Sydney

Dames ende heren, de dees trekt er een weekje op uit naar Sydney. Een Chileense aswolk teistert het luchtruim tussen Nieuw-Zeeland en Australië, maar Air New Zealand is zo vriendelijk om onder de aswolk heen te vliegen in plaats van alle vluchten lompweg af te gelasten zoals de andere luchtvaartmaatschappijen doen, dus het ziet ernaar uit dat ik veilig (?) heen en weer zal geraken.

Ik weet niet wat ik ervan verwacht, maar ik heb een reisgids mee en ik trek mijn plan wel, zoals het een echte city tripper behoort. (Moest ik mezelf in een reishokje duwen, het zou dat van city tripper zijn.) Ik reis lichtgepakt, ik ga proberen enkel handbagage in te checken, maar weet niet zeker of dat gaat lukken als ik ook een rugzakje meeheb (dan zullen ze mijn kleine valies waarschijnlijk beschouwen als 'echte' bagage). De laptop gaat niet mee, een internetvrije week zal me deugd doen, maar ik zal proberen iets van me te laten horen in een internetcafé ofzo. Wat wél meegaat, zijn twee boeken.

Ik ben echt heel blij dat ik de kans krijg zoveel te reizen tegenwoordig, het 'onderweg zijn' is what makes me tick. Moge dat, lieve onbestaande God, alstublieft alstublieft iets zijn dat ik nog lang kan doen.

Het voorlopig laatste avondmaal in Auckland was er een in Elliot Stables, een grote binnenkoer met restaurantjes rond. Beth was jarig en ze wou daar uit eten. Deed me denken aan de Rue des Bouchers, maar dan vierkanter. Het rook er heerlijk en we hebben ruim onze tijd genomen om de juiste wijn te kiezen (een Pinot Gris uit 2006, dat is naar het schijnt een goed jaar). Sommigen kozen pannenkoeken met fruit, ik at een bruschetta met rucola, Brie en zongedroogde tomaatjes. Ze gaan mij daar sowieso nog eens terugzien! Had ik niet beter geweten, ik had me op een terras in Toscane gewaand. Zalig, ook al ben ik nog nooit in Toscane geweest.

Aantal nachten slapen tot Australië: 1.
Aantal nachten slapen tot thuis: 31.

PS. Ik heb vandaag mijn bezittingen van een heel semester iet of wat proberen inpakken. Blijkt dat nadat ik mijn trekrugzak heb volgestoken, er amper verschil te zien is in de hoeveelheid spullen die nog oningepakt is. Ik verschuif het probleem nu naar volgende week in de hoop dat er ondertussen iemand met een miraculeuze oplossing op de proppen komt. De handtas van Hermelien!

Waiheke Island

Waiheke Island is een eiland op een dik half uur varen van Auckland, ideaal dus om op een weekenddag te bezoeken. Het staat bekend om zijn talrijke wijngaarden en schier eindeloze natuur.

Het plan was oorspronkelijk om mensen van de flats te gaan. Om elf uur 's morgens leken de meesten onder hen nog ver weg in dromenland. Plichtsbewuste toerist als ik ben wou ik de dag niet laten verloren gaan en trok er dan maar alleen op uit. Me-time op zondag, een gemiddelde Flair-lezeres zou zich daar zeker in kunnen vinden. En hoewel ik de Flair niet lees, heb ik het mij niet beklaagd.

Het eiland maakte alle beloftes waar. Ik heb een mountainbike gehuurd en het hele eiland rondgefietst. Uiteraard bevonden de mooiste uitzichten zich het verst, maar met anderhalve liter water en druiven zonder pitjes geraakt een mens een heel eind. De heuvels waren het lastigste. Zelfs op de kleinste versnelling was het bij momenten hard trappen. Elke keer dat ik meende de top bereikt te hebben, bleek er nog een hogere top te zijn. De Tour de France had er niet aan. Alpen, waarachtig. De afdalingen maakten het daarentegen allemaal goed! Gelukkig zijn valhelmen in Nieuw-Zeeland verplicht. Ik reken desalniettemin op de nodige stijfheid morgenvroeg.

Wijndegustaties zijn een aan te raden bezigheid op Waiheke Island, zowel volgens mijn reisgids als volgens de niet te missen reclameborden verspreid langs de straatkant op het eiland. Ik heb me vandaag tot rondfietsen en sightseeing beperkt, ik heb het gevoel dat ik helemaal niet genoeg van wijn weet om er met verstand van te kunnen proeven. Vicieuze cirkel, natuurlijk. Misschien waag ik er mij de volgende keer aan, want ik denk wel dat ik nog eens terug zal gaan naar het eiland. Ik ben wél in een wijndomein gestopt, om pauze te houden in de schaduw. En wat heb ik daar gedronken? Juist ja... geen wijn maar sangria. Edoch lekkerder dan eender welke sangria ik ooit al had geproefd.

Tijdens mijn fietstocht ben ik door een dorpje gefietst dat Ostend heet. Er viel niets bijzonders te zien, maar ik vond de naam vermeldenswaardig en het gaf mij een warm gevoel vanbinnen te ervaren dat er België buiten België is. Ik meen dat ik een aantal mensen raar zien kijken heb toen ik even halt hield om een foto te nemen van de straatnaamborden in kwestie. Die snappen er uiteraard niets van.

In Auckland was het aan het miezeren bij mijn vertrek uit de haven, dat doet het hier wel vaker. Gevolg is dat ik mijn zonnecrème thuis heb laten liggen en mijn gezicht nu rood ziet. De zon scheen fel op het eiland, ik voelde bij elke nieuwe baai de behoefte om in het water te duiken. Moest iemand ooit op het idee komen een sport met fietsen én zwemmen uit te vinden, Waiheke Island ware the place to be.

Laat ik afronden met een aantal sfeerbeelden. Toen ik er nog niet uitzag als een kreeft op een mensenlichaam.

Auckland vanop de ferry

wijngaarden

Mijn mond is meer dan eens opengevallen bij hoeveel schoon deze wereld te bieden heeft. Ik kijk al uit naar volgend weekend, wanneer de volgende uitstap plaatsvindt. Rondfietsen met de wind in de haren vandaag heeft mij ongelooflijk veel deugd gedaan. Ik kan er weer tegen voor een week. Me-time op zondag, wát een concept!

Kings

Drankspelletjes - want denken dat je een reden nodig hebt om dronken te worden is ronduit naïef.

Van alle drankspelletjes die de wereld rijk is, is Kings het waarschijnlijk het bekendste. (Over beer pong zullen jullie mij waarschijnlijk ook nog wel zien schrijven, alleen nu niet.) Het verloopt als volgt. Iemand gaat naar de supermarkt een absurde hoeveelheid van het allergoedkoopste bier kopen. Dat het naar water smaakt, doet er écht niet toe, het gaat hem om de alcohol. Theoretisch gezien veronderstel ik dat vodka dus nog beter zou zijn, maar dan zou de kans op dodelijke slachtoffers misschien te groot worden. Dat zal wel al uitgetest zijn.

Een boek kaarten wordt uitgesmeerd rond een blikje bier. Elke kaart heeft een betekenis (die ik hieronder gestructureerd uit de doeken zal doen). Een gebruikte kaart wordt onder het lipje van het blikje bier geschoven. De persoon die het blikje doet openspringen (omdat er te veel kaarten onder het lipje zitten), krijgt de eer het blikje ad fundum uit te drinken. Ook het 'onderbreken' van de cirkel kaarten rond het blikje is goed voor een drinkbeurt, pas dus goed op welke kaart je trekt.

Wat betekent nu precies elke kaart? Ik som ze op in het Engels, want dan rijmt het en rijm is goed.

Two. You. Je mag iemand kiezen die moet drinken.

Three. Me. Je moet zelf drinken. 

Four. Floor. Iedereen moet de vloer aanraken met zijn hand. De laatste moet drinken.

Five. Guys. Alle jongens drinken.

Six. Chicks. Alle meisjes drinken.

Seven. Heaven. Iedereen moet naar omhoog wijzen (hand opsteken dus). De laatste moet drinken.

