op de duur gewoon boterERmelk.)

Externe motivatie

Zo lief dat u het vraagt! Maar nee, nog niet echt genezen. Er zit een percussieorkest tussen mijn oren en mijn neusgaten gaan open en toe zoals de klapdeuren van een saloon. Ik kan mijn zakdoeken niet op tijd in de wasmachine steken. Bovendien heeft er zich afgelopen nacht een genetisch gemanipuleerde kikker in mijn keel gevestigd en die kwaakt er lustig op los zonder rekening te houden met hoe ik mij daarbij voel. Ik voel mij daar voor alle duidelijkheid niet goed bij.

Ik heb een tweede portie soep gemaakt. Ze ziet er even vies uit als vorige keer, als ik jullie moet geloven, ook al ben ik het daar niet mee eens. Ze is even lekker en gezond als de vorige en dat is al wat telt.

Het grootste deel van de dag heb ik doorgebracht met het luisteren naar dubstep en het herlezen van de zaak Pinochet (deze activiteiten vonden hoofdzakelijk maar niet steeds simultaan plaats). Voor hen die het interesseert: het verhaal. Pinochet bevond zich op een bepaald moment in Groot-Brittannië voor een medische ingreep. Hij werd in het ziekenhuis gearresteerd en Spanje verzocht Groot-Brittannië om Pinochet uit te leveren opdat hij in Spanje zou kunnen berecht worden voor de misdaden die hij had begaan toen hij staatshoofd was in Chili. De Engelsen leken het maar niet eens te raken over of dergelijke uitlevering nu wel of niet in overeenstemming was met het internationaal recht. De House of Lords, de hoogste rechtbank, heeft er zich uiteindelijk drie keer moeten over uitspreken. Bij het derde arrest had elk van de zeven rechters een andere redenering en die ben ik nu aan het doorploegen. Om een lang verhaal kort te maken: een uitlevering is er nooit van gekomen. De man was zogezegd te ziek om te functioneren, werd teruggestuurd naar Argentinië Chili (ik denk dat ik met Eichmann in mijn hoofd zat), heeft het daar nog een aantal jaren hard te verduren gekregen en is uiteindelijk op een goeie dag niet meer wakker geworden. Probleem opgelost voor Pinochet, maar ik kan mij inbeelden dat de gemeenschap op haar honger is blijven zitten.

Geheel terzijde vraag ik mij af waarom ik eigenlijk cursussen aanduid. Als ik ze nadien herlees, lees ik toch alles en niet enkel wat gemarkeerd is. Vermoedelijk is aanduiden gewoon een stap in het leerproces. Niet erg.

Yoghurt met appelsien en stukjes chocolade wachten op mij. Ik heb mijn eten speciaal naast mijn cursus gezet, dat heet in de psychologie geloof ik externe motivatie. Want ik heb nog het een en ander te doen vandaag.

Aantal nachten slapen tot eerste examen: 5.

Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 18.

Regen, speculoos en Scandinavisch vandaag

Mijn titel is lichtjes ongeïnspireerd vandaag, dat besef ik, al is hij een accurate weergave van de inhoud. Ik heb de titeldesinspiratie evenwel gecompenseerd door mijn blog een nieuwe look aan te meten. Geef mij een blogontwerpdashboard met knopjes en ik ga ze allemaal eens uitproberen. Ben er nog niet helemaal uit of ik het geslaagd vind, maar verandering van spijs doet eten, nietwaar, en dat is tenslotte waar het allemaal om draait. Eten.

(Op een of andere manier komt mijn gedachtengang altijd bij eten uit. Ik denk dat dat veel zegt over mijn onderbewuste en mijn overlevingsinstincten. Eten! Dzjoef, stamp, elleboogstoot, sprintje - voor MIJ.)

Ik ben zonet de les internationaal recht ontvlucht en door de gietende regen terug naar huis gedzjaard.

Waarom voelen proffen die nood om halfslachtige gastsprekers uit te nodigen die niemand echt hoeft te zien of horen? Een obscure politicus was de gevangen vis (de prof had een vis gevangen, heeft u hem? ...zucht) in kwestie. Ik zag hem binnenkomen en herkende zijn gezicht van een speech twee weken geleden op UNIMUN.* Een mens zou zich beginnen afvragen of politici feitelijk iets zinnigs te doen hebben in hun leven, als ze op donderdagnamiddag zonder problemen tijd kunnen maken om universiteitslezingen te geven en zich onterecht belangrijk te voelen. Meneer de Politicus kon mij de eerste keer al amper boeien, laat staan twee keer. Exit Domi.

Kloddernat na tien minuten wandelen, dat moet Auckland zijn. Of die ene keer in Gent, toen ik van de Ledeganck naar huis ben gefietst in topje en zonder schoenen en met opgerolde broek. De rest van mijn kleren had ik in mijn rugzak gepropt. De redenering: hoe minder ik aanheb, hoe minder er nat kan worden. Dat bleek overigens correct.

Bij de regendruppels die langs mijn raam naar beneden gotsen past muziek van Agnes Obel en een kop koffie met échte speculoos** en een academisch verantwoord artikel van Martti Koskenniemi. Martti wie? Ja, dat dacht ik ook toen de prof ons aanraadde het te lezen. Een Finse rechtsgeleerde (oelala, we gaan Scandinavisch vandaag***) die naar het schijnt interessante theorieën ontwikkelt over internationaal recht. Als in: theorie theorie, quasi-filosofisch. Meer kan ik er niet over kwijt, ik moet het nog lezen. Volgende week gaan we internationaal recht op een superabstract niveau bestuderen in de les, ik kijk er alvast naar uit. Och, die inhoud altijd, dat is zo overroepen. Abstract is leuker!

Kokosnootdingsken lezen dus maar. Straks is er een afscheidsfeestje voor internationale studenten, ik heb nog niet beslist of ik er heen ga. De organisatie had de belofte van gratis t-shirts nodig om volk te lokken, dat klinkt alvast weinig veelbelovend. Daarenboven komt gratis eten meestal neer op gratis eten voor de eerste tien man. Oei, hadden we te weinig? Oeps! Amateurs. Tot slot hadden ze er niet bijverteld dat het zo hard ging regenen, en dat is wel degelijk een excuus om thuis te blijven.
Over het gehele universum bekeken maakt het eigenlijk geen zak uit of ik nu wel of niet naar dat feestje ga. En Domi, ze liet de gedachte doordringen dat niets ooit uitmaakt in het universum, berustte in de relativiteit der dingen en nam nog een koekje.

*UNIMUN staat voor University Model United Nations, een weekend Verenigde Naties naspelen, inclusief workshops en... gastsprekers.
** Die heb ik cadeau gekregen van de rechtenstudent die in september naar Gent komt. Het zijn de kleine dingen!
*** Agnes Obel is Deens, ik dacht dat dat algemene kennis was.