Examens zijn als PMS

Eén tekst geschreven, nog drie te gaan. U kijkt fronsend, ik zie het van hier. Ziet u, ik heb overovermorgen het allerstomste examen ooit. Ik heb acht vragen gekregen, de ene al vager dan de andere maar allemaal met ergens in de verte het gemeenschappelijk thema 'internationaal milieurecht'. Ik moet er daarvan op woensdag vier naar keuze beantwoorden. Vorige jaren was het examen openboek, vanaf dit jaar niet meer. Niet alleen moet ik dus vier opstelletjes voorbereiden, ik moet ze bovendien ook nog vanbuiten leren en hersenloos neerpennen op het examen. Het is moeilijk in te schatten hoe lang ik ze moet maken. Mijn schrijfsnelheid zal aan het einde van die stompzinnige schrijfmarathon ongetwijfeld lager liggen dan in het begin, over het ene onderwerp valt al meer te zeveren dan over het andere. Soit, talrijke variabelen, miserie troef. De reeds afgewerkte tekst is tweeënhalve getypte bladzijden lang, ik betwijfel of ik dat ooit opgeschreven krijg binnen de tijdslimiet. Ik behou mij het recht voor om mijn volgende tekst korter te maken, hij zal het wel niet doorhebben. Over het feit dat ik er niet op vertrouw dat de prof dezelfde vragen zal stellen als aangekondigd, zullen we het maar niet hebben, het is zo al erg genoeg.

Al mijn getyp ging vandaag gepaard met luisteren naar De Afrekening* een dag na de feiten en Youtube-filmpjes van Intergalactic Lovers.

after hours of motionless dancing to the sound of heavy rain - I tell myself to pick up the pieces and go movin' on up again

De Maleisiër en ik zijn alleen thuis en we hebben gisteren een aanvaring gehad. Meneer moest weer douchen om middernacht, zijn fout. Ik naar de douche en geroepen "Dude, it's midnight!". Op zich niets mis mee, iedereen die een horloge kan lezen had hem dat kunnen zeggen. Maar ik geef toe, ik bedoelde het op een boze manier.

Vandaag in een van mijn wandelingen naar de ijskast excuseerde hij zich voor zijn nachtelijke escapades. Ik heb mijn schouders opgehaald en ben terug naar mijn kamer gegaan. Ik vind: als je een papier op de deur van de douche straal negeert in plaats van het te lezen, dan ben je ofwel een mongool ofwel een pestkop. In geen van beide gevallen brengen excuses zoden aan de dijk. Eens een mongool, altijd een mongool, niets aan te doen. Idem voor pestkoppen.**
Daarbij, mijn zenuwuiteinden worden dezer dagen al genoeg op de proef gesteld door het schrijven van opstellen, ik heb mijn nachtrust nodig. Ik reageer mij liever af op een random Maleisiër die ik nooit van mijn leven nog ga zien dan op iemand anders, pakweg mezelf.
Examens zijn als PMS, een excuus voor gratuit verbaal en fysiek geweld wanneer het mij uitkomt, de rechtvaardiging voor de bitch in mij. Examens zijn als PMS, maar dan een hele maand in plaats van een week. Is dat even balen voor de Maleisiërs op deze wereld.

Na de valse excuses plande ik mijn tripjes naar de keuken zodanig dat ik hem niet meer moest tegenkomen. Ik wil liever niet moeten blaffen.

[run run run as fast as you can - 'cause I've killed before and I'll do it again]

Wist u dat oploscappuccino tegenwoordig een bijgevoegd potje cacaopoeder heeft? Voor ik het goed en wel besefte, had ik het bijna helemaal leeggeschud boven het melkschuim. Oooohmmm, het zicht van cacaopoeder dat in melkschuim trekt... En de klank van verschrompelend schuim! Rice Krispies overgieten met melk... Een koude hand die mijn ruggenwervels afloopt... Rrrrrr.

I let it just drip drip drip on me - I let it just soak right through

In de ijskast vond ik een peer die zodanig rijp was dat ze naar perenlikeur smaakte.*** Dat kan nog van pas komen tijdens het schrijven van mijn opstellen, me dunkt.

Dit gezegd zijnde moet ik dringend de link tussen mensenrechten en internationaal milieurecht gaan doorgronden in de vorm van een tachtig bladzijden lang document geschreven door de prof zelf.**** We gaan dat hier ne keer samenvatten, zie!

woohoo, it will get better, that's what I told you from start  - woohoo, things will get clearer, that's what the weather guy said last night

Aantal nachten slapen tot laatste examen: 3.

Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 3.

Aantal nachten slapen tot thuis: 38.

* Wat is dat met al die voze heavy metal rock toestanden, zeg? Triggerfinger, BlackKotsRevelation, Diabolo Boulevard, Foo Fighters. Alsof iemand in de wereld ooit nood heeft aan dat soort lawaai. Los daarvan: zoveel mooie (rustige) Belgische muziek, ik ben echt fier op ons!
** Gepest worden doet na al die jaren nog steeds een klein beetje pijn daar vanbinnen waar mijn hartje woont, maar nu ben ik gewapend met een harnas vol sarcasme. Zolang ze me niet horen huilen 's nachts in mijn bed, ben ik safe...

*** De textuur was daarentegen volledig intact. Krokant en sappig. Ik ga een likeurperenboom kopen en die in mijn tuin planten.

**** De meeste teksten in de stapel papier die we in onze handen gestoken kregen zijn van zijn eigen hand. Wat een narcist.

Examendagen (1)

Het waren voor de verandering geen ronkende motoren aan de buitenkant van mijn slecht geïsoleerde ramen die me wakker schudden uit een ondiepe slaap, het was de gedachte dat Bart De Wever en zijn troepen actie hadden ondernomen en van de ene dag op de andere de macht over België hadden opgeëist.* Net wakkere Domi heeft het soms moeilijk met het onderscheid tussen feit en fictie, laat staan wanneer het fictie is die evengoed feit zou kunnen zijn.
Brent, die gewoonlijk pas post meridiem uit zijn grot komt gekropen, was verrassend vroeg uit de veren. Blijkt dat een namiddaglijk examen zijn bioritme had verstoord. Hij had koffie gezet en daar was ik hem dankbaar om. Het volgende dat ik mij herinner is blootvoets in de keuken staan in mijn versleten pyjama, wezenloos voor me uitstarend met een kop zwart goud in mijn handen.** Flatgenoten liepen langs en rond me (de Aziaat heeft het na een semester nog steeds zichtbaar lastig met mijn halfaangeklede verschijning) maar ik staarde lustig verder en was het bewegingsloos centrum waarrond hun wereld draaide, als het ware. En ik die dacht dat ik heel misschien tot ochtendtype was geëvolueerd dit semester. Al zit mijn laatavondlijke studie op voze technomuziek gisteren er misschien ook voor iets tussen.

Toen moest ik wakker worden, want er wachtte een examen op mij in een kelder van de bibliotheek. Ik was maar net op tijd, en ik was nochtans anderhalf uur op voorhand opgestaan. Ik zeg het u, wakker worden is een tijdrovend proces.

Ik ben altijd blij als een examen voorbij is. Het studeren totdaaraantoe, maar wanneer ik mij oog in oog met twintig bladzijden wit papier bevind, zinkt me de moed in de schoenen. Ik wenste dat er een manier bestond om de informatie in mijn hoofd wifi*** te downloaden naar een verbetermachine, die dan controleert of de antwoorden allemaal in mijn hoofd zitten en bevestigend/ontkennend biept zonder dat ik mij tegen de klok een polsblessure moet schrijven. Meer dan aan leerstof denk ik tijdens het afleggen van examens aan hoe hard ik dat allemaal niet wil opschrijven en grmbl.

Toen was ook dat afgelopen -de inspiratie was er op het juiste moment, ik heb zinvolle argumenten gegeven pro het opstellen van een Aziatisch mensenrechtenverdrag (er is er momenteel geen) waarvan ik niet wist dat ik ze in mij had- en vond ik dat ik een opkikker verdiend had. De hipster in mij wou een boek lezen in een etablissement met hoge lederen zetels en koffie drinken, mijn maag zei dat het genoeg was geweest. We gooiden het op een akkoordje, mijn maag en ik, en bestelden chocoladetaart. Op mijn bord bleek dat een hoek van de spie chocoladetaart ontbrak, ik keek in de vitrine en jawel, mijn hoek lag nog op de taartschotel. Kijk, dat is dus géén waar voor mijn geld, het zit hem in de details en ik let op de details, al kan mijn hoek op de totaliteit van het stuk taart amper als detail worden afgedaan. Desalniettemin: lekkere taart, goed boek.

Kent u het gevoel dat u iets niet zou mogen doen en het toch doen? Na mijn taart ging ik de boekhandel binnen. Nooit doen, een boekhandel binnengaan, die winkels zijn gebouwd om je boeken te doen kopen die je niet nodig hebt. Onzin, boeken zijn altijd nuttig. Engeltje en Duiveltje vochten elk vanop hun schouder het eeuwenoude gevecht van geld tegen boekenwijsheid, ik liet mijn ogen over de planken dwalen. De keuze was er nooit écht een tussen het fancy Indisch kookboek in promotie en Will Grayson Will Grayson eens ik die laatste zag staan zo eenzaam en alleen en smekend om gekocht te worden. Ik heb weinig ambitie in de Indische keuken en John Green is een fantastisch schrijver die in België in geen enkele boekhandel te vinden is. Al is Ian McEwan beter, maar die was me te duur. Achter de kassa van de boekhandel stond een meisje met fluoroze haar. Ik vroeg me af of ik mij ook een gek kapsel zou moeten aanmeten als ik ooit in een boekhandel wou werken. Mensen in boekhandels hebben vaak gekke kapsels.

(wordt vervolgd)

(al is het vooralsnog onduidelijk of het überhaupt ergens heengaat)

Aantal nachten slapen tot tweede examen: -1.
Aantal nachten slapen tot derde examen: 6.

Aantal nachten slapen tot gedaan met examens: 6.

* Voor de peis en vree zal ik misschien geen uitspraken doen over of dit goed of slecht is. Het zou de status quo doorbreken, zoveel is wel duidelijk. Hé, ik lig wakker van dit soort dingen!

** Ik geloof niet in koffie. Ik vind het lekker, maar ik geloof er niet in.

*** Wifi is in mijn wereld gewoon een synoniem voor draadloos. Gebruik in een zin: een gsm is een telefoon, maar dan, juist ja, wifi.

Regen, speculoos en Scandinavisch vandaag

Mijn titel is lichtjes ongeïnspireerd vandaag, dat besef ik, al is hij een accurate weergave van de inhoud. Ik heb de titeldesinspiratie evenwel gecompenseerd door mijn blog een nieuwe look aan te meten. Geef mij een blogontwerpdashboard met knopjes en ik ga ze allemaal eens uitproberen. Ben er nog niet helemaal uit of ik het geslaagd vind, maar verandering van spijs doet eten, nietwaar, en dat is tenslotte waar het allemaal om draait. Eten.

(Op een of andere manier komt mijn gedachtengang altijd bij eten uit. Ik denk dat dat veel zegt over mijn onderbewuste en mijn overlevingsinstincten. Eten! Dzjoef, stamp, elleboogstoot, sprintje - voor MIJ.)

Ik ben zonet de les internationaal recht ontvlucht en door de gietende regen terug naar huis gedzjaard.

Waarom voelen proffen die nood om halfslachtige gastsprekers uit te nodigen die niemand echt hoeft te zien of horen? Een obscure politicus was de gevangen vis (de prof had een vis gevangen, heeft u hem? ...zucht) in kwestie. Ik zag hem binnenkomen en herkende zijn gezicht van een speech twee weken geleden op UNIMUN.* Een mens zou zich beginnen afvragen of politici feitelijk iets zinnigs te doen hebben in hun leven, als ze op donderdagnamiddag zonder problemen tijd kunnen maken om universiteitslezingen te geven en zich onterecht belangrijk te voelen. Meneer de Politicus kon mij de eerste keer al amper boeien, laat staan twee keer. Exit Domi.

Kloddernat na tien minuten wandelen, dat moet Auckland zijn. Of die ene keer in Gent, toen ik van de Ledeganck naar huis ben gefietst in topje en zonder schoenen en met opgerolde broek. De rest van mijn kleren had ik in mijn rugzak gepropt. De redenering: hoe minder ik aanheb, hoe minder er nat kan worden. Dat bleek overigens correct.

Bij de regendruppels die langs mijn raam naar beneden gotsen past muziek van Agnes Obel en een kop koffie met échte speculoos** en een academisch verantwoord artikel van Martti Koskenniemi. Martti wie? Ja, dat dacht ik ook toen de prof ons aanraadde het te lezen. Een Finse rechtsgeleerde (oelala, we gaan Scandinavisch vandaag***) die naar het schijnt interessante theorieën ontwikkelt over internationaal recht. Als in: theorie theorie, quasi-filosofisch. Meer kan ik er niet over kwijt, ik moet het nog lezen. Volgende week gaan we internationaal recht op een superabstract niveau bestuderen in de les, ik kijk er alvast naar uit. Och, die inhoud altijd, dat is zo overroepen. Abstract is leuker!

Kokosnootdingsken lezen dus maar. Straks is er een afscheidsfeestje voor internationale studenten, ik heb nog niet beslist of ik er heen ga. De organisatie had de belofte van gratis t-shirts nodig om volk te lokken, dat klinkt alvast weinig veelbelovend. Daarenboven komt gratis eten meestal neer op gratis eten voor de eerste tien man. Oei, hadden we te weinig? Oeps! Amateurs. Tot slot hadden ze er niet bijverteld dat het zo hard ging regenen, en dat is wel degelijk een excuus om thuis te blijven.
Over het gehele universum bekeken maakt het eigenlijk geen zak uit of ik nu wel of niet naar dat feestje ga. En Domi, ze liet de gedachte doordringen dat niets ooit uitmaakt in het universum, berustte in de relativiteit der dingen en nam nog een koekje.

*UNIMUN staat voor University Model United Nations, een weekend Verenigde Naties naspelen, inclusief workshops en... gastsprekers.
** Die heb ik cadeau gekregen van de rechtenstudent die in september naar Gent komt. Het zijn de kleine dingen!
*** Agnes Obel is Deens, ik dacht dat dat algemene kennis was.

Onkruid komma, en het wieden ervan

Namaste. Hoe heet ook alweer het gebruiksvoorwerp* dat Neanderthalers gebruiken om hun weg te banen door een brousse vol bodemgewassen en lianen en apen en een occasionele slang? Een sikkel? Een machete? Alleszins, minstens één van die dingen (mogelijks twee, één in elk hand, booya!) heb ik nodig om mij een weg te banen door mijn met onkruid overgroeide blog. Het is al een tijdje geleden dat ik hier nog ben geweest. Ik heb amper excuses.

De onkruidbegroeiing is evenwel niet geheel mijn fout. Warm en vochtig, om niet te zeggen ongelooflijk doemp, dat is wat onkruid het liefste heeft en o ja, Nieuw-Zeeland biedt net dat. In de lucht hier bijna permanent een mix van lage wolken en motregen. Soms hevige regen. Variaties op het thema regen en nat, quoi. Dat, beste lezers, is mijn leven. Soms zie ik de Sky Tower niet staan wanneer ik door de stad wandel, het is nochtans een hoge toren en hij verspreidt in nachtelijke uren een warme gele gloed dankzij warmgele lichtinstallaties. U denkt mogelijks dat ik overdrijf en dat er toch minstens een schim zichtbaar moet zijn, doch dat is niet zo, soms is de Sky Tower gewoon wég.

