Vervangtherapie

Ik merk dat ik vóór de motors wakker word en lig te waken tot ze aankomen. Bij elk pre-ochtendlijk geluid slaat mijn hart een slag over en denk ik Daar zijn ze of Ah nee toch niet. Tegen de tijd dat ze effectief voor mijn raam komen parkeren, kan ik mijn donsdeken wel opeten van de ingehouden woede. Die mannen fucken met mijn slaappatroon en ik heb nooit meer zin om op te staan wegens te moe. Vandaag laat ik mij een beetje gaan: examens zijn gedaan en uit bed komen betekent dat ik aan mijn waslijst Dingen Die Nog Moeten Gebeuren moet beginnen. Komt wel goed tegen de middag, laat mij gewoon eventjes doen, ok.

HBO heeft een hele coole website - ik was aan het bekijken welke de volgende serie was waar ik mijn tanden ging in zetten.* Seizoen 4 van True Blood komt er bijna aan maar een mens heeft afwisseling nodig van vampiers. Ik heb besloten In Treatment een kans te geven. Ik ben diep vanbinnen een beetje voyeuristisch (wie niet?) en kan niet echt beslissen of ik geloof in psychotherapie. (Elke aflevering is een half uur lang en filmt louter de fictieve gesprekken tussen een psychotherapeut en zijn patiënt. Zeer statisch en veel monologen.) Alleszins meen ik dat ik zo nu en dan zelf een shrink zou kunnen gebruiken (maar ik herhaal: wie niet?) dus de serie leek mij wel een interessant concept, vervangtherapie ofzo. Voorlopig is het alleszins geen teleurstelling. Series kijken is bovendien massa's goed voor mijn woordenschat. Woorden van de dag: irrefutable, insipid en dipshit. Merk op hoe die laatste twee woorden quasi-anagrammen zijn!

Over vervangtherapie gesproken: yoga. Gisteren las de leerkracht bij wijze van meditatie een stukje voor uit een boek dat haar recentelijk had geïnspireerd. Ik was moe en mijn been was aan het slapen in de lotushouding en ik was mij aan het concentreren op de gouden gloed van mijn ademhaling maar dit is wat ik er van heb opgepikt. U doet ermee wat u wil.

Als we naar de radio luisteren en er komt Beethoven uit, dan heeft het geen zin om de radio open te vijzen en Beethoven erin te zoeken want we gaan hem daar niet vinden. Beethoven zit niet in de radio, de radio is slechts het medium via hetwelke Beethoven tot ons komt. Hetzelfde geldt voor onze ziel. Ons lichaam is slechts het medium waarmee we onze ziel "vastzetten" in tijd en ruimte, in het hier en nu. We zijn onze ziel, niet ons lichaam. Ons lichaam is enkel het medium! Het is door te mediteren dat we het medium kunnen overstijgen om tot de kern te komen, de ongrijpbare Beethoven in de radio.

En als mijn blog mijn therapie is, doe mij er dan aan denken dat ik ooit nog eens over dromen vertel. Laat ik nu maar eerst aan mijn dag beginnen. Douchen, aprrrrrrrrrrrrrrrrhhhmmpff.

Aantal nachten slapen tot laatste examen: -2 (ik denk dat we kunnen concluderen dat de examens erop zitten - hoera!).
Aantal nachten slapen tot Australië: 3 (tenzij aswolken daar anders over beslissen).
Aantal nachten slapen tot thuis: 33.



* Over series gesproken, ik heb de malchance gehad een paar dagen geleden een gesprek op te vangen dat ging over Geordie Shore. Als ik iets niet ken, dan google ik het. Jezusmina, marginale Britten! Ik kan daar op zich wel mee lachen, maar voel me altijd zo leeg achteraf.

En ze gaan nu een Belgische versie maken ook heb ik gehoord? Want het is nog niet erg genoeg gesteld met onze internationale uitstraling... dat ze nu ook nog eens West-Vlamingen, Antwerpenaren en een achtergestelde Limburger samen in een huis gaan moeten steken voor uitlach-tv met ondertitels.

