Examens zijn als PMS

Eén tekst geschreven, nog drie te gaan. U kijkt fronsend, ik zie het van hier. Ziet u, ik heb overovermorgen het allerstomste examen ooit. Ik heb acht vragen gekregen, de ene al vager dan de andere maar allemaal met ergens in de verte het gemeenschappelijk thema 'internationaal milieurecht'. Ik moet er daarvan op woensdag vier naar keuze beantwoorden. Vorige jaren was het examen openboek, vanaf dit jaar niet meer. Niet alleen moet ik dus vier opstelletjes voorbereiden, ik moet ze bovendien ook nog vanbuiten leren en hersenloos neerpennen op het examen. Het is moeilijk in te schatten hoe lang ik ze moet maken. Mijn schrijfsnelheid zal aan het einde van die stompzinnige schrijfmarathon ongetwijfeld lager liggen dan in het begin, over het ene onderwerp valt al meer te zeveren dan over het andere. Soit, talrijke variabelen, miserie troef. De reeds afgewerkte tekst is tweeënhalve getypte bladzijden lang, ik betwijfel of ik dat ooit opgeschreven krijg binnen de tijdslimiet. Ik behou mij het recht voor om mijn volgende tekst korter te maken, hij zal het wel niet doorhebben. Over het feit dat ik er niet op vertrouw dat de prof dezelfde vragen zal stellen als aangekondigd, zullen we het maar niet hebben, het is zo al erg genoeg.

Al mijn getyp ging vandaag gepaard met luisteren naar De Afrekening* een dag na de feiten en Youtube-filmpjes van Intergalactic Lovers.

after hours of motionless dancing to the sound of heavy rain - I tell myself to pick up the pieces and go movin' on up again

De Maleisiër en ik zijn alleen thuis en we hebben gisteren een aanvaring gehad. Meneer moest weer douchen om middernacht, zijn fout. Ik naar de douche en geroepen "Dude, it's midnight!". Op zich niets mis mee, iedereen die een horloge kan lezen had hem dat kunnen zeggen. Maar ik geef toe, ik bedoelde het op een boze manier.

Vandaag in een van mijn wandelingen naar de ijskast excuseerde hij zich voor zijn nachtelijke escapades. Ik heb mijn schouders opgehaald en ben terug naar mijn kamer gegaan. Ik vind: als je een papier op de deur van de douche straal negeert in plaats van het te lezen, dan ben je ofwel een mongool ofwel een pestkop. In geen van beide gevallen brengen excuses zoden aan de dijk. Eens een mongool, altijd een mongool, niets aan te doen. Idem voor pestkoppen.**
Daarbij, mijn zenuwuiteinden worden dezer dagen al genoeg op de proef gesteld door het schrijven van opstellen, ik heb mijn nachtrust nodig. Ik reageer mij liever af op een random Maleisiër die ik nooit van mijn leven nog ga zien dan op iemand anders, pakweg mezelf.
Examens zijn als PMS, een excuus voor gratuit verbaal en fysiek geweld wanneer het mij uitkomt, de rechtvaardiging voor de bitch in mij. Examens zijn als PMS, maar dan een hele maand in plaats van een week. Is dat even balen voor de Maleisiërs op deze wereld.

Na de valse excuses plande ik mijn tripjes naar de keuken zodanig dat ik hem niet meer moest tegenkomen. Ik wil liever niet moeten blaffen.

[run run run as fast as you can - 'cause I've killed before and I'll do it again]

Wist u dat oploscappuccino tegenwoordig een bijgevoegd potje cacaopoeder heeft? Voor ik het goed en wel besefte, had ik het bijna helemaal leeggeschud boven het melkschuim. Oooohmmm, het zicht van cacaopoeder dat in melkschuim trekt... En de klank van verschrompelend schuim! Rice Krispies overgieten met melk... Een koude hand die mijn ruggenwervels afloopt... Rrrrrr.

I let it just drip drip drip on me - I let it just soak right through

In de ijskast vond ik een peer die zodanig rijp was dat ze naar perenlikeur smaakte.*** Dat kan nog van pas komen tijdens het schrijven van mijn opstellen, me dunkt.

Dit gezegd zijnde moet ik dringend de link tussen mensenrechten en internationaal milieurecht gaan doorgronden in de vorm van een tachtig bladzijden lang document geschreven door de prof zelf.**** We gaan dat hier ne keer samenvatten, zie!

woohoo, it will get better, that's what I told you from start  - woohoo, things will get clearer, that's what the weather guy said last night

Aantal nachten slapen tot laatste examen: 3.

Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 3.

Aantal nachten slapen tot thuis: 38.

* Wat is dat met al die voze heavy metal rock toestanden, zeg? Triggerfinger, BlackKotsRevelation, Diabolo Boulevard, Foo Fighters. Alsof iemand in de wereld ooit nood heeft aan dat soort lawaai. Los daarvan: zoveel mooie (rustige) Belgische muziek, ik ben echt fier op ons!
** Gepest worden doet na al die jaren nog steeds een klein beetje pijn daar vanbinnen waar mijn hartje woont, maar nu ben ik gewapend met een harnas vol sarcasme. Zolang ze me niet horen huilen 's nachts in mijn bed, ben ik safe...

