Thoughts from car park rooftops

Since the janitor deemed it necessary to cut the whole of 14 Whitaker Place of electricity on Sunday afternoon*, I decided to have a stroll around Auckland.

I had a mission, actually, and made my way to an alley at the far end of Queen Street in my quest for the CD of Avalanche City, because that’s where the internet said I had to go buy it. I buy hard copy CDs, I'm that kind of person. Avalanche City, whom I had by the way only first heard of yesterday but instantly fell in love with. I don’t often buy CDs based on half a minute of a single song, so this was a very big deal.

The shop owner asked me if I wanted the latest Avalanche City CD. I smiled and asked if there were others then, knowing there weren’t. I had done my research, and I had done it thoroughly. The feeling of satisfaction when I’m the one teaching music facts to music shop owners! Not that that's a recurring thing.

So my quest proved successful, that made me rather happy. It's good to know that sometimes love at first sight can be a two-way thing. My blue with little white clouds CD and I are happily together and cuddling up in the couch as we speak.

While I am listening to it for the first time** - that magical first listening, you know what I'm talking about - let me tell you about the other magical events that unraveled during my afternoon. I like High Street more than Queen Street, so that's where I was headed next. I sat down on Freyberg Place for a while, unaware of anything in particular, just enjoying the afternoon breeze and minding my own business when suddenly, a girl in a fluorescent jacket hands me a sheet of paper and asks me to read it. In a matter of seconds, I found myself in an everyone move from spot A to B to C to D and read the different texts, please type situation, using my hands to enlarge my ears to listen to the sound of a fountain, because that's what the instructions were and I'm a very obedient person on Sunday afternoons.

A group of thirtysomething people had gathered around the fountain, all of us concentrating on the sound of splashing water, being looked at rather weirdly by people walking by, who obviously had no clue what we were doing or why. I had this in common with them, because I didn't have a clue either. I just went with the flow, you know.

After half an eternity of fountain music, a young man beckoned us and everyone followed, just like that. As it happened, he took us on a car park tour around town. We sauntered from one car park to the next for a whole hour, and were quietly encouraged to focus on the different sounds we perceived. I found it really hard to concentrate at first, blocking out all of the thoughts in my head, but once I got the hang of it, I had to admit that every car park sounded different. In one of them, a broken lamp was ticking time away. The next car park hurt my ears, spitting out irritating and useless beeping noises out of unidentifiable sources. Another one was very quiet, the occasional screeching tires aside.

We took elevators and stairs up and down the different levels and were given some time to ourselves on the car park rooftops. No one said a word, we just enjoyed the view, it was wonderful.

A man dressed like a hairy tree kept following us everywhere we went. I don't have the slightest idea what the purpose of his presence was. All I know is he must have been very sweaty underneath his costume.

The man dressed like a tree

As unexpectedly as our walk had started, it came to an end outside of the Auckland Art Gallery. The members of our temporary group dissipated and went their own ways. Some of them had a chat with the artists, I decided to honour the silence and went for coffee.

I really enjoyed the experience, a group of people who have never seen each other before, sharing an unexpected hour and shy smiles of mutual confusion and understanding, going their separate ways after that. Sometimes words are obsolete, in this case they would probably even have ruined the momentum. On rooftops, one either screams at night while drinking cheap champagne, or one shuts up and gazes into the distance. There is simply no in between.

I was still reflecting on the passed event on my way back home. The pieces of the puzzle suddenly fell into place when I noticed a poster hanging loosely from a construction site. There is an art project going on in Auckland for the next couple of days. The 'tour guide' was apparently a sound artist who wants people to become more aware of noises they tend to forget about in the rush of their daily lives. He needed our minds to go at three miles an hour, just for once. Three miles an hour in the city, instead of the usual speed of light. See, this is why I love living here.

* For maintainance purposes. That does however not justify the fact that all my (and a lot of other people’s) freezer food has been defrosting. I guess the janitor does not really grasp the importance of electricity in the process of long term food preservation – the janitor is stupid.

** By the time I finished writing this, I've probably listened to it in loop for four of five times. It's very very. Very nice.

Rangitoto Island en Devonport

De paasvakantie is aangebroken en in aanloop naar de grote trip op woensdag ondernam ik er vandaag een kleinere. Aaaaah, me-time op weekenddagen*, het is weer van dat! Op het programma: Rangitoto Island en Devonport (zie kaart). Waarom ik gedurende Friday Drinks (ook wel: 'current and future international law students weekly get-together') in godsnaam het idee gelanceerd heb om mensen mee te vragen, is mij een raadsel. Er is immers weinig me-time aan als je met meer dan één bent. Los dáárvan leek het mij evenwel een goed idee om mensen mee te vragen. En zo geschiedde.

