Sydney - Dag 5 en 6

Om 9.09am vertrok gisteren de trein naar de Blue Mountains. Een dikke twee uur treinen vanuit Sydney, op die tijd ga je in Belgie van de ene naar de andere landsgrens. Aankomst in Katoomba, een dorpje dat zo in een cowboyfilm kon figureren. Het was een bewolkte dag, wat onder meer inhoudt dat ik de bekendste rotsformatie van Australie, de Three Sisters niet gezien heb - ze was overtrokken met een dikke laag witte nattigheid.

Ik heb de hele dag op en af een toeristenbus gesprongen en tussen de verschillende stops indrukwekkende wandelingen gemaakt. Meer dan "kijk naar de foto's" valt er eigenlijk niet over te zeggen.

Vandaag heb ik een hele dag rondgewandeld in de Sydneyse suburbs, meer bepaald in Darlinghurst, King's Cross en Paddington. Ik had tijd, dus ben ik ook musea gaan bezoeken: het National Art School Museum, het Sydney Jewish Museum en de New South Wales Art Gallery. Voor de rest vruchteloos naar kousen gezocht want de mijne zijn momenteel een en al ladder, Woolloomooloo Finger Wharf van dichtbij gaan bekijken en een laatste bezoekje gebracht aan de Harbour Bridge en de Opera House, alwaar net een gigantisch cruiseschip voorbijpasseerde dat de opera deed verbleken, althans wat grootte betreft.

De aswolