Relaas van een belachelijk non-event

Weet u nog, het feestje dat ik vermeldde?

Een t-shirt van de universiteit, de gedachte dat we misschien iets van het gratis eten gingen kunnen meepikken als we op tijd gingen en de vriendelijke maar vastberaden druk van een aantal appartementsblokgenoten brachten mij ertoe een kort bezoek te brengen aan het gisteren vermelde feestje. Ik zeg een kort bezoek - het ware beter geen bezoek geweest. Ik moest sowieso de berg op om mijn artikel van Koskenniemikokosnoot te gaan afprinten, dus ik dacht... Wel, ik dacht verkeerd.

Het gebeuren vond plaats in een veel te grote, met tl-lampen verlichte ruimte. We waren daar als eersten, tot zover het goede nieuws.

Echt de waarheid

Vijftien mensen achter één tafel werden verondersteld een ontvangstcomité voor te stellen. Ze knikten ter begroeting. Paspoorten alsjeblieft, want we zagen er vooral niet meerderjarig uit. Nadat we heel officieel onze naam laten schrappen hadden van een aanwezigheidslijst* en ter bevestiging van onze aanwezigheid verplicht een blauwe sticker op ons hand gekleefd kregen, mochten we verder. Ik denk dat het aflezen van ons geboortejaar van ons paspoort (en het langzaam oplossen van de rekensom in hun hoofd) voor de organisatie voldoende zou moeten zijn om te beseffen dat we niet meer in de kleuterklas zitten. Ik wil geen blauwe bol op mijn hand, wasmedanu.

Vervolgens de t-shirts. Zeg het mij als ik verkeerd redeneer, maar: als er een onderscheid wordt gemaakt tussen mannen en vrouwen wat de t-shirts betreft, dan denk ik dat ik reden heb om ervan uit te gaan dat de vrouwenmodellen gecentreerd zullen zijn. Waarom zou er anders een onderscheid gemaakt worden? Uit ervaring weet ik dat ik in dat geval een L moet vragen. Ik vraag een L.

Pyjama

Vol enthousiasme scheur ik de plastiek van rond het t-shirt, blijkt het vrouwenmodel eigenlijk een mannenmodel te zijn. Waarom zou je dan in godsnaam twee verschillende rijen maken? Ik voel mij bedrogen, en terecht. Ik keer terug naar de t-shirtenrij, vraag of ze mij soms een M of een S kunnen geven. Nee, kunnen ze niet. Ik vraag vriendelijk waarom ze dat niet kunnen, ik zie ze daar liggen achter de tafel, ja kijk, dáár, achter u, dozen met M en S erop geschreven, ik wijs er zelfs naar, dat kan nu toch geen probleem zijn. Nee sorry, t-shirts ruilen kunnen ze echt niet, en of ik ruimte wil maken want er zijn nog wachtenden achter mij.

Ik ben nu de niet bijzonder fiere bezitter van een University of Auckland-nachtjapon. Stoer ze. Ik denk dat ik langzamerhand een tweedehandswinkel kan beginnen in te grote t-shirts.

Dat is nu eens alle lappen 't zelfde.

Het eten was al een even grote teleurstelling. Vier mandjes chips en een paar sneetjes goedkope Brie (vanwaar ze dat idee gehaald hebben is nog maar de vraag) zijn géén eten. Het feit dat er gratis drank is, liet mij koud. Als ik al enthousiasme bespeurde, was het met betrekking tot de gratis alcohol - triestige mensen die op kosten van de unief zat willen worden om half zes 's avonds... Hét gespreksonderwerp in elk gesprek waarvan ik flarden kon opvangen was waarom dit non-event de term 'feestje' had meegekregen en wanneer er huiswaarts zou worden gekeerd. De constante bij dit soort samenkomsten is dat er heel veel spel wordt rond gemaakt, dat het party planning committee zichzelf heel erg belangrijk vindt (getuige het fameuze registratieproces), dat het bovendien jammer genoeg blijkt te denken dat het iets goeds bij elkaar georganiseerd heeft en vooral dat de genodigden heel vroeg terug huiswaarts keren voor de écht belangrijke en leuke activiteiten. Party planning committee, you're doing it wrong.

Voor ik de zaal verliet, exact vijftien minuten nadat ik er voet had binnen gezet, grabbelde ik nog snel drie chocoladekoekjes en twee balpennen mee. Het is niet echt diefstal. Mij een stom t-shirt geven, dat is min of meer vragen om represailles. En ik heb de koekjes toch lekker al allemaal opgegeten, HA! Dat zal hen leren.

Gestolen goederen

* De aanwezigheidslijst was alfabetisch. Op vóórnaam. Ik heb erop gelet en élke persoon die binnenkwam onderging hetzelfde lot. "Wat is je naam?" -"Familienaam." -"Nee, je vóórnaam." -"Euhm, ok... Voornaam." Het ligt uiteraard volledig aan ons, studenten. Wíj zijn het die het systeem niet helemaal snappen. Onze excuses.

Kings

Drankspelletjes - want denken dat je een reden nodig hebt om dronken te worden is ronduit naïef.

Van alle drankspelletjes die de wereld rijk is, is Kings het waarschijnlijk het bekendste. (Over beer pong zullen jullie mij waarschijnlijk ook nog wel zien schrijven, alleen nu niet.) Het verloopt als volgt. Iemand gaat naar de supermarkt een absurde hoeveelheid van het allergoedkoopste bier kopen. Dat het naar water smaakt, doet er écht niet toe, het gaat hem om de alcohol. Theoretisch gezien veronderstel ik dat vodka dus nog beter zou zijn, maar dan zou de kans op dodelijke slachtoffers misschien te groot worden. Dat zal wel al uitgetest zijn.