*** De textuur was daarentegen volledig intact. Krokant en sappig. Ik ga een likeurperenboom kopen en die in mijn tuin planten.

**** De meeste teksten in de stapel papier die we in onze handen gestoken kregen zijn van zijn eigen hand. Wat een narcist.

Relaas van een belachelijk non-event

Weet u nog, het feestje dat ik vermeldde?

Een t-shirt van de universiteit, de gedachte dat we misschien iets van het gratis eten gingen kunnen meepikken als we op tijd gingen en de vriendelijke maar vastberaden druk van een aantal appartementsblokgenoten brachten mij ertoe een kort bezoek te brengen aan het gisteren vermelde feestje. Ik zeg een kort bezoek - het ware beter geen bezoek geweest. Ik moest sowieso de berg op om mijn artikel van Koskenniemikokosnoot te gaan afprinten, dus ik dacht... Wel, ik dacht verkeerd.

Het gebeuren vond plaats in een veel te grote, met tl-lampen verlichte ruimte. We waren daar als eersten, tot zover het goede nieuws.

Echt de waarheid

Vijftien mensen achter één tafel werden verondersteld een ontvangstcomité voor te stellen. Ze knikten ter begroeting. Paspoorten alsjeblieft, want we zagen er vooral niet meerderjarig uit. Nadat we heel officieel onze naam laten schrappen hadden van een aanwezigheidslijst* en ter bevestiging van onze aanwezigheid verplicht een blauwe sticker op ons hand gekleefd kregen, mochten we verder. Ik denk dat het aflezen van ons geboortejaar van ons paspoort (en het langzaam oplossen van de rekensom in hun hoofd) voor de organisatie voldoende zou moeten zijn om te beseffen dat we niet meer in de kleuterklas zitten. Ik wil geen blauwe bol op mijn hand, wasmedanu.

Vervolgens de t-shirts. Zeg het mij als ik verkeerd redeneer, maar: als er een onderscheid wordt gemaakt tussen mannen en vrouwen wat de t-shirts betreft, dan denk ik dat ik reden heb om ervan uit te gaan dat de vrouwenmodellen gecentreerd zullen zijn. Waarom zou er anders een onderscheid gemaakt worden? Uit ervaring weet ik dat ik in dat geval een L moet vragen. Ik vraag een L.

Pyjama

Vol enthousiasme scheur ik de plastiek van rond het t-shirt, blijkt het vrouwenmodel eigenlijk een mannenmodel te zijn. Waarom zou je dan in godsnaam twee verschillende rijen maken? Ik voel mij bedrogen, en terecht. Ik keer terug naar de t-shirtenrij, vraag of ze mij soms een M of een S kunnen geven. Nee, kunnen ze niet. Ik vraag vriendelijk waarom ze dat niet kunnen, ik zie ze daar liggen achter de tafel, ja kijk, dáár, achter u, dozen met M en S erop geschreven, ik wijs er zelfs naar, dat kan nu toch geen probleem zijn. Nee sorry, t-shirts ruilen kunnen ze echt niet, en of ik ruimte wil maken want er zijn nog wachtenden achter mij.

Ik ben nu de niet bijzonder fiere bezitter van een University of Auckland-nachtjapon. Stoer ze. Ik denk dat ik langzamerhand een tweedehandswinkel kan beginnen in te grote t-shirts.

Dat is nu eens alle lappen 't zelfde.

Het eten was al een even grote teleurstelling. Vier mandjes chips en een paar sneetjes goedkope Brie (vanwaar ze dat idee gehaald hebben is nog maar de vraag) zijn géén eten. Het feit dat er gratis drank is, liet mij koud. Als ik al enthousiasme bespeurde, was het met betrekking tot de gratis alcohol - triestige mensen die op kosten van de unief zat willen worden om half zes 's avonds... Hét gespreksonderwerp in elk gesprek waarvan ik flarden kon opvangen was waarom dit non-event de term 'feestje' had meegekregen en wanneer er huiswaarts zou worden gekeerd. De constante bij dit soort samenkomsten is dat er heel veel spel wordt rond gemaakt, dat het party planning committee zichzelf heel erg belangrijk vindt (getuige het fameuze registratieproces), dat het bovendien jammer genoeg blijkt te denken dat het iets goeds bij elkaar georganiseerd heeft en vooral dat de genodigden heel vroeg terug huiswaarts keren voor de écht belangrijke en leuke activiteiten. Party planning committee, you're doing it wrong.

Voor ik de zaal verliet, exact vijftien minuten nadat ik er voet had binnen gezet, grabbelde ik nog snel drie chocoladekoekjes en twee balpennen mee. Het is niet echt diefstal. Mij een stom t-shirt geven, dat is min of meer vragen om represailles. En ik heb de koekjes toch lekker al allemaal opgegeten, HA! Dat zal hen leren.