Mekka

Nu ik mijn eigen yogamatje heb, groeten mijn ledematen en ik tweemaal daags de zon. Het uitrollen der mat voelt nogal Mekka-achtig. Het appartement is te klein om te kiezen in welke richting ik mijn mat uitrol, de kans is dus groot dat ik in de verkeerde richting yoga. Dankzij mijn herwonnen innerlijke rust kan ik daar echter volledig mee leven. En daarbij, God bestaat niet. En moest hij toch bestaan en ook maar een greintje verstand hebben, dan zou hij niet in Mekka gaan wonen, want daar wordt hij vertrappeld. Tot zover de gedachten van de dag. Namaste.

Tien à vijftien bananen

Het is woensdag, ik zit in de les milieurecht en ik blog om de verveling te verjagen.* Ik doe ook nog andere dingen, versta mij niet verkeerd.** Jaja, het ontstaan van een nieuwe gewoonte (vorige week deze tijd was ik ook aan het bloggen, nvdr). Niet dat ze nog lang zal duren want het is de voorlaatste lesweek en geloof mij, de temperatuur van de kolen onder mijn achterwerk stijgt niet traag en lineair maar eerder snel en exponentieel. Geen paniek, nog anderhalve week, blijf ik mezelf buiten adem toefluisteren. Ik ben zowaar zelfs al klaar met mijn leeswerk voor internationaal recht. Sorry, soms voel ik de nood mijzelf een complimentje te geven.

België is volop aan het studeren, ik weet het, veel succes allemaal blabediebla. Laat mij u even van boven uw boeken wegsleuren en u verblijden met een verhaal over bananen. Tien à vijftien daarvan. Ne schonen tros, zoals men in het fruit- en groentenjargon pleegt te zeggen.

Moest iemand mij op een random dag vragen de vraag te formuleren waarop het antwoord luidt 'tien à vijftien bananen', dan zou ik eerst zwijgen, vervolgens de persoon in kwestie raar aankijken en komen aandraven met iets volstrekt irrelevants als 'Wat is het wereldrecord van meeste bananen in een enkele tros?' of 'Wat is het hoofdingrediënt voor bananencake als ik een feestje houd waarop 30 mensen zijn uitgenodigd?', gevolgd door een lach vol onbegrip want hoe in godsnaam zou ik moeten weten waar persoon in kwestie op aanstuurt.

Drie dagen voedsel voor mijn yogaleerkracht

De bananenkwestie kwam aan bod tijdens yoga op maandagavond. De yogaleerkracht, het moet gezegd, ze is goede vorm. Dat ze zes dagen op zeven yoga beoefent als beroep zal daar wel iets mee te maken hebben, vermoed ik zo, maar zij wijt het ook grotendeels aan haar dieet. Af en toe probeert ze haar kennis over het leven op ons over te brengen en afgelopen maandag ging het over voedsel. Die vrouw haalt naar eigen zeggen, hou u vast, tachtig procent van haar dagelijkse calorieën uit fruit en van dat fruit is het merendeel... bananen.

Tien à vijftien bananen per dag is een voedingspatroon, dames ende heren, een voedingspatroon. I threw up a little bit in my mouth.*** Ze heeft er niet bijverteld welke supplementen ze nodig heeft om het gebrek aan, hmmmm laat mij denken, alles, te compenseren, maar een hoogtepunt van gevarieerde voeding lijkt het mij het alleszins niet.

Over eetgewoonten gesproken, ik ben een rijstfretster geworden. Niemand eet hier aardappelen, tenzij als groente. Ik heb in het begin van het semester eens twee aardappelen gekocht. Ik heb ze opgegeten omdat ze in mijn ijskast lagen te verpauperen, maar heb het concept aardappel sindsdien nog geen seconde gemist.**** Rijst en pasta, olé.

En dan is er vlees. Thuis eten we sowieso al weinig rood vlees, geen reden, het is gewoon ons ding niet. Behalve de broers dan, maar die zijn op vlak van eten vergelijkbaar met duiven en zeemeeuwen: ze eten alles zonder er al te veel over na te denken. Ik eet nu enkel rood vlees wanneer ik er erg veel zin in heb en dat is praktisch nooit. Ik zou perfect nietroodvleeseter kunnen worden. De redenen die mij daarvan weerhouden zijn viervoudig.