"So... who's coming to Rangitoto Island with me tomorrow?" Geen reactie, uiteraard. Het is te zeggen: niemand reageerde met een andere dan de gebruikelijke blik, zijnde de ik weet nog niet wat ik ga doen hoor morgen ik denk dat ik ga willen uitslapen want vanavond ga ik uit en dan ga ik morgen moe zijn en ik wil dat eiland op zich wel zien, denk ik, maar ervoor uit mijn bed komen lijkt mij op dit moment illusoir en trouwens ik neem geen beslissingen zo ver op voorhand. en bier, ja bier vind ik ook leuk -blik.** Op één iemand na: de 31-jarige Zweed met bierbuik.

Iedereen kent die situatie: je kan niet meer terug. Bidden dat er nog iemand anders zou meegaan was hopeloos.

"Maar ik ben van plan te gaan shoppen in Devonport! Hard core shoppen!"

"Je gaat daar toch ook lunchen?"

"Euh... I suppose?"

"Ideaal!"

Rangitoto Island dus, met een 31-jarige Zweud in mijn kielzog. Dit bleek achteraf reuze mee te vallen trouwens. Alvorens iedereen beslist mij grof en bevooroordeeld te vinden: ik denk dat het mij moeilijk kwalijk kan worden genomen dat 31-jarige Zweden niet mijn eerste keuze zouden zijn indien ik een random persoon mee kon vragen naar Rangitoto. Eerder 21 tot 23, groot, gespierd, gediplomeerd... U snapt het plaatje.

Vroeg uit de veren vanochtend! De ferry van 9.15am, productief wezen. Ik was echter al veel vroeger wakker. De Maleisiër had er niets beters op gevonden dan de mircogolfoven te gebruiken om zijn ontbijt te bereiden, met alle biepgeluidjes van dien. Het enige in mijn wereld gekende ochtendlijke gebruik van microgolfovens is het opwarmen van melk. Ik weet dat zíjn darmen geen melk verdragen en moest dus wel uit bed komen om uit te zoeken wat hij in godsnaam aan het kokerellen was. Het bleek rijst met tomatensaus. Mijn vraag "Waarom?!" kwam als donderslag bij heldere hemel. "Ik vertrek vandaag op reis - ik heb dit kliekje gevonden in de ijskast. Ik kan het toch moeilijk weggooien?" Och, moet kunnen.

Het eiland dan. Rangitoto is een uitgedoofde vulkaan op een twintigtal minuten varen van Auckland. Op de brochure die we in onze handen kregen gestopt op de ferry stond dat het onbewoond is, geen winkels heeft en we dus best water meenamen, en een zaklamp. Ik heb niet standaard een zaklamp in mijn rugzak zitten. Probleem! Gelukkig had de Zweed een zaklamp, ik heb niet gevraagd waarom maar samenzweerderig geknikt.
Op Rangitoto is er één ding te doen: het uitgestippelde pad naar de krater volgen, en terug. Het hele eiland is bezaaid met lavastenen (nogal wiedes) en bos. De paden zijn bij momenten steil en hoewel ik mezelf niet direct zou bestempelen als een wandelaar, merkte ik dat er na een tijdje toch een glimlach op mijn gezicht verscheen bij het proberen ontwijken van uitstekende takken allerhande, ook al was het bergop. Het weer was zonder meer prachtig vandaag - we hebben veel gezweet, maar het uitzicht was het waard. Een reeks tunnels/grotten uit lava opgetrokken, of zal ik zeggen gevormd, waren ook de moeite! Daar kwam de zaklamp goed van pas, want grotten... durven al eens donker zijn.

Auckland op de achtergrond

In een lavagrot

De krater - bezwaarlijk indrukwekkend te noemen

De top bereikt! Wederom Auckland op de achtergrond

Lavastenen

Men heeft dagelijks drie kansen om naar Rangitoto en terug te varen. Na de ochtendferry schoten er daarvan nog twee over. De brochure waarschuwde ons ervoor te zorgen dat we de laatste ferry niet misten.*** De honger dreef ons evenwel tegen het middaguur terug naar de pier na een vermoeiende maar bijzonder deugddoende wandeling. Een korte trip bracht ons vervolgens naar Devonport, een gezellig havenstadje op de terugweg naar Auckland. Ik heb er slechts één foto van betekenis getrokken. Hij bevestigt mijns inziens niet meer dan het feit dat Devonport een gezellig havenstadje is. Er waren talrijke lekkere restaurantjes en tweedehands boekenwinkels. Ik heb er een Nederlandstalig boek op de kop getikt! Taal is zeg maar echt mijn ding, heet het. Ik wil het graag geloven. De man achter de balie leek bijzonder opgewonden over het feit dat ik uit België kwam. Hij begon honderduit te vertellen over zijn passie voor wielrennen en de reportage over Philippe Gilbert ("Die is Belg hé, ik weet dat hoor!") die hij recentelijk had gezien. Ik was zó blij voor die mens dat ik niet wist wat antwoorden. Mogelijks ook omdat ik niet wakker lig van Philippe Gilbert noch wielrennen.****

