Rijstpap als metafoor

Ik heb de voorbije dagen nogal veel aan thuis zitten denken. Nog ruim anderhalve maand en ik bevind mij weer op Belgische bodem! Het is geen heimwee op een slechte manier, het is vooruitkijken naar de dingen die ik gemist heb en allemaal ga terughebben, in al dan niet dezelfde vorm. Los van de mensen (ik probeer niet te aanhankelijk te doen en dat durft nogal eens lukken - soms ben ik koel maar ik bedoel het goed) kijk ik bijzonder uit naar mijn kamer met mijn spulletjes* en mijn cacti, zwemmen, een trampoline in een zomertuin (of moet ik zeggen bouwwerf, zucht), Ozark Henry op de Lokerse Feesten, fietsen, het herinrichten van mijn kot, het leven in Gent, de lichtjes aan de Graslei. Het is vooruitkijken naar de jump start die ik mezelf geef. Alles hetzelfde en toch dingen kunnen veranderen.

Wat Gent betreft ga ik er vooral intens van proberen genieten. Ik wil een blender en een wokpan in mijn kot en ik wil een nieuw rekje gaan kopen in de Ikea. Ik ben nog steeds op zoek naar een oven om koekjes in te bakken, want de oven die ik dacht te kunnen gebruiken blijkt zich een ruim vijf kilometer verderop te bevinden en zover kan ik niet rondfietsen met een ovenschotel of een klomp cakedeeg in mijn handen. Ik overweeg om foto's op te hangen in mijn kot. Dat is een big deal voor mij, want ik hou niet van foto's.**

Ik heb het gevoel dat ik alleen zou kunnen wonen moest ik dat willen, dat ik in staat ben mijn plan te trekken nu ik zelf mijn was doe en er geen mama voor mij kookt in het weekend en ik alle problemen zelf moet oplossen omdat er niemand is om naar te bellen. Ik doe dat niet slecht! Nu ik weet dat ik het helemaal alleen ook aankan, neem ik mij voor mijn vrolijke zelf consistent mee te nemen naar huis tijdens het weekend in plaats van haar soms in Gent te vergeten. Als ik het helemaal alleen kan in Gent, moet ik thuis niet zagen. Maar dan wil ik het ook echt wel helemaal alleen mogen doen. Ik wil van een naar Gent pendelen, met een trein, op sporen.

Ik ga van volgend schooljaar gebruik maken om het aantal intellectuele avondjes bij glaasjes wijn tot een absoluut maximum te verheffen. Het is de laatste kans om een revolutie te ontketenen voor ik de echte wereld intrek, het is nu of nooit.

Ik denk dat ik tijd ga moeten incalculeren om NZ te laten bezinken, maar daar wil ik nu nog niet aan denken. De dagen die ik hier nog ben snellen voorbij aan hoge snelheid, ik heb examens te maken en ik heb het lastig om mij te concentreren.

Pas op, dit zijn positieve gevoelens eh. Bij herlezing besef ik dat ik mogelijks overkwam als een superhard mama-kindje en dat ik nu pas op mijn eigen benen staan. Fout. Vraag het aan mijn ouders: nooit een mama-kindje geweest. Te weinig mama-kindje naar hun zin zelfs, zegt een stemmetje in mij. Ik besef nu gewoon dat ik desondanks toch nog veel op hen rekende voor dingen die ik eigenlijk ook zelf kan. Misschien was het gemakzucht, misschien was het gebrek aan zelfvertrouwen? Ik heb vandaag voor de eerste keer in mijn leven zelf rijstpap gemaakt, daar moet een mens dan eenentwintig voor geworden zijn. Was ik onderbewust bang dat ik de kunst van de rijstpap thuis*** niet ging kunnen evenaren? Ik heb volgende keer sowieso dessertrijst nodig in plaats van gewone rijst (maar ze hadden geen dessertrijst in de winkel), mijn rijstpap is niet perfect maar verdomd lekker. En zo gaat dat met álles.

Hoe ik mij voel kan worden omschreven door middel van een liedje en twee foto's die niet ambiëren fotografisch-kunstig interessant te zijn.

 

mijn eerste rijstpap (met saffraan en vanille en kaneel, zoals dat moet)

Domi denkt over de dingen.

 
Aantal nachten slapen tot eerste examen: -1.
Aantal nachten slapen tot tweede examen: 6.
Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 12.

