Over bergkoeien en snokchinezen en Twix in potjes

Van alle soorten Chinezen zijn snokchinezen wellicht het minst bekend. In een poging de lichaamsbouw van onze Aziatische medemens ten volle te benutten, worden ze ingezet in de hotelsector. Onder elke matras bevindt er zich een: hij of zij trekt de dekens goed aan, zodat het bed er netjes opgemaakt uitziet. Een snokchinees dus. De doorsnee snokchinees blijft echter ook ’s nachts trekken. En zo ontstond in een elektrisch verwarmd bed* in een motor lodge in een gehucht ergens in Nieuw-Zeeland rond bedtijd een helse strijd tussen de snokchinees en mij. Ik heb uiteindelijk het pleit gewonnen, maar er is veel energie ingekropen die ik in slapen had kunnen steken in plaats van vechten met mijn veertien lagen dekens.

De volgende ochtend merkten we onder het dak van de motor lodge kleine raampjes. Dit bevestigde onze theorie – in de kleine lage ruimte onder het dak is waar de snokchinezen tussen de werkuren door hun rijst koken en hun andere Aziatische dingen doen.

De rest van de dag reden we door een prachtig landschap. Het verschil met april is niet bijzonder groot, al is er merkbaar meer sneeuw. We bevinden ons momenteel in Wanaka, de eerste grote skistad vooraleer we morgen Queenstown binnenrijden. Broer wist te vertellen dat bergkoeien kortere voorpoten hebben. Dat lijkt handig op bergen, al moet je dan altijd met je gezicht bergop staan. Hoe die beesten zich op platte vlakten redden, is een raadsel.

We hebben in de supermarkt ook Twix gevonden, in koekdeegpotjes. Een Twix-in-een-potje is slechts twee op twee centimeter, maar het is origineel en lekker. Ik ging een foto nemen en posten maar laat ons wel wezen, er zijn belangrijkere activiteiten in het leven dan dat. De koekjes opeten bijvoorbeeld.

Mama vroeg of ik blij was dat het gezin terug samen was. Ik heb mijn schouders opgetrokken en weggekeken. Mijn mama weet dat ik niet kan liegen en ik probeer dan ook niet. Bij momenten zit de generatiekloof in ons gezin dieper dan een Chinese mijnschacht (om in de Aziatische sfeer te blijven), ik ben de laatste om dat te ontkennen. Ach ja, er is Nieuw-Zeeland en dat is pretty awesome. Een beste vriendin erbij hebben maakt het enkel beter.

Tot slot begint het ook langzamerhand door de dringen dat ik binnen precies een week terug op het vliegtuig naar huis zit. Pffff, ik wil daar niet te veel over nadenken, maar het heeft hier toch het een en ander betekend dat ik voorlopig nog niet kan vatten. Ik ga nog een week genieten van elk mogelijk uur en niet proberen wenen of toch niet publiekelijk. Hozee voor sneeuw en bergen en die melancholie die die met zich meebrengen.

Aantal vluchten dit jaar: 10.

Aantal nachten sinds AMUNC gedaan is: 1.

Aantal nachten nog slapen in NZ: 8.

* Dát een uitvinding, we lagen bijna te koken op de duur. In België isoleren we gewoon onze huizen, dat werkt ook en mogelijks zelfs beter.

Lake Tekapo!

Automatische piloot

Maandagochtend = wekker snooze snooze snooze uit bed klauteren. Ontbijt-tv opzetten, niet kunnen lachen met de stomme mopjes die ze daar maken, ontbijt-tv terug uitzetten. Cornflakes.

Voor de kleerkast staan. Kiezen.

Voor mijn schoenenrij staan en naar beneden kijken. Veters of velcro? Ik ben al bijna te lui ben om überhaupt schoenen aan te doen. Velcro.

Veters of velcro?

Naar school wandelen, via de gewoonlijk route. Ik denk dat ik ze met de ogen toe zou kunnen afleggen.

Voorbij de arts school, steile berg op, bocht naar rechts, oversteken indien groen/rechtdoor lopen indien rood. 200 meter verder wachten indien rood/oversteken indien groen (als ik rood heb bij het eerste licht en ik versnel mijn pas een beetje, heb ik doorgaans groen bij het tweede – zeg nu nog eens dat ik geen optimaal gebruik maak van mijn tijd). Zigzaggen tussen verluchtingsschachten, dóór het hoofdgebouw, langs de boekenwinkel, oversteken, door het bloemenperkje dat toch al kapotgetrapt was door andere mensen, eerste betonstrook, gras, tweede betonstrook, gras. Links kijken, rechts kijken, shit het is hier omgekeerd. Rechts kijken, links kijken, het allemaal niet zo goed meer snappen en dan maar gewoon oversteken in de hoop dat de auto’s wel zullen stoppen voor mijn maandagochtendzelf. Steile berg naar beneden, bocht naar links, voorbij rechtenbibliotheek het auditorium binnen.