Devonport

Rond een uur of vier - mijn pasta met spinaziesaus en parmesaan had ik laten verteren in de schaduw op het strand - vond ik het tijd om de ferry huiswaarts te nemen. Innerlijke rust kwam over mij, het valt amper te beschrijven. Ik was opgetogen over de ervaringen van de dag maar ook bijzonder blij dat de stad weer in zicht was (hoewel ze eigenlijk nooit uit zicht was geweest, zie foto's).
Wanneer de stad weer langzaam groter wordt na een dag op het water, wanneer de ferry de haven binnenvaart terwijl de avondzon de wereld zachtroze doet kleuren en ik haar laatste warmte naar binnen zuig, wanneer tijdens het naar huis wandelen een nieuw liedje vanuit een winkel in Queen Street erin slaagt mijn hart een sprongetje te doen maken. Op zo'n momenten weet ik, ondanks het boerenbloed in mijn aderen, ondanks de ongelooflijk verkwikkende lavawandeling vandaag, dat een metropool mijn ware biotoop is.

* Vorige keer was er me-time op zondag als ik het me goed herinner. Zaterdag voelde zich daar niet helemaal lekker bij dus nu is het me-time op weekenddagen.
** Een gezonde dosis misantropie is mij niet vreemd in bepaalde perioden van de maand.
*** Ik vind dat mensen die er zelf niet opkomen om het uur van de laatste ferry te checken, het verdienen om een nacht onder de blote hemel op een uitgedoofd vulkanisch eiland door te brengen.
**** Waar ik wél van wakker lig, is niet voor publicatie vatbaar.

Waiheke Island

Waiheke Island is een eiland op een dik half uur varen van Auckland, ideaal dus om op een weekenddag te bezoeken. Het staat bekend om zijn talrijke wijngaarden en schier eindeloze natuur.

Het plan was oorspronkelijk om mensen van de flats te gaan. Om elf uur 's morgens leken de meesten onder hen nog ver weg in dromenland. Plichtsbewuste toerist als ik ben wou ik de dag niet laten verloren gaan en trok er dan maar alleen op uit. Me-time op zondag, een gemiddelde Flair-lezeres zou zich daar zeker in kunnen vinden. En hoewel ik de Flair niet lees, heb ik het mij niet beklaagd.

Het eiland maakte alle beloftes waar. Ik heb een mountainbike gehuurd en het hele eiland rondgefietst. Uiteraard bevonden de mooiste uitzichten zich het verst, maar met anderhalve liter water en druiven zonder pitjes geraakt een mens een heel eind. De heuvels waren het lastigste. Zelfs op de kleinste versnelling was het bij momenten hard trappen. Elke keer dat ik meende de top bereikt te hebben, bleek er nog een hogere top te zijn. De Tour de France had er niet aan. Alpen, waarachtig. De afdalingen maakten het daarentegen allemaal goed! Gelukkig zijn valhelmen in Nieuw-Zeeland verplicht. Ik reken desalniettemin op de nodige stijfheid morgenvroeg.

Wijndegustaties zijn een aan te raden bezigheid op Waiheke Island, zowel volgens mijn reisgids als volgens de niet te missen reclameborden verspreid langs de straatkant op het eiland. Ik heb me vandaag tot rondfietsen en sightseeing beperkt, ik heb het gevoel dat ik helemaal niet genoeg van wijn weet om er met verstand van te kunnen proeven. Vicieuze cirkel, natuurlijk. Misschien waag ik er mij de volgende keer aan, want ik denk wel dat ik nog eens terug zal gaan naar het eiland. Ik ben wél in een wijndomein gestopt, om pauze te houden in de schaduw. En wat heb ik daar gedronken? Juist ja... geen wijn maar sangria. Edoch lekkerder dan eender welke sangria ik ooit al had geproefd.