1. Nietroodvleeseters zijn geen in de maatschappij aanvaarde groep. Men bekijkt hen als vegetariërs die de regels niet helemaal begrijpen of het karakter niet kunnen opbrengen om ook vis en gevogelte te laten vallen.
2. Er is geen woord voor 'het niet eten van rood vlees', dat heb ik opgezocht.
3. Ik zie niet in waarom ik mezelf in een vakje zou proppen en me het plezier zou ontzeggen van vlees te eten wanneer ik er zin in heb. Ik heb er principieel immers niets tegen.
4. Kaassaus met spek.

Ik associeer vlees met mensen op barkrukken achter aangedampte ramen met straatzicht in fastfoodketens met druipende hamburgers in hun mollige handen. Ze mogen hun Big Macs houden. Ik ben mogelijks bevooroordeeld, maar ik denk niet dat ik veel mis.

 

* Als zeurende hoofdpijn een klank had, dan klonk het als hem. Andere vergelijking: stervende puppy.

** Ik doorzoek het internet om militaire conflicten overal op deze planeet beter te begrijpen. Nooit zal ik nog meewarig het hoofd schudden op cocktail- en andere avonden. Vanaf nu ben ik een geïnformeerde medemens.

*** Dat klinkt echt niet in het Nederlands.

**** Frieten zijn géén aardappelen, ok! Toch niet in mijn hoofd.

politiekecrisissaai

Soms wordt een onderwerp zodanig platgeredeneerd dat het binnen de korste keren saai wordt, hoewel inherent interessant. De Belgische politieke crisis was het eerste voorbeeld dat in mij opkwam. Ik heb dan ook besloten het zonet uitgelegde concept politiekecrisissaai te dopen totdat ik met een betere term op de proppen kan komen. Die politieke crisis bezorgt mij allang jeuk. Ik heb een bewuste stem uitgebracht in JUNI vorig jaar godbetert, ik heb de onderhandelingen van nabij gevolgd en nu kan het mij echt geen zak meer schelen. Dat is een ontnuchterende en teleurstellende vaststelling. Op de duur zou ik haast willen dat België splitst, gewoon opdat er IETS zou gebeuren, Frietrevoluties allerhande even buiten beschouwing gelaten. Iedereen weet dat die enkel om gratis frieten draaien. Jezus Christus stilstand, het is om gek van te worden. En toch blijf ik er op een onderbewust niveau mee bezig. Spreek mij aan over ons land en ik zal zonder enige twijfel geïrriteerd raken. Dat is het mooiste bewijs dat het daar wel degelijk sluimert, op de vuilnisbelt achteraan mijn hoofd. Ik ben zo betrokken bij de wereld!

Bij nader inzien is het niet zo moeilijk om synoniemen voor politiekecrisissaai te verzinnen: Japansekernreactorensaai*, gaanwenuwelofnietindathuiswonenvolgendjaarsaai** en wiedoetwattijdensdepaasvakantiesaai***.

Verhalen worden uitgesmeerd tot ze van elke betekenis ontdaan zijn. De media bezondigen zich er veruit het meest aan, maar ik heb durven merken dat mensen het ook doen zonder invloed van de media. Persoonlijke crisissen worden in het lang en in het breed uitgesponnen, telkens weer opnieuw, terwijl je op voorhand weet dat de conclusie niet anders zal zijn dan de vorige klaagzang. Wie onschuldig is, werpe de eerste steen - ik maak mij daar evengoed schuldig aan, maar ik wéét het van mezelf en ik werk op constante basis aan mijn zelfverbetering. Probeer althans.

Ik weet niet waarom ik mij zo erger aan het uitsmeren van verhalen. Ik mag hopen dat het komt omdat mijn brein nood heeft aan veel stimuli om zichzelf bezig te houden.**** Zo heel soms vraag ik mij af hoe het zou zijn om een IQ lager dan 100 te hebben. Een leven vrij van gedachten! Jaja.

Dit alles in mijn hoofd tijdens de meditatiesessie in Monday night yoga. Er was niet al te veel relaxatie bij, mijn voeten en handen bleven maar bewegen en mijn Derde Oog speurde naar verlossing in plaats van tot rust te komen. Ik ga nog wat ademhalingsoefeningen doen.

* Eerlijk, ze hebben de nucleaire crisis in de twee weken na de aardbeving zodanig uitgemolken dat het echt niet meer boeit nu. Dat zou niet mogen, want het is belangrijk op de hoogte te blijven van de evolutie ginder, nu misschien zelfs meer dan helemaal in het begin. Het is niet omdat de verslaggeving over het onderwerp vermindert, dat het probleem verdwijnt. Ik denk dat we een vals gevoel van veiligheid krijgen, en de Japanners zouden van de relatieve radiostilte gebruik kunnen maken om nieuwe ontploffingen af te doen als ongevaarlijk. Tsjernobyl all over again, ook al was ik toen nog niet geboren.