* Ik ga zo rustig mogelijk blijven wanneer blijkt dat mijn broers schuiven hebben opengetrokken en dingen gestolen hebben en cd's vernield en boekenruggen gekraakt en fluorescerende sterren van mijn plafond hebben gehaald want "zus is nu toch al oud en ze heeft die niet meer nodig". Vriendelijk maar met aandrang raad ik degenen die zich aangesproken voelen aan de schade te herstellen, men wil immers niet riskeren dat ik er niet in slaag mijn kalmte te bewaren. Zus is niet oud en ze heeft die sterren wel degelijk nog nodig, alle zesentwintig. Om 's nachts in slaap te vallen, tussen haar knuffelberen en haar rammelaar en haar tuut, zo is dat.
** Leg ik ooit misschien nog wel eens uit.

*** NIEMAND maakt rijstpap zoals mijn mama rijstpap maakt. (Mijn Miranda zegt dat ook altijd. "Pa", zegt ze, "zoals jij rijstpap maakt...")

Relaas van een belachelijk non-event

Weet u nog, het feestje dat ik vermeldde?

Een t-shirt van de universiteit, de gedachte dat we misschien iets van het gratis eten gingen kunnen meepikken als we op tijd gingen en de vriendelijke maar vastberaden druk van een aantal appartementsblokgenoten brachten mij ertoe een kort bezoek te brengen aan het gisteren vermelde feestje. Ik zeg een kort bezoek - het ware beter geen bezoek geweest. Ik moest sowieso de berg op om mijn artikel van Koskenniemikokosnoot te gaan afprinten, dus ik dacht... Wel, ik dacht verkeerd.

Het gebeuren vond plaats in een veel te grote, met tl-lampen verlichte ruimte. We waren daar als eersten, tot zover het goede nieuws.

Echt de waarheid

Vijftien mensen achter één tafel werden verondersteld een ontvangstcomité voor te stellen. Ze knikten ter begroeting. Paspoorten alsjeblieft, want we zagen er vooral niet meerderjarig uit. Nadat we heel officieel onze naam laten schrappen hadden van een aanwezigheidslijst* en ter bevestiging van onze aanwezigheid verplicht een blauwe sticker op ons hand gekleefd kregen, mochten we verder. Ik denk dat het aflezen van ons geboortejaar van ons paspoort (en het langzaam oplossen van de rekensom in hun hoofd) voor de organisatie voldoende zou moeten zijn om te beseffen dat we niet meer in de kleuterklas zitten. Ik wil geen blauwe bol op mijn hand, wasmedanu.

Vervolgens de t-shirts. Zeg het mij als ik verkeerd redeneer, maar: als er een onderscheid wordt gemaakt tussen mannen en vrouwen wat de t-shirts betreft, dan denk ik dat ik reden heb om ervan uit te gaan dat de vrouwenmodellen gecentreerd zullen zijn. Waarom zou er anders een onderscheid gemaakt worden? Uit ervaring weet ik dat ik in dat geval een L moet vragen. Ik vraag een L.

Pyjama

Vol enthousiasme scheur ik de plastiek van rond het t-shirt, blijkt het vrouwenmodel eigenlijk een mannenmodel te zijn. Waarom zou je dan in godsnaam twee verschillende rijen maken? Ik voel mij bedrogen, en terecht. Ik keer terug naar de t-shirtenrij, vraag of ze mij soms een M of een S kunnen geven. Nee, kunnen ze niet. Ik vraag vriendelijk waarom ze dat niet kunnen, ik zie ze daar liggen achter de tafel, ja kijk, dáár, achter u, dozen met M en S erop geschreven, ik wijs er zelfs naar, dat kan nu toch geen probleem zijn. Nee sorry, t-shirts ruilen kunnen ze echt niet, en of ik ruimte wil maken want er zijn nog wachtenden achter mij.

Ik ben nu de niet bijzonder fiere bezitter van een University of Auckland-nachtjapon. Stoer ze. Ik denk dat ik langzamerhand een tweedehandswinkel kan beginnen in te grote t-shirts.

Dat is nu eens alle lappen 't zelfde.

Het eten was al een even grote teleurstelling. Vier mandjes chips en een paar sneetjes goedkope Brie (vanwaar ze dat idee gehaald hebben is nog maar de vraag) zijn géén eten. Het feit dat er gratis drank is, liet mij koud. Als ik al enthousiasme bespeurde, was het met betrekking tot de gratis alcohol - triestige mensen die op kosten van de unief zat willen worden om half zes 's avonds... Hét gespreksonderwerp in elk gesprek waarvan ik flarden kon opvangen was waarom dit non-event de term 'feestje' had meegekregen en wanneer er huiswaarts zou worden gekeerd. De constante bij dit soort samenkomsten is dat er heel veel spel wordt rond gemaakt, dat het party planning committee zichzelf heel erg belangrijk vindt (getuige het fameuze registratieproces), dat het bovendien jammer genoeg blijkt te denken dat het iets goeds bij elkaar georganiseerd heeft en vooral dat de genodigden heel vroeg terug huiswaarts keren voor de écht belangrijke en leuke activiteiten. Party planning committee, you're doing it wrong.

Voor ik de zaal verliet, exact vijftien minuten nadat ik er voet had binnen gezet, grabbelde ik nog snel drie chocoladekoekjes en twee balpennen mee. Het is niet echt diefstal. Mij een stom t-shirt geven, dat is min of meer vragen om represailles. En ik heb de koekjes toch lekker al allemaal opgegeten, HA! Dat zal hen leren.

Gestolen goederen

* De aanwezigheidslijst was alfabetisch. Op vóórnaam. Ik heb erop gelet en élke persoon die binnenkwam onderging hetzelfde lot. "Wat is je naam?" -"Familienaam." -"Nee, je vóórnaam." -"Euhm, ok... Voornaam." Het ligt uiteraard volledig aan ons, studenten. Wíj zijn het die het systeem niet helemaal snappen. Onze excuses.

Regen, speculoos en Scandinavisch vandaag

Mijn titel is lichtjes ongeïnspireerd vandaag, dat besef ik, al is hij een accurate weergave van de inhoud. Ik heb de titeldesinspiratie evenwel gecompenseerd door mijn blog een nieuwe look aan te meten. Geef mij een blogontwerpdashboard met knopjes en ik ga ze allemaal eens uitproberen. Ben er nog niet helemaal uit of ik het geslaagd vind, maar verandering van spijs doet eten, nietwaar, en dat is tenslotte waar het allemaal om draait. Eten.

(Op een of andere manier komt mijn gedachtengang altijd bij eten uit. Ik denk dat dat veel zegt over mijn onderbewuste en mijn overlevingsinstincten. Eten! Dzjoef, stamp, elleboogstoot, sprintje - voor MIJ.)

Ik ben zonet de les internationaal recht ontvlucht en door de gietende regen terug naar huis gedzjaard.

Waarom voelen proffen die nood om halfslachtige gastsprekers uit te nodigen die niemand echt hoeft te zien of horen? Een obscure politicus was de gevangen vis (de prof had een vis gevangen, heeft u hem? ...zucht) in kwestie. Ik zag hem binnenkomen en herkende zijn gezicht van een speech twee weken geleden op UNIMUN.* Een mens zou zich beginnen afvragen of politici feitelijk iets zinnigs te doen hebben in hun leven, als ze op donderdagnamiddag zonder problemen tijd kunnen maken om universiteitslezingen te geven en zich onterecht belangrijk te voelen. Meneer de Politicus kon mij de eerste keer al amper boeien, laat staan twee keer. Exit Domi.

Kloddernat na tien minuten wandelen, dat moet Auckland zijn. Of die ene keer in Gent, toen ik van de Ledeganck naar huis ben gefietst in topje en zonder schoenen en met opgerolde broek. De rest van mijn kleren had ik in mijn rugzak gepropt. De redenering: hoe minder ik aanheb, hoe minder er nat kan worden. Dat bleek overigens correct.

Bij de regendruppels die langs mijn raam naar beneden gotsen past muziek van Agnes Obel en een kop koffie met échte speculoos** en een academisch verantwoord artikel van Martti Koskenniemi. Martti wie? Ja, dat dacht ik ook toen de prof ons aanraadde het te lezen. Een Finse rechtsgeleerde (oelala, we gaan Scandinavisch vandaag***) die naar het schijnt interessante theorieën ontwikkelt over internationaal recht. Als in: theorie theorie, quasi-filosofisch. Meer kan ik er niet over kwijt, ik moet het nog lezen. Volgende week gaan we internationaal recht op een superabstract niveau bestuderen in de les, ik kijk er alvast naar uit. Och, die inhoud altijd, dat is zo overroepen. Abstract is leuker!

Kokosnootdingsken lezen dus maar. Straks is er een afscheidsfeestje voor internationale studenten, ik heb nog niet beslist of ik er heen ga. De organisatie had de belofte van gratis t-shirts nodig om volk te lokken, dat klinkt alvast weinig veelbelovend. Daarenboven komt gratis eten meestal neer op gratis eten voor de eerste tien man. Oei, hadden we te weinig? Oeps! Amateurs. Tot slot hadden ze er niet bijverteld dat het zo hard ging regenen, en dat is wel degelijk een excuus om thuis te blijven.
Over het gehele universum bekeken maakt het eigenlijk geen zak uit of ik nu wel of niet naar dat feestje ga. En Domi, ze liet de gedachte doordringen dat niets ooit uitmaakt in het universum, berustte in de relativiteit der dingen en nam nog een koekje.

*UNIMUN staat voor University Model United Nations, een weekend Verenigde Naties naspelen, inclusief workshops en... gastsprekers.
** Die heb ik cadeau gekregen van de rechtenstudent die in september naar Gent komt. Het zijn de kleine dingen!
*** Agnes Obel is Deens, ik dacht dat dat algemene kennis was.

De smaak van échte kiwi

Bouwwerven

Vanochtend ben ik gaan wandelen bij de haven van Auckland. Dat ik niet onder de indruk was, lag ongetwijfeld aan het feit dat die haven één gigantisch wegenwerk is. (Nieuwe elektriciteit aanleggen is dan wel nuttig - het is vooral lelijk.) Het valt te vergelijken met wat ze in Gent aan het station aan het uitvreten zijn, maar dan met boten.

Nieuw-Zeelands schoon vanuit mijn raam

Over bouwwerven gesproken, ook bij mijn kot zijn er verbouwingen aan de gang.

Ik heb deze stad lang nog niet op haar mooist gezien. Grote steden geven mij steeds weer een dubbel gevoel: vrij lelijk en ongestructureerd op het eerste gezicht, maar meestal is er wel degelijk over nagedacht en moet je de mooie oases per toeval tegenkomen en omarmen. Dat komt nog wel, ik vertrouw erop.

Mongolenkiwi's

Superbenieuwd als ik was naar de smaak van échte kiwi's, moi naar de winkel. In de eindeloze fruit- en groentensectie spotte ik een (in verhouding tot andere fruitsoorten) kleine bak met kiwifruit a.k.a. Chinese kruisbessen (allemaal naar Wikipedia, hup hup - kiwi's komen uit China).

Goed bezig

Uit de VS en Italië?! Het spreekt uiteraard voor zich dat ik geen geld uitgeef aan dergelijke ondingen. Het gevolg is dat ik na twee dagen NZ dus nog steeds geen authentieke kiwi heb gegeten. Dat is ronduit ongehoord. Ze zagen er trouwens echt vies uit, die kiwi's. Heel behaard, zoals Indiërs. Is dat racistisch? Bestaat dat, racisme tegen kiwi's?

Domi doesn't share food

Kiwi's uit de VS is zoals chocolade niet uit België: wel willen maar niet kunnen. Ik zie dan ook niet in waarom ik op zoek zou gaan naar een inlandse variant van mijn Belgische donkerbruine goud, wanneer zelfs de Nieuw-Zeelanders aan de rekken te zien zo wijs zijn om Belgische chocolade in te voeren. De Jules Destrooper-koekjes kwam ik per ongeluk tegen. Mijn chocolade mopperde vanuit het winkelmandje dat hij een vriendje wou, niet mijn fout. Eens het appartement bevolkter is, gaan mijn beide schatjes (indien nog in leven) onherroepelijk weg uit de gemeenschappelijke ruimte. Mijn chocolade. Mijn koeken.

Never change a winning team

Geheel terzijde: in de supermarkt (ik bedoel pharmacy) laden de kassiers(ters) de koopwaar onmiddellijk over in lelijke grijze plastieken zakken, daar valt helemaal niets aan te doen. Ik ben van plan om hen vanaf nu op voorhand tegen te houden, ik weet nú al niet meer waar ik die zakken nog moet stockeren. Onverantwoord, ik zeg: doen betalen voor die handel! Nee, dat meen ik niet. Of misschien wel.

Shout-out of the day: OMA, want die verjaart vandaag. Het is te zeggen: gisteren. Is gisteren híer dáár vandaag? Bah, tijdzones.