Golven

Een golf runner's high...

Naar goede maandagse gewoonte trok ik eerder deze avond vol enthousiasme naar de gym. Door omstandigheden kon ik niet naar de yogales - een mens moet keuzes maken, ik verfoei dat concept. De maandagsessie missen is niet dramatisch want enkel de vrijdagse yogales is heilig. Die wordt namelijk gegeven door een dame met - voor zover ik er iets kan uit opmaken - Australisch accent wiens zinnen ik maar niet ontcijferd krijg. Het punt is: ze geeft les met een sereniteit die niet van deze wereld is en dat is wat ik nodig heb. Het draait tenslotte niet om de klank maar om het na-apen van bewegingen (en ik ben een aap, lees vooral verder). Yoga, nu ook voor doofstommen.

Aangezien mijn knieën het nog steeds niet begeven hebben (waarvoor dank, o dierbare knieën) en ik lopen weer leuk begin te vinden, stond niets echter een halfuurtje loopbandzwoegen in de weg. Of toch wel: ze (de loopbanden, niet de knieën) bleken allemaal bezet. Drie ziljoen zwetende mensen op een rij en niet één plaatsje voor mij. Ik voelde mij als Jezus in een herberg. Niet ín een herberg, die zat immers vol. Voor de deur van de herberg. Zucht.

Bij gebrek aan beter - want gewichtjes gaan heffen, laat maar - en met héél veel wantrouwen zag ik mij dan maar genoodzaakt mee te heulen met een meute vrouwen die tevergeefs sport om kilo's te verliezen in plaats van voor het plezier.* Cardio funk (de naam zegt toch al genoeg zeker?) kwam neer op pseudo-enthousiast op- en neerspringen op veel te luide muziek, aangedreven door een halfnaakte instructrice die zélf aangedreven werd door RedBull, dat kon haast niet anders. Rondspringen kan ik in mijn kamer ook, dank u. Eens die zaal ontvlucht viel mijn lodderig oog op een vrije loopband - verstand op nul, veel beter.

een golf spierpijn...

Dat mountainbiken van gisteren zit nog in mijn benen. En met al die bergen hier is uitrusten niet bepaald een optie. Echte coureurs hebben een masseur, ik heb enkel boterhammen met choco, eindeloos veel doorzettingsvermogen (yeah right) en gigantische glutei.

een golf enthousiasme...

Ik was blij vandaag, de reden is tweevoudig.

1. In de schaduw van de namiddagzon op onze binnenkoer heb ik mij nuttig beziggehouden met het doornemen van teksten over de niet-bestaande grondwet van Nieuw-Zeeland, kwestie van daarover in de komende dagen een paper te redigeren. Grondwetten maken mij gelukkig, zelfs als ze ongeschreven zijn. Dat is sterker dan mijzelf.

2. Nog vier keer slapen en we vertrekken op reuzetrip! De briefing is ondertussen achter de rug, het wordt de max, dude.

en ergens misschien een eerste golfje heimwee (niet echt een golfje, eerder het witte schuim óp het golfje, maar dan nog wil ik dat niet gezegd hebben. Noteer: ik heb dat niet gezegd. Heimwee? Mijn naam is aap - told ya.)

In de zweterige halfslaap die mij nu al een paar nachten overvalt in de vroege uurtjes van de dag, durf ik al eens denken aan hoe het iedereen in België zoal vergaat. Ik mis alles en niets in het bijzonder. En voor ik ook maar de geringste vorm van meligheid benader, zal ik hier**

Shout-out of the day: SYLVIA, kinesiste van mijn hart, red mij!

* Beth en ik maakten ons, na het middagmaal achteroverleunend op twee stoelpoten, nog de bedenking dat we van eten ongemeen gelukkig werden. Ongetwijfeld nuttig vanuit evolutionair persperctief, maar eveneens de reden waarom mensen in de eenentwintigste eeuw olifantachtige proporties aannemen. Sporten stelt mij in staat om méér te eten en daar ben ik niet rouwig om. Maar in de allereerste plaats doe ik het omdat ik anders geen blijf weet met mijn ledematen en dat durft ferm ongemakkelijk worden. Niet gezeverd.