** Fuck it - ik wíl zelfs niet meer in dat huis wonen.

*** Ik heb actie ondernomen en een tripje naar het Zuideiland geregeld. Dolletjes!

**** Een andere theorie is dat het internet mijn hersenen heeft aangetast en mijn concentratievermogen langzaam doet afnemen. Ik wil enkel nog maar klikken klikken klikken, baan mij met rooddoorlopen ogen een weg van link naar link via link, scan alles oppervlakkig en lees niets echt meer grondig. Dit proces herhaalt zich totdat ik slechts nog een goudvis in een mensenlichaam ben, rondzwemmend in de bokaal mijner schedel en elke 30 seconden weer verwonderd over de nieuwe omgeving. Oooh, kijk, hier was ik nog niet gepasseerd!

Golven

Een golf runner's high...

Naar goede maandagse gewoonte trok ik eerder deze avond vol enthousiasme naar de gym. Door omstandigheden kon ik niet naar de yogales - een mens moet keuzes maken, ik verfoei dat concept. De maandagsessie missen is niet dramatisch want enkel de vrijdagse yogales is heilig. Die wordt namelijk gegeven door een dame met - voor zover ik er iets kan uit opmaken - Australisch accent wiens zinnen ik maar niet ontcijferd krijg. Het punt is: ze geeft les met een sereniteit die niet van deze wereld is en dat is wat ik nodig heb. Het draait tenslotte niet om de klank maar om het na-apen van bewegingen (en ik ben een aap, lees vooral verder). Yoga, nu ook voor doofstommen.

Aangezien mijn knieën het nog steeds niet begeven hebben (waarvoor dank, o dierbare knieën) en ik lopen weer leuk begin te vinden, stond niets echter een halfuurtje loopbandzwoegen in de weg. Of toch wel: ze (de loopbanden, niet de knieën) bleken allemaal bezet. Drie ziljoen zwetende mensen op een rij en niet één plaatsje voor mij. Ik voelde mij als Jezus in een herberg. Niet ín een herberg, die zat immers vol. Voor de deur van de herberg. Zucht.

Bij gebrek aan beter - want gewichtjes gaan heffen, laat maar - en met héél veel wantrouwen zag ik mij dan maar genoodzaakt mee te heulen met een meute vrouwen die tevergeefs sport om kilo's te verliezen in plaats van voor het plezier.* Cardio funk (de naam zegt toch al genoeg zeker?) kwam neer op pseudo-enthousiast op- en neerspringen op veel te luide muziek, aangedreven door een halfnaakte instructrice die zélf aangedreven werd door RedBull, dat kon haast niet anders. Rondspringen kan ik in mijn kamer ook, dank u. Eens die zaal ontvlucht viel mijn lodderig oog op een vrije loopband - verstand op nul, veel beter.

een golf spierpijn...

Dat mountainbiken van gisteren zit nog in mijn benen. En met al die bergen hier is uitrusten niet bepaald een optie. Echte coureurs hebben een masseur, ik heb enkel boterhammen met choco, eindeloos veel doorzettingsvermogen (yeah right) en gigantische glutei.

een golf enthousiasme...

Ik was blij vandaag, de reden is tweevoudig.

1. In de schaduw van de namiddagzon op onze binnenkoer heb ik mij nuttig beziggehouden met het doornemen van teksten over de niet-bestaande grondwet van Nieuw-Zeeland, kwestie van daarover in de komende dagen een paper te redigeren. Grondwetten maken mij gelukkig, zelfs als ze ongeschreven zijn. Dat is sterker dan mijzelf.

2. Nog vier keer slapen en we vertrekken op reuzetrip! De briefing is ondertussen achter de rug, het wordt de max, dude.

en ergens misschien een eerste golfje heimwee (niet echt een golfje, eerder het witte schuim óp het golfje, maar dan nog wil ik dat niet gezegd hebben. Noteer: ik heb dat niet gezegd. Heimwee? Mijn naam is aap - told ya.)