Eight. Date. De persoon die een acht trekt, kiest een drinkpartner uit en beiden drinken. In de eenvoudige versie is dit iets eenmaligs. Wie het ingewikkelder wil maken, kan dit beschouwen als een soort onzichtbare band die wordt geïnstalleerd tussen twee personen en die voor de rest van het spel blijft bestaan. Dit zou betekenen dat wanneer een van beide om eender welke reden moet drinken, de andere sowieso moet meedrinken.

Nine. Rhyme. Degene die de kaart trekt, kiest een woord. De cirkel rond moeten rijmwoorden volgen. Wie het eerst niet meer weet wat zeggen, moet drinken.

Ten. Never have I ever, het gekende spelletje. Men begint met drie punten. Wie het eerst zijn drie beurten kwijt is, moet drinken.

Jack. Smack. Iedereen moet (zachtjes) op zijn eigen voorhoofd slaan. De laatste moet drinken. 

Queen. Questions. Wie de kaart trekt, stelt een vraag aan zijn buur. Deze mag niet antwoorden maar moet een nieuwe vraag stellen. Zo blijft het doorgaan, totdat iemand uit verstrooidheid tóch antwoordt op een vraag. Antwoorden mag immers niet. De verliezer moet drinken. Over het algemeen wordt dit spelletje als relatief saai ervaren. Ik heb het dan ook gespeeld met de regel dat bij een queen gewoon iedereen moet drinken. De boodschap is dus: als je iets te saai vindt, gewoon... drinken.

King. Je mag zelf een regel maken, die voor de rest van het spel moet gerespecteerd worden, op straffe van drinken. Populaire voorbeelden:

- wie vloekt, moet drinken

- wie 'drinken' zegt, moet drinken

- wie mijn naam zegt, moet drinken.

Ace. Waterval (rijmt niet, dit moet een fout zijn in het spel). Iedereen begint tegelijkertijd te drinken. Degene die de kaart heeft getrokken, mag als eerste stoppen en bepaalt zelf wanneer. De volgende in wijzerzin mag pas stoppen wanneer zijn rechterbuur is gestopt met drinken. Wie laatst zit in de cirkel, krijgt het dus hard te verduren. Dit is -voor de aandachtige lezers- het enige onderdeel van het spel waar je niet zelf bepaalt hoeveel je drinkt.

Het is belachelijk hoe vaak je moet drinken bij het spelen van dit spel. De Amerikanen beschouwen dit als opwarming (en ze waren stuk voor stuk jonger dan mij); ik zou strontzat geweest zijn moest ik mij niet ingehouden hebben. Ik denk dat ik de helft van de tijd met ogen vol van verbazing zat te kijken naar wat er klaarblijkelijk elke avond gebeurt in colleges. Het bestaan van sites als TextsFromLastNight krijgt er onmiddellijk meer betekenis door. Ik ben duidelijk te braaf voor deze wereld.

Ook mijn Kiwi-roommate was goed op de hoogte van drankspelletjes. Dat net de landen waar je een identiteitskaart moet tonen om alcohol te kopen de landen zijn waar er het meest ongecontroleerd gezopen wordt, is volgens mij geen toeval. De Amerikanen vertelden over hun fake ID alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En het is niet dat de portiers in de VS niet beseffen dat ze minderjarigen toelaten tot hun etablissement. In NZ is de drinking age 18 en wordt er gecontroleerd. Toen ik met Beth en Hamish (de Nieuw-Zeelander) gisteren in de supermarkt een fles wijn wou kopen, werd mij prompt om mijn paspoort gevraagd. Ik viel compleet uit de lucht - in België is een fles wijn kopen toch de normaalste zaak van de wereld?! Voortaan moet ik dus overal mijn paspoort mee naartoe nemen, alsof ik er twaalf jaar oud uitzie, en crimineel. 

Disclaimer voor meelezende familie die zich hoogstwaarschijnlijk toenemende zorgen begint te maken: ik heb geen alcoholprobleem en zal er ook geen ontwikkelen. Beschouw mij als de nuchtere persoon die kleine kleine slokjes neemt, het geheel van buitenaf overschouwt en er vol verbijstering over blogt. Ik ben Belg, volwassen en verstandig. Gaan we dat afspreken?