** stoppen met mezelf de dieperik in te schrijven.

Aziatische halfgodin in wording

Wie het plan opvat om een beter mens te worden, moet daar niet in Europa aan beginnen maar in Azië. Vraag mij niet waarom dat zo is; het ís zo. Azië zie ik als een continent waar de mensen in een constante toestand van zen en vrede met zichzelf leven en de hele dag door glimlachen, niet omdat de regering hen daartoe verplicht maar omdat ze oprecht gelukkig zijn. Strikt genomen ligt Nieuw-Zeeland niet in Azië, dat weet ik, maar a) als je een etmaal in een vliegtuig hebt doorgebracht, wordt elke afstand relatief, b) het is alvast dichter bij Azië dan België en c) doe niet moeilijk. Aziaten -laat ik hen voor het gemak allemaal over dezelfde kam scheren en dat is niet eens zo fout want eeuwen van gemengde huwelijken hebben in NZ voor heel wat genetisch vuurwerk gezorgd- kleuren hier bovendien grotendeels het straatbeeld, dus dat zit wel snor.

Driewerf hoera, ik héb het plan opgevat om een beter mens te worden. Ik wil in contact komen met mijn innere zelf, mijn ziel ontmoeten en mijn bloed voelen tintelen tot in de puntjes van mijn tenen want ik lééf enzoverder enzovoort.

Daartoe wend ik de volgende, in mijn hoofd Aziatische, middelen aan:

- groene thee, want dat is gezond en Aziatisch en gemakkelijk verkrijgbaar;

- stokjeseten, want dat is gezond (dit weet ik niet met zekerheid maar maak ik mijzelf wijs -gelieve mij niet te desillusioneren) en Aziatisch en absurd gemakkelijk verkrijgbaar. Bovendien zijn die stokjes zo ongelooflijk cool;

- yoga.

Jazeker, yoga. Ik geef daaromtrent blijk van gezond sceptisisme maar veel motivatie. De eerste les vond vandaag plaats: een ruimte met vooraan een te grote, confronterende spiegel, simultaan gekke bewegingen maken in de veronderstelling dat dat goed voor ons is, halverwege de beweging het evenwicht verliezen maar doen alsof dat de bedoeling was, ademhalingsoefeningen waarbij ik de zuurstof moet vi-su-a-li-se-ren, mijzelf in bochten wringen waarvan ik niet wist dat ze bestonden, de zonnegroet. Het hele gamma. En óf ze mij daar gaan terug zien, ik heb ervan genoten. Ik denk dat ik na één les al begin te geloven dat yoga betere mensen maakt. Het maakt alleszins geen sléchtere mensen. De sessies starten en eindigen met een buiging en namaste. Ik ontpop me beetje bij beetje tot Aziatische halfgodin.

Oefening zonder naam die veel evenwicht vereist

De boom, Domi-style. Ik zie daar geen boom in

Shout-out of the day: CHINEES RESTAURANT TASHUN in de Sint-Pietersnieuwstraat in Gent, die na het lezen hiervan eindelijk beseffen dat ik fan ben van stokjeseten en mij voortaan stokjes gaan geven zonder dat ik daar eerst om moet vragen. Waarvoor dank.

De 'aanwezigheid'

Ik voelde het toen ik gisteravond thuiskwam na het sporten: er was iemand in het appartement geweest. De vaat stond er nog exact zoals ik hem had achtergelaten, ook aan mijn eten was er niet geraakt. En toch was er iets anders - er was een aanwezigheid. De bevestiging kwam bij het betreden van het toilet. De bril stond omhoog en dat was bewijs genoeg: de aanwezigheid is van de mannelijke soort.
Het/hij heeft zijn hoofd nog niet vertoond en geluiden maakt het/hij ook niet. Als zijn plan was om onopgemerkt te blijven, is het/hij dan toch heel slecht in het uitwissen van zijn sporen. Bovendien, zelfs zonder wc-verraad voelde ik dat het/hij er was. Ik zal straks eens op zijn deur gaan kloppen -het/hij zal niet weten wat het/hem overkomt.