In de zweterige halfslaap die mij nu al een paar nachten overvalt in de vroege uurtjes van de dag, durf ik al eens denken aan hoe het iedereen in België zoal vergaat. Ik mis alles en niets in het bijzonder. En voor ik ook maar de geringste vorm van meligheid benader, zal ik hier**

Shout-out of the day: SYLVIA, kinesiste van mijn hart, red mij!

* Beth en ik maakten ons, na het middagmaal achteroverleunend op twee stoelpoten, nog de bedenking dat we van eten ongemeen gelukkig werden. Ongetwijfeld nuttig vanuit evolutionair persperctief, maar eveneens de reden waarom mensen in de eenentwintigste eeuw olifantachtige proporties aannemen. Sporten stelt mij in staat om méér te eten en daar ben ik niet rouwig om. Maar in de allereerste plaats doe ik het omdat ik anders geen blijf weet met mijn ledematen en dat durft ferm ongemakkelijk worden. Niet gezeverd.

** stoppen met mezelf de dieperik in te schrijven.

Housewife

"Wow", zei mijn Maleisische flatgenoot bij de aanblik van het gekuiste appartement. Meer kon hij niet uitbrengen en ik evenmin. Ik was te druk bezig met uithijgen van de inspanning, weinig elegant leunend op de aftrekker. Kuisen is als Zumba, al ben ik op het eerste zicht niet echt een fan van die pseudodanssport. Ik heb genoeg aan mijn yoga en voor de lichaamsbeweging kuisen vind ik maar een gek concept. Een voor de gelegenheid samengestelde playlist (hij heet 'Kuisen maar!') voorzag het geheel van achtergrondmuziek. Bonkende beats brengen het beste in me boven.

Het héle appartement heb ik geschrobd en geboend, omdat ik mijn standaard van basishygiëne niet wens te verlagen om de enkele reden dat ik nu in een ander land woon en omdat niemand anders de behoefte voelde om de taak op zich te nemen. Ik weet niet wat de Maleisische norm voor kuisen is (hij leek bijzonder onder de indruk), maar als ík kuis ga ik voor niet minder dan een wow. En mijn wow heb ik gekregen. Ik zie namelijk het punt niet in van iets hálf kuisen, maar dat kan aan mij liggen.

Nu ik toch in gesprek was met Mister Maleisiër - we zijn flatgenoten van weinig woorden - heb ik hem meteen proberen uitleggen dat hij zich ook altijd tot schoonmaakwerkzaamheden mocht engageren, zich daar zeker niet voor hoefde te schamen, dat ik zijn mannelijkheid blijvend zou appreciëren, ongeacht of zijn handen een drilboor dan wel een zeemlap omklemden.

Zijn blik verstarde bij de gedachte aan kuisproduct. Hij wou van mij weten of ik misschien overal vies van was.*

"Is dat echt nodig, elke week kuisen?" Waar ik mij drie zinnen geleden nog hoopvol afvroeg wat de Maleisische norm voor properheid was, denk ik dat die vraag nu toereikend beantwoord is. Ik schud mijn hoofd bij zoveel naïviteit. Elke keer weer laat ik me vangen, elke keer weer. Verdomme toch.

Het is zaterdag, en dan voltrekt zich de wekelijkse tocht naar de supermarkt aan de andere kant van de stad. Heuvel op en af, het is dus met de bus te doen, zeker als je er maar één keer per week heenwil. Ik winkel graag op mijn gemak, laat me verleiden door de koopwaar, laat me verlammen door de overvloed aan keuze. Cornflakes koop ik met mijn ogen toe, daar is anders geen beginnen aan. Paspoortcontrole aan de kassa voor één enkele fles Belgisch framboosbier die ik niet kon laten staan. Met die fles fruitigheid als enig decadent element in mijn winkelkar was de rekening nog steeds zonder meer exorbitant, maar ik kan moeilijk verhongeren dus vooruit met die geit.

Voor het geval ik deze week geen zin heb om te koken, heb ik van de brandschone keuken en de voormiddagse vrijheid (wanneer iedereen nog slaapt) geprofiteerd om op voorhand te kokerellen. Pastasaus op moeders wijze met eigen fantasietjes en gebreken. De kuisdeuntjes bleken perfect te voldoen aan mijn muzikale kooknoden, al zou ik het ook met rustigere muziek gekund hebben. Beetje meer indie, beetje minder goedkope dance.