Dus voilà, ik kom nog eens op bezoek. Enerzijds om onkruid te wieden, zoals het een eerbiedwaardige burger behoort, anderzijds om mijn Nederlands te oefenen.** De echte reden is echter het feit dat de examens naderen en dat bloggen slechts een van de talloze manieren is om te procrastineren. Laat ik er een aantal andere opsommen: slapen, koffie zetten, koffie drinken, Facebook, film kijken in de zetel met mijn huisgenoten (als we samen procrastineren voelen we ons minder alleen), muffins bakken, dromen over reizen, die reizen ook effectief boeken, dromen over later wanneer ik groot ben en niet meer moet studeren maar wereldreiziger ben en daar liefst ook nog word voor betaald. Het leven is mooi in mijn dromen. Ik vrees dat ik mij na deze aanval van gratuite eerlijkheid aan bezorgde familiale, meer bepaald parentale*** emails mag verwachten. Dat ik hier ben om te studeren, dat ik dat niet mag vergeten. Dat ik in de gaten word gehouden. Ok, dat is gelogen, ik word niet in de gaten gehouden. Mijn mama heeft recentelijk wel mijn Facebook gezien. Ouders worden niet verondersteld mijn Facebook te zien, voor hun eigen goed. Los daarvan: mama, gelukkige moederdag!

En dan zal ik nu verderwerken aan een reuzedocument vol internationale mensenrechten, een document dat bijzonder veelbelovend is maar potverdorie dringend aan inhoud en volume moet winnen. Ik zal dit alles laten vergezeld gaan van luide Paramore-muziek en sloten koffie. Moest koffie vast zijn in plaats van vloeibaar, ik kon een stok bouwen en er koffie aan hangen en mijzelf in rondjes doen lopen rond een brubbelende ketel mensenrechten. Maar tussen droom en daad... - yeah right, want rond een ketel lopen met een koffiewortel voor mijn neus is echt wel mijn ambitie. Wat zijn mijn ambities? Welk nut heeft het creëren van een mensenrechtendocument in deze wereld? Filosoferen = procrastineren. Focus, Domi, focus.****

Keep your feet on the ground... when your head's in the clouds... (Muziekanalfabeten, dit is Paramore. Paramore is een band met puberaal-emotionele problemen en een zangeres met oranje haar.)

Aantal uur slaap vannacht: 7 - te weinig.

Tassen koffie vandaag: 2 and counting.

Aantal onderdrukte neigingen om hoofd tegen random muur te boenken: 0 - mogelijks maakt vooruitzicht naar yoga mij nu al rustig, in welk geval: dank u, yoga.
Shout-out of the day: geen - concept opgegeven wegens niet echt interessant.

* Ziehier de vertaling van het woord device die mij het minst irriteerde. We (mijn taalgevoel en ik) zijn blijkbaar op het punt aanbeland waar ik een woordenboek gebruik om woorden van het Engels naar het Nederlands te vertalen.

** Ik ben aan het sukkelen. U merkt het niet, maar neem van mij aan: ik ben aan het sukkelen. Korte zinnen zijn niet altijd een stijlfiguur, soms zijn ze een teken van acute taalverarming.

*** In het Nederlands geeft dat 'ouderlijke' vermoed ik?
**** Deze techniek werkt beter wanneer ik mezelf aanspreek met mijn achternaam, maar hey, dit is het internet, en op het internet zijn er gevaarlijke mannen in lange jassen die mijn achternaam net iets te graag willen weten. Dat was onlangs nog op het nieuws.

Thoughts from car park rooftops

Since the janitor deemed it necessary to cut the whole of 14 Whitaker Place of electricity on Sunday afternoon*, I decided to have a stroll around Auckland.