Tijdje zitten met mijn rugzak op mijn schoot, staren in de verte. In een ooghoek wandelt vervolgens de prof binnen. Zuchten en notablok uit rugzak tillen. Daar gaan we dan.

Rest van de dag bestaat voornamelijk uit typen en lezen. In de categorie typen is blog typen het hoogtepunt. Categorie lezen kent vanavond een hoogtepunt: mijn dagelijks hoofdstuk Catcher in the Rye.

Straks yoga. Yeey. Ooh wat loop ik over van enthousiasme vandaag. Een en al glimlach.

Op maandagen functioneer ik op automatische piloot. Automatische piloten lachen niet. (De zon lacht ook niet. De zon is een bal met lava. La-va lacht niet, lul.)

For all you music loving people, I think I have officially fallen in love with Bandcamp today. My new favourite musician for at least this week but quite possibly very much longer is Natalie Holmes. I particularly like the song Looking Up. (She's from Bristol and turned 18 today. Yes, yes, people way younger than me are ruling the world these days. Please don't remind me.)

She made the cover art herself. She's awesome.

I'll introduce you to some other geeky Youtube music people on occasion.

Wat de reisgids niet vertelt

Ik slaag er maar niet de -ongetwijfeld goedbedoelde- woorden van mijn ouders te vergeten, die vóór mijn vertrek ruimschoots de nadruk gelegd hebben op het feit dat ik hier ben om te studeren. In theorie is dat gemakkelijker dan in de praktijk. Studeren is immers niet echt studeren als je er zonnecrème voor nodig hebt. En laat dat net zijn wat ik mij vandaag uit pure noodzaak heb moeten aanschaffen, evenals een stel hotpants. Warm! Daarbij, school begint pas volgende week.

Ik voel mij volop toerist, camera bij de hand en om de zoveel straten op mijn plannetje gluren. De Nieuw-Zeelanders behandelen mij dan ook als dusdanig, vragen supervriendelijk of ik hulp nodig heb en spreken trager wanneer ik mijn verwarde blik opzet. Mijn Engels is niet slecht - zij spreken gewoon... raar. Ik moet trouwens dringend een woordje Maori leren, dat zal mijn inburgering ten goede komen. Kia ora is Maori voor hallo én dank u, daarmee kom ik dus al een heel eind.

Mooie plekjes ben ik ondertussen al tegengekomen, maar ik wil het vooral hebben over de minder evidente dingen die voetganger zijn in Auckland met zich meebrengt. Die vergeten reisgidsauteurs namelijk pertinent op te nemen in hun reisgidsen.

Mooi plekje: Western Park

De knoppen op voetgangersverkeerslichten zijn reusachtig. Ideaal eigenlijk, je kan er eens goed op doormeppen. De lichten springen er niet sneller mee op groen, integendeel. De wegen zijn breed en de auto koning. Fietspaden zijn er amper. Ik beschouw mezelf niet als in slechte conditie, maar halverwege mijn oversteek springen de lichten steeds weer op rood. Ik bedoel maar: als je moet rennen voor je leven, wil je dat toch liefst op voorhand weten?

Ook over de bergen reppen reisgidsen naar mijn mening met veel te weinig woorden. Sommigen noemen dit waarschijnlijk heuvels. Dat is een leugen want het zijn bergen. En wie dat niet gelooft moet maar zijn fiets opspringen en het ondervinden. Volgens mij is daar geen beginnen aan, tenzij je enkel bergaf moet en ik vrees dat dat liedje meestal niet blijft duren. Ik neem de beenwagen en mijn glutei maximi en medii zijn al twee dagen ononderbroken stijf. Als het zo voortgaat, krijg ik nog een negerinnenkont, al is dat in deze multiculturele stad niet bepaald een issue. Mijn kleerkast daarentegen heeft al een bezwaarschrift ingediend.

Als dit geen berg is, weet ik het ook niet meer

Schoolkinderen in uniform met overontwikkelde glutei

Vanavond sla ik aan het sporten! Mijn gratis lidmaatschap in de sportclub is geactiveerd en ik ga straks eens goed uitzweten tijdens de spinning class. En werken aan mijn conditie, dat kan nog van pas komen met betrekking tot die verkeerslichthistorie.

Shout-out of the day: RIHANNA, want het is weinigen gegeven een ganse dag in mijn hoofd te zitten.  Of het moest een vriendje zijn, maar dat moet ik hier nog zoeken.