Tijdens mijn fietstocht ben ik door een dorpje gefietst dat Ostend heet. Er viel niets bijzonders te zien, maar ik vond de naam vermeldenswaardig en het gaf mij een warm gevoel vanbinnen te ervaren dat er België buiten België is. Ik meen dat ik een aantal mensen raar zien kijken heb toen ik even halt hield om een foto te nemen van de straatnaamborden in kwestie. Die snappen er uiteraard niets van.

In Auckland was het aan het miezeren bij mijn vertrek uit de haven, dat doet het hier wel vaker. Gevolg is dat ik mijn zonnecrème thuis heb laten liggen en mijn gezicht nu rood ziet. De zon scheen fel op het eiland, ik voelde bij elke nieuwe baai de behoefte om in het water te duiken. Moest iemand ooit op het idee komen een sport met fietsen én zwemmen uit te vinden, Waiheke Island ware the place to be.

Laat ik afronden met een aantal sfeerbeelden. Toen ik er nog niet uitzag als een kreeft op een mensenlichaam.

Auckland vanop de ferry

wijngaarden

Mijn mond is meer dan eens opengevallen bij hoeveel schoon deze wereld te bieden heeft. Ik kijk al uit naar volgend weekend, wanneer de volgende uitstap plaatsvindt. Rondfietsen met de wind in de haren vandaag heeft mij ongelooflijk veel deugd gedaan. Ik kan er weer tegen voor een week. Me-time op zondag, wát een concept!

Wat de reisgids niet vertelt

Ik slaag er maar niet de -ongetwijfeld goedbedoelde- woorden van mijn ouders te vergeten, die vóór mijn vertrek ruimschoots de nadruk gelegd hebben op het feit dat ik hier ben om te studeren. In theorie is dat gemakkelijker dan in de praktijk. Studeren is immers niet echt studeren als je er zonnecrème voor nodig hebt. En laat dat net zijn wat ik mij vandaag uit pure noodzaak heb moeten aanschaffen, evenals een stel hotpants. Warm! Daarbij, school begint pas volgende week.

Ik voel mij volop toerist, camera bij de hand en om de zoveel straten op mijn plannetje gluren. De Nieuw-Zeelanders behandelen mij dan ook als dusdanig, vragen supervriendelijk of ik hulp nodig heb en spreken trager wanneer ik mijn verwarde blik opzet. Mijn Engels is niet slecht - zij spreken gewoon... raar. Ik moet trouwens dringend een woordje Maori leren, dat zal mijn inburgering ten goede komen. Kia ora is Maori voor hallo én dank u, daarmee kom ik dus al een heel eind.

Mooie plekjes ben ik ondertussen al tegengekomen, maar ik wil het vooral hebben over de minder evidente dingen die voetganger zijn in Auckland met zich meebrengt. Die vergeten reisgidsauteurs namelijk pertinent op te nemen in hun reisgidsen.

Mooi plekje: Western Park

De knoppen op voetgangersverkeerslichten zijn reusachtig. Ideaal eigenlijk, je kan er eens goed op doormeppen. De lichten springen er niet sneller mee op groen, integendeel. De wegen zijn breed en de auto koning. Fietspaden zijn er amper. Ik beschouw mezelf niet als in slechte conditie, maar halverwege mijn oversteek springen de lichten steeds weer op rood. Ik bedoel maar: als je moet rennen voor je leven, wil je dat toch liefst op voorhand weten?

Ook over de bergen reppen reisgidsen naar mijn mening met veel te weinig woorden. Sommigen noemen dit waarschijnlijk heuvels. Dat is een leugen want het zijn bergen. En wie dat niet gelooft moet maar zijn fiets opspringen en het ondervinden. Volgens mij is daar geen beginnen aan, tenzij je enkel bergaf moet en ik vrees dat dat liedje meestal niet blijft duren. Ik neem de beenwagen en mijn glutei maximi en medii zijn al twee dagen ononderbroken stijf. Als het zo voortgaat, krijg ik nog een negerinnenkont, al is dat in deze multiculturele stad niet bepaald een issue. Mijn kleerkast daarentegen heeft al een bezwaarschrift ingediend.

Als dit geen berg is, weet ik het ook niet meer

Schoolkinderen in uniform met overontwikkelde glutei

Vanavond sla ik aan het sporten! Mijn gratis lidmaatschap in de sportclub is geactiveerd en ik ga straks eens goed uitzweten tijdens de spinning class. En werken aan mijn conditie, dat kan nog van pas komen met betrekking tot die verkeerslichthistorie.

Shout-out of the day: RIHANNA, want het is weinigen gegeven een ganse dag in mijn hoofd te zitten.  Of het moest een vriendje zijn, maar dat moet ik hier nog zoeken.