Verder ben ik zeer blij jullie te melden dat ik vannacht voor de eerste keer heb dóórgeslapen. De afgelopen nachten werd ik steeds wakker om vier uur 's ochtends omdat mijn lichaam blijkbaar nog in België zit -mijn tijdsorgaan moet zijn versprokkeld tijdens het verschijnselen, er is nog werk aan mijn skills.
Dóórgeslapen dus, in babyterminologie. Mijn ouders zouden fier zijn! Maar ik ben geen baby meer. Sóms wou ik dat ik nog een baby was, toen was de wereld nog zo gemakkelijk. *awkward silence*

Wat de reisgids niet vertelt

Ik slaag er maar niet de -ongetwijfeld goedbedoelde- woorden van mijn ouders te vergeten, die vóór mijn vertrek ruimschoots de nadruk gelegd hebben op het feit dat ik hier ben om te studeren. In theorie is dat gemakkelijker dan in de praktijk. Studeren is immers niet echt studeren als je er zonnecrème voor nodig hebt. En laat dat net zijn wat ik mij vandaag uit pure noodzaak heb moeten aanschaffen, evenals een stel hotpants. Warm! Daarbij, school begint pas volgende week.

Ik voel mij volop toerist, camera bij de hand en om de zoveel straten op mijn plannetje gluren. De Nieuw-Zeelanders behandelen mij dan ook als dusdanig, vragen supervriendelijk of ik hulp nodig heb en spreken trager wanneer ik mijn verwarde blik opzet. Mijn Engels is niet slecht - zij spreken gewoon... raar. Ik moet trouwens dringend een woordje Maori leren, dat zal mijn inburgering ten goede komen. Kia ora is Maori voor hallo én dank u, daarmee kom ik dus al een heel eind.

Mooie plekjes ben ik ondertussen al tegengekomen, maar ik wil het vooral hebben over de minder evidente dingen die voetganger zijn in Auckland met zich meebrengt. Die vergeten reisgidsauteurs namelijk pertinent op te nemen in hun reisgidsen.

Mooi plekje: Western Park

De knoppen op voetgangersverkeerslichten zijn reusachtig. Ideaal eigenlijk, je kan er eens goed op doormeppen. De lichten springen er niet sneller mee op groen, integendeel. De wegen zijn breed en de auto koning. Fietspaden zijn er amper. Ik beschouw mezelf niet als in slechte conditie, maar halverwege mijn oversteek springen de lichten steeds weer op rood. Ik bedoel maar: als je moet rennen voor je leven, wil je dat toch liefst op voorhand weten?

Ook over de bergen reppen reisgidsen naar mijn mening met veel te weinig woorden. Sommigen noemen dit waarschijnlijk heuvels. Dat is een leugen want het zijn bergen. En wie dat niet gelooft moet maar zijn fiets opspringen en het ondervinden. Volgens mij is daar geen beginnen aan, tenzij je enkel bergaf moet en ik vrees dat dat liedje meestal niet blijft duren. Ik neem de beenwagen en mijn glutei maximi en medii zijn al twee dagen ononderbroken stijf. Als het zo voortgaat, krijg ik nog een negerinnenkont, al is dat in deze multiculturele stad niet bepaald een issue. Mijn kleerkast daarentegen heeft al een bezwaarschrift ingediend.

Als dit geen berg is, weet ik het ook niet meer

Schoolkinderen in uniform met overontwikkelde glutei

Vanavond sla ik aan het sporten! Mijn gratis lidmaatschap in de sportclub is geactiveerd en ik ga straks eens goed uitzweten tijdens de spinning class. En werken aan mijn conditie, dat kan nog van pas komen met betrekking tot die verkeerslichthistorie.

Shout-out of the day: RIHANNA, want het is weinigen gegeven een ganse dag in mijn hoofd te zitten.  Of het moest een vriendje zijn, maar dat moet ik hier nog zoeken.