I had a mission, actually, and made my way to an alley at the far end of Queen Street in my quest for the CD of Avalanche City, because that’s where the internet said I had to go buy it. I buy hard copy CDs, I'm that kind of person. Avalanche City, whom I had by the way only first heard of yesterday but instantly fell in love with. I don’t often buy CDs based on half a minute of a single song, so this was a very big deal.

The shop owner asked me if I wanted the latest Avalanche City CD. I smiled and asked if there were others then, knowing there weren’t. I had done my research, and I had done it thoroughly. The feeling of satisfaction when I’m the one teaching music facts to music shop owners! Not that that's a recurring thing.

So my quest proved successful, that made me rather happy. It's good to know that sometimes love at first sight can be a two-way thing. My blue with little white clouds CD and I are happily together and cuddling up in the couch as we speak.

While I am listening to it for the first time** - that magical first listening, you know what I'm talking about - let me tell you about the other magical events that unraveled during my afternoon. I like High Street more than Queen Street, so that's where I was headed next. I sat down on Freyberg Place for a while, unaware of anything in particular, just enjoying the afternoon breeze and minding my own business when suddenly, a girl in a fluorescent jacket hands me a sheet of paper and asks me to read it. In a matter of seconds, I found myself in an everyone move from spot A to B to C to D and read the different texts, please type situation, using my hands to enlarge my ears to listen to the sound of a fountain, because that's what the instructions were and I'm a very obedient person on Sunday afternoons.

A group of thirtysomething people had gathered around the fountain, all of us concentrating on the sound of splashing water, being looked at rather weirdly by people walking by, who obviously had no clue what we were doing or why. I had this in common with them, because I didn't have a clue either. I just went with the flow, you know.

After half an eternity of fountain music, a young man beckoned us and everyone followed, just like that. As it happened, he took us on a car park tour around town. We sauntered from one car park to the next for a whole hour, and were quietly encouraged to focus on the different sounds we perceived. I found it really hard to concentrate at first, blocking out all of the thoughts in my head, but once I got the hang of it, I had to admit that every car park sounded different. In one of them, a broken lamp was ticking time away. The next car park hurt my ears, spitting out irritating and useless beeping noises out of unidentifiable sources. Another one was very quiet, the occasional screeching tires aside.

We took elevators and stairs up and down the different levels and were given some time to ourselves on the car park rooftops. No one said a word, we just enjoyed the view, it was wonderful.

A man dressed like a hairy tree kept following us everywhere we went. I don't have the slightest idea what the purpose of his presence was. All I know is he must have been very sweaty underneath his costume.

The man dressed like a tree

As unexpectedly as our walk had started, it came to an end outside of the Auckland Art Gallery. The members of our temporary group dissipated and went their own ways. Some of them had a chat with the artists, I decided to honour the silence and went for coffee.

I really enjoyed the experience, a group of people who have never seen each other before, sharing an unexpected hour and shy smiles of mutual confusion and understanding, going their separate ways after that. Sometimes words are obsolete, in this case they would probably even have ruined the momentum. On rooftops, one either screams at night while drinking cheap champagne, or one shuts up and gazes into the distance. There is simply no in between.

I was still reflecting on the passed event on my way back home. The pieces of the puzzle suddenly fell into place when I noticed a poster hanging loosely from a construction site. There is an art project going on in Auckland for the next couple of days. The 'tour guide' was apparently a sound artist who wants people to become more aware of noises they tend to forget about in the rush of their daily lives. He needed our minds to go at three miles an hour, just for once. Three miles an hour in the city, instead of the usual speed of light. See, this is why I love living here.

* For maintainance purposes. That does however not justify the fact that all my (and a lot of other people’s) freezer food has been defrosting. I guess the janitor does not really grasp the importance of electricity in the process of long term food preservation – the janitor is stupid.

** By the time I finished writing this, I've probably listened to it in loop for four of five times. It's very very. Very nice.