Examendagen (2)

Wie dacht dat er verder niets vermeldenswaardig meer zou gebeuren in mijn dag, had het bij het verkeerde eind. Niet één maar twee bijnadoodervaringen stonden nog op het programma, en ik wist helemaal van niets.

De eerste viel voor toen ik mij in een pashokje van het goedkope warenhuis (er is een duur en een goedkoop warenhuis in de winkelstraat) bevond met een weinig aantrekkelijke maar ongetwijfeld functionele sportbeha in een op het zicht gekozen maat. In het proces van mij erin wringen, begon het geloei. Wat een strakke timing.
Ik loop niet echt hoog op van brandalarmen, moet u weten. Zogezegde oefenevacuaties op school zijn meer koffiepauze dan wat anders. De prof kijkt geïrriteerd naar de klok om uit te rekenen hoeveel les hij nu weer mist. Iedereen neemt rustig zijn tijd om zijn spullen bijeen te zoeken en slentert op zijn dooie gemak naar buiten, alwaar er wordt gelachen met hoeveel les we missen. De dag dat er écht brand uitbreekt in het auditorium zijn we vogels voor de vuurkat.

Het duurde een tijdje vooraleer ik besefte dat brandoefeningen in een warenhuis in het midden van de namiddag economisch gezien weinig steek houden. Toen ik even later uit mijn pashokje kwam, was de winkel verlaten. De sportbeha bengelde verloren in mijn hand. Dit was het dan, ik ging eraan. In de verte zag ik een verkoopster over de rekken turen of er niemand was achtergebleven. Ja, hallo, ík dus! Ik denk niet dat het ooit in iemand was opgekomen om de pashokjes te checken. Nog geen twee minuten later stonden er vier brandweerwagens in het midden van de drukste straat van Auckland, sirenes en lawijt en al. Ik voelde mij als een heldin die de woeste vlammen overleefd had en schreed verder, Die Hard style.

De tweede bijnadoodervaring is een mantelpakje en daar wil ik niet over praten. Ik ga voluit voor de verdringing.

Kent u het gevoel dat u iets niet zou mogen doen en het toch doen? Na mijn bijnadoodservaring ging ik naar de supermarkt om als jagerverzamelaarster mijn voedselvoorraad aan te vullen. Ik had honger. Nooit doen, naar de supermarkt gaan als je honger hebt, die winkels zijn gebouwd om je etenswaren te doen kopen die je niet nodig hebt. Ik heb mezelf gedwongen het merendeel van mijn tijd door te brengen in de groenten- en fruitsectie. Op de loopband aan de kassa bleken brownies en rozijnencake tussen mijn groenten geslopen te zijn. Wist u dat zoetigheid verslavend is? Op weg naar huis vergat de bus bijna te stoppen aan mijn halte hoewel ik ruim op voorhand op het knopje had geduwd. Toen ik uitstapte zag ik een andere bus met een wachtrij langer dan zichzelf.

Eenmaal thuis van mijn avonturen keek ik uit naar Skype. Om de teleurstelling te verwerken dat mijn gesprekspartner er blijkbaar niet zo hard naar uitkeek als ik - hij was te laat - en ook omdat ik, getuige chocoladetaart en brownies en rozijnencake, verslaafd ben aan zoet en ook omdat ik mijn kasten moet legen, maakte ik pannenkoekendeeg. De bloem was net bij de liquide onderdelen overgegoten toen mijn Skypetelefoon afging, wat een strakke timing. Na een naar mijn mening aangenaam gesprek over wilde katten, bejaarden en de toekomst zag ik mij genoodzaakt met een kom licht verlepte deeg nachtpannenkoeken te bakken voor mijn ontbijt van straks. Ik heb geen mixer, het heeft een goed half uur geduurd eer ik met een lepel en armkracht de klonters had weggewerkt.

Pannenkoeken doen me aan zee denken. Ik eet altijd pannenkoeken op de dijk, met poedersuiker en kleine potjes confituur en chocomelk. De pannenkoeken aan zee zijn lekkerder dan die van mij, ze zijn met de mixer gemaakt. Maar mijn pannenkoeken hebben een gat in het midden en ik vind dat toch ook iets waard.

(einde)

Van Bart De Wever en zijn troepen naar een examen naar chocoladetaart naar Will Grayson maal twee naar de eerste bijnadoodervaring naar de tweede verdrongen bijnadoodervaring naar pannenkoeken aan zee in België alwaar Bart De Wever met zijn troepen de plak zwaait. Wat een mooie, ronde dag.

Boterermelk

Vanochtend stond ik op, zoals gewoonlijk op blokdagen, blakend van de ambitie. Wat beter om een ambitieuze dag te beginnen dan het bakken van pannenkoeken met appel! Het was half 8, de rest van de wereld was nog in een diepe slaap verzonken en ik had effectief tot half 8 geslapen.* Dat moest gevierd worden.

Toen mijn lodderig oog even later viel op de houdbaarheidsdatum van de botermelk die ik voor de pannenkoeken had gebruikt, bleek dat die al een tijdje vervallen was.** De hele voormiddag heb ik mijn hart vastgehouden en mijn ogen en alle uiteinden van mijn spijsverteringsstelsel extra hard toegeknepen, maar de buikkrampen zijn uitgebleven. Crisis vermeden. Hoera voor mijzelf en mijn pannenkoeken!