Gestolen goederen

* De aanwezigheidslijst was alfabetisch. Op vóórnaam. Ik heb erop gelet en élke persoon die binnenkwam onderging hetzelfde lot. "Wat is je naam?" -"Familienaam." -"Nee, je vóórnaam." -"Euhm, ok... Voornaam." Het ligt uiteraard volledig aan ons, studenten. Wíj zijn het die het systeem niet helemaal snappen. Onze excuses.

Housewife

"Wow", zei mijn Maleisische flatgenoot bij de aanblik van het gekuiste appartement. Meer kon hij niet uitbrengen en ik evenmin. Ik was te druk bezig met uithijgen van de inspanning, weinig elegant leunend op de aftrekker. Kuisen is als Zumba, al ben ik op het eerste zicht niet echt een fan van die pseudodanssport. Ik heb genoeg aan mijn yoga en voor de lichaamsbeweging kuisen vind ik maar een gek concept. Een voor de gelegenheid samengestelde playlist (hij heet 'Kuisen maar!') voorzag het geheel van achtergrondmuziek. Bonkende beats brengen het beste in me boven.

Het héle appartement heb ik geschrobd en geboend, omdat ik mijn standaard van basishygiëne niet wens te verlagen om de enkele reden dat ik nu in een ander land woon en omdat niemand anders de behoefte voelde om de taak op zich te nemen. Ik weet niet wat de Maleisische norm voor kuisen is (hij leek bijzonder onder de indruk), maar als ík kuis ga ik voor niet minder dan een wow. En mijn wow heb ik gekregen. Ik zie namelijk het punt niet in van iets hálf kuisen, maar dat kan aan mij liggen.

Nu ik toch in gesprek was met Mister Maleisiër - we zijn flatgenoten van weinig woorden - heb ik hem meteen proberen uitleggen dat hij zich ook altijd tot schoonmaakwerkzaamheden mocht engageren, zich daar zeker niet voor hoefde te schamen, dat ik zijn mannelijkheid blijvend zou appreciëren, ongeacht of zijn handen een drilboor dan wel een zeemlap omklemden.

Zijn blik verstarde bij de gedachte aan kuisproduct. Hij wou van mij weten of ik misschien overal vies van was.*

"Is dat echt nodig, elke week kuisen?" Waar ik mij drie zinnen geleden nog hoopvol afvroeg wat de Maleisische norm voor properheid was, denk ik dat die vraag nu toereikend beantwoord is. Ik schud mijn hoofd bij zoveel naïviteit. Elke keer weer laat ik me vangen, elke keer weer. Verdomme toch.

Het is zaterdag, en dan voltrekt zich de wekelijkse tocht naar de supermarkt aan de andere kant van de stad. Heuvel op en af, het is dus met de bus te doen, zeker als je er maar één keer per week heenwil. Ik winkel graag op mijn gemak, laat me verleiden door de koopwaar, laat me verlammen door de overvloed aan keuze. Cornflakes koop ik met mijn ogen toe, daar is anders geen beginnen aan. Paspoortcontrole aan de kassa voor één enkele fles Belgisch framboosbier die ik niet kon laten staan. Met die fles fruitigheid als enig decadent element in mijn winkelkar was de rekening nog steeds zonder meer exorbitant, maar ik kan moeilijk verhongeren dus vooruit met die geit.

Voor het geval ik deze week geen zin heb om te koken, heb ik van de brandschone keuken en de voormiddagse vrijheid (wanneer iedereen nog slaapt) geprofiteerd om op voorhand te kokerellen. Pastasaus op moeders wijze met eigen fantasietjes en gebreken. De kuisdeuntjes bleken perfect te voldoen aan mijn muzikale kooknoden, al zou ik het ook met rustigere muziek gekund hebben. Beetje meer indie, beetje minder goedkope dance.

Het kookproces omvatte vier stappen. De overgangen zijn pure magie en magie is niet vatbaar op foto dus geen foto's daarvan. Verder ook GROTE foto's want heel erg lekker verdient grote foto's.

De volgende keer dat iemand durft zeggen dat ik geen kookgenen in mij heb: pastasaus in your face. Het is niet omdat ik de vergelijking met mijn mama niet doorsta, dat ik er niets van bak. Toch?

Shout-out of the day: MOEKE, voor het koken. Al een chance dat ik een slimme dochter ben die met jarenlang enkel kijken en weinig zelf doen blijkbaar in staat is om de theorie zonder al te veel problemen in praktijk om te zetten. Eérst de ajuin stoven, dán pas de rest. Altijd vlees in de saus doen! Jaja, indoctrinatie.

* Schaamhaar op de bril, urine op de vloer. Ja, daar ben ik vies van. Als het te veel gevraagd is dat ik op blote voeten in mijn appartement wil kunnen rondlopen zonder dat ik ergens aan de vloer blijf plakken, dan... dan... dan staan mij nog veel eenzame kuiszaterdagen te wachten.