Een boek kaarten wordt uitgesmeerd rond een blikje bier. Elke kaart heeft een betekenis (die ik hieronder gestructureerd uit de doeken zal doen). Een gebruikte kaart wordt onder het lipje van het blikje bier geschoven. De persoon die het blikje doet openspringen (omdat er te veel kaarten onder het lipje zitten), krijgt de eer het blikje ad fundum uit te drinken. Ook het 'onderbreken' van de cirkel kaarten rond het blikje is goed voor een drinkbeurt, pas dus goed op welke kaart je trekt.

Wat betekent nu precies elke kaart? Ik som ze op in het Engels, want dan rijmt het en rijm is goed.

Two. You. Je mag iemand kiezen die moet drinken.

Three. Me. Je moet zelf drinken. 

Four. Floor. Iedereen moet de vloer aanraken met zijn hand. De laatste moet drinken.

Five. Guys. Alle jongens drinken.

Six. Chicks. Alle meisjes drinken.

Seven. Heaven. Iedereen moet naar omhoog wijzen (hand opsteken dus). De laatste moet drinken.

Eight. Date. De persoon die een acht trekt, kiest een drinkpartner uit en beiden drinken. In de eenvoudige versie is dit iets eenmaligs. Wie het ingewikkelder wil maken, kan dit beschouwen als een soort onzichtbare band die wordt geïnstalleerd tussen twee personen en die voor de rest van het spel blijft bestaan. Dit zou betekenen dat wanneer een van beide om eender welke reden moet drinken, de andere sowieso moet meedrinken.

Nine. Rhyme. Degene die de kaart trekt, kiest een woord. De cirkel rond moeten rijmwoorden volgen. Wie het eerst niet meer weet wat zeggen, moet drinken.

Ten. Never have I ever, het gekende spelletje. Men begint met drie punten. Wie het eerst zijn drie beurten kwijt is, moet drinken.

Jack. Smack. Iedereen moet (zachtjes) op zijn eigen voorhoofd slaan. De laatste moet drinken. 

Queen. Questions. Wie de kaart trekt, stelt een vraag aan zijn buur. Deze mag niet antwoorden maar moet een nieuwe vraag stellen. Zo blijft het doorgaan, totdat iemand uit verstrooidheid tóch antwoordt op een vraag. Antwoorden mag immers niet. De verliezer moet drinken. Over het algemeen wordt dit spelletje als relatief saai ervaren. Ik heb het dan ook gespeeld met de regel dat bij een queen gewoon iedereen moet drinken. De boodschap is dus: als je iets te saai vindt, gewoon... drinken.

King. Je mag zelf een regel maken, die voor de rest van het spel moet gerespecteerd worden, op straffe van drinken. Populaire voorbeelden:

- wie vloekt, moet drinken

- wie 'drinken' zegt, moet drinken

- wie mijn naam zegt, moet drinken.

Ace. Waterval (rijmt niet, dit moet een fout zijn in het spel). Iedereen begint tegelijkertijd te drinken. Degene die de kaart heeft getrokken, mag als eerste stoppen en bepaalt zelf wanneer. De volgende in wijzerzin mag pas stoppen wanneer zijn rechterbuur is gestopt met drinken. Wie laatst zit in de cirkel, krijgt het dus hard te verduren. Dit is -voor de aandachtige lezers- het enige onderdeel van het spel waar je niet zelf bepaalt hoeveel je drinkt.

Het is belachelijk hoe vaak je moet drinken bij het spelen van dit spel. De Amerikanen beschouwen dit als opwarming (en ze waren stuk voor stuk jonger dan mij); ik zou strontzat geweest zijn moest ik mij niet ingehouden hebben. Ik denk dat ik de helft van de tijd met ogen vol van verbazing zat te kijken naar wat er klaarblijkelijk elke avond gebeurt in colleges. Het bestaan van sites als TextsFromLastNight krijgt er onmiddellijk meer betekenis door. Ik ben duidelijk te braaf voor deze wereld.

Ook mijn Kiwi-roommate was goed op de hoogte van drankspelletjes. Dat net de landen waar je een identiteitskaart moet tonen om alcohol te kopen de landen zijn waar er het meest ongecontroleerd gezopen wordt, is volgens mij geen toeval. De Amerikanen vertelden over hun fake ID alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En het is niet dat de portiers in de VS niet beseffen dat ze minderjarigen toelaten tot hun etablissement. In NZ is de drinking age 18 en wordt er gecontroleerd. Toen ik met Beth en Hamish (de Nieuw-Zeelander) gisteren in de supermarkt een fles wijn wou kopen, werd mij prompt om mijn paspoort gevraagd. Ik viel compleet uit de lucht - in België is een fles wijn kopen toch de normaalste zaak van de wereld?! Voortaan moet ik dus overal mijn paspoort mee naartoe nemen, alsof ik er twaalf jaar oud uitzie, en crimineel. 

Disclaimer voor meelezende familie die zich hoogstwaarschijnlijk toenemende zorgen begint te maken: ik heb geen alcoholprobleem en zal er ook geen ontwikkelen. Beschouw mij als de nuchtere persoon die kleine kleine slokjes neemt, het geheel van buitenaf overschouwt en er vol verbijstering over blogt. Ik ben Belg, volwassen en verstandig. Gaan we dat afspreken?