Het kookproces omvatte vier stappen. De overgangen zijn pure magie en magie is niet vatbaar op foto dus geen foto's daarvan. Verder ook GROTE foto's want heel erg lekker verdient grote foto's.

De volgende keer dat iemand durft zeggen dat ik geen kookgenen in mij heb: pastasaus in your face. Het is niet omdat ik de vergelijking met mijn mama niet doorsta, dat ik er niets van bak. Toch?

Shout-out of the day: MOEKE, voor het koken. Al een chance dat ik een slimme dochter ben die met jarenlang enkel kijken en weinig zelf doen blijkbaar in staat is om de theorie zonder al te veel problemen in praktijk om te zetten. Eérst de ajuin stoven, dán pas de rest. Altijd vlees in de saus doen! Jaja, indoctrinatie.

* Schaamhaar op de bril, urine op de vloer. Ja, daar ben ik vies van. Als het te veel gevraagd is dat ik op blote voeten in mijn appartement wil kunnen rondlopen zonder dat ik ergens aan de vloer blijf plakken, dan... dan... dan staan mij nog veel eenzame kuiszaterdagen te wachten.

Aziatische halfgodin in wording

Wie het plan opvat om een beter mens te worden, moet daar niet in Europa aan beginnen maar in Azië. Vraag mij niet waarom dat zo is; het ís zo. Azië zie ik als een continent waar de mensen in een constante toestand van zen en vrede met zichzelf leven en de hele dag door glimlachen, niet omdat de regering hen daartoe verplicht maar omdat ze oprecht gelukkig zijn. Strikt genomen ligt Nieuw-Zeeland niet in Azië, dat weet ik, maar a) als je een etmaal in een vliegtuig hebt doorgebracht, wordt elke afstand relatief, b) het is alvast dichter bij Azië dan België en c) doe niet moeilijk. Aziaten -laat ik hen voor het gemak allemaal over dezelfde kam scheren en dat is niet eens zo fout want eeuwen van gemengde huwelijken hebben in NZ voor heel wat genetisch vuurwerk gezorgd- kleuren hier bovendien grotendeels het straatbeeld, dus dat zit wel snor.

Driewerf hoera, ik héb het plan opgevat om een beter mens te worden. Ik wil in contact komen met mijn innere zelf, mijn ziel ontmoeten en mijn bloed voelen tintelen tot in de puntjes van mijn tenen want ik lééf enzoverder enzovoort.

Daartoe wend ik de volgende, in mijn hoofd Aziatische, middelen aan:

- groene thee, want dat is gezond en Aziatisch en gemakkelijk verkrijgbaar;

- stokjeseten, want dat is gezond (dit weet ik niet met zekerheid maar maak ik mijzelf wijs -gelieve mij niet te desillusioneren) en Aziatisch en absurd gemakkelijk verkrijgbaar. Bovendien zijn die stokjes zo ongelooflijk cool;

- yoga.

Jazeker, yoga. Ik geef daaromtrent blijk van gezond sceptisisme maar veel motivatie. De eerste les vond vandaag plaats: een ruimte met vooraan een te grote, confronterende spiegel, simultaan gekke bewegingen maken in de veronderstelling dat dat goed voor ons is, halverwege de beweging het evenwicht verliezen maar doen alsof dat de bedoeling was, ademhalingsoefeningen waarbij ik de zuurstof moet vi-su-a-li-se-ren, mijzelf in bochten wringen waarvan ik niet wist dat ze bestonden, de zonnegroet. Het hele gamma. En óf ze mij daar gaan terug zien, ik heb ervan genoten. Ik denk dat ik na één les al begin te geloven dat yoga betere mensen maakt. Het maakt alleszins geen sléchtere mensen. De sessies starten en eindigen met een buiging en namaste. Ik ontpop me beetje bij beetje tot Aziatische halfgodin.

Oefening zonder naam die veel evenwicht vereist

De boom, Domi-style. Ik zie daar geen boom in

Shout-out of the day: CHINEES RESTAURANT TASHUN in de Sint-Pietersnieuwstraat in Gent, die na het lezen hiervan eindelijk beseffen dat ik fan ben van stokjeseten en mij voortaan stokjes gaan geven zonder dat ik daar eerst om moet vragen. Waarvoor dank.