U herinnert zich ongetwijfeld nog de abstracte discussies in het internationaal recht waarover ik eerder al sprak. Er is een verschil tussen de tekst lezen en hem blokken, en dat laatste stond vandaag op mijn programma. Ze zijn nog steeds even interessant, maar ik kan het u verzekeren: ik zie ze ondertussen vliegen dat het geen naam heeft. Het is kleverig web van cirkelredeneringen die weten dat ze cirkelredeneringen zijn en er zelf ook niet meer uitgeraken. Leg dat maar eens uit op het examen. Mijn antwoord zal telkens moeten beginnen met "Ik weet dat het geen steek houdt maar dat is niet mijn fout. Het zit zo: ...".

Het is alsof blokken in Nieuw-Zeeland minder op mijn systeem werkt dan in België. Ik vind het niet gemakkelijker, maar voel op een of andere manier minder druk. Ik krijg elke dag mijn werk gedaan en heb niet het gevoel dat ik mij ongelooflijk moeten forceren heb. (Van die woorden ga ik nog spijt krijgen.) Ik ben zowaar blij dat ik mijn eigen eten moet maken in plaats van aan tafel te schuiven, zoals dat thuis de gewoonte is. Wil niet zeggen dat ik niet aftel, want aftellen doe ik, en wel

Aantal nachten slapen tot eerste examen: 3. (aaaaaaaarghhhh, al die abstracte teksten die ik nog moet lezen gaan niet vooruit vs. alstublieft eh, 2 dagen is nog keiveel)

Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 16.

* Het is Queen's Day vandaag, ook wel Queen's Birthday. Ik heb het opgezocht: de Koningin verjaart op 21 april, niet op 6 juni. In Nieuw-Zeeland wordt haar verjaardag jaarlijks gevierd op de tweede maandag van juni. Random. Waar zulke nutteloze feestdagen goed voor zijn, is het feit dat de bouwwerven stilliggen en er geen moto's voor mijn raam komen parkeren om half 7 's nachts. Hallelujah.

** Noot aan mezelf: indien je in een botermelkbui botermelk koopt, gebruik ze dan tijdig. Edoch moraal van het verhaal: houdbaarheidsdata zitten voornamelijk in de hoofden van alle bange mensen in de maatschappij. Houdbaarheidsdata zijn voor mietjes. Indien de botermelk de houdbaarheidsdatum overschreden heeft, aarzel dan vooral niet om ze nog steeds te gebruiken. Aangezien botermelk toch al een soort zure melk is, kan een beetje extra zuur het verschil niet maken, toch? (Als ik die redenering doortrek, wordt botermelk gewoon nooit slecht! Het wordt op de duur gewoon boterERmelk.)

Laundry day en pannenkoeken

Eerst en vooral: ik heb roommates! De fameuze 'aanwezigheid' was al die tijd een mensenschuwe Maleisiër. Hij is ondertussen uit zijn grot gekropen en heeft zich met relatief veel moeite voorgesteld. Vannacht heeft een andere Maleisiër zijn intrek in onze crib genomen. Eén kamer staat voorlopig nog leeg, in de laatste kamer woont een Amerikaanse.

Het is met haar dat ik vanochtend de wonderlijke wereld der wasmachines heb verkend. Het begint al met de vorm: waarom openen die dingen hier bovenaan in plaats van vooraan? Vervolgens had ik de pech dat er nog was in de machine zat. De kleren in kwestie waren gewassen maar nooit opgehaald, en ondertussen terug beginnen stinken. Ik voelde mij als terug op reis deze zomer, toen de meisjes in het wasteam de stijve vuile kousen van de jongens uit de hun waszakken moesten halen.

De Amerikaanse, Beth -ik noem haar zo want dat is haar naam, houdt er een grensverleggend wassorteersysteem op na: alles gewoon in dezelfde machine. "Just put all your clothes in the machine, put some powder on top and you're good to go." Zo geschiedde, klaar is kees. Ergens op een balkon hebben we een wasrek gevonden, geconfisceerd en er onze was op te drogen gehangen. Met een luchtvochtigheid van ruim 75 procent hoeft het niet te verbazen dat alles zes uur later nog steeds nat is -dat wordt nog een probleem.

De jetlag ondertussen is best wel erger dan ik had durven vermoeden. Dat én de hitte zorgen voor verre van optimale energy levels. Wat doet een mens met zijn tijd op zulke momenten? Pannenkoeken bakken, vanzelfsprekend. Onze 'volledig uitgeruste' keuken is evenwel niet geëquipeerd met een keukenweegschaal. De maatbeker is met congé en een mixer is in geen omstreken te bespeuren. Tegen alle mogelijke principes van SOS Piet in (patisserie moet altijd afgewogen worden -geluk bij een ongeluk: mijn pannenkoeken zijn niet bepaald de naam patisserie waardig), ben ik dan maar aan het deeg maken geslagen zónder bovengenoemd gereedschap. Dat was eerder lastig (quod erat demonstrandum) .

200 gram bloem! 30 gram suiker! Bwajaaa, dat zal wel ongeveer kloppen. Hoe dan ook, mijn keukeninstincten zijn ontwikkelder dan ik durfde vermoeden want ze waren heel erg lekker, de pannenkoeken.

Update: een knappe Nieuw-Zeelander heeft de laatste kamer gevuld met zichzelf en zijn bezittingen. Hij studeert fine arts en draagt marcellekes. Ik heb een babbel geslaan met zijn mama, ze heeft mij gevraagd om goed op hem te passen. Uhu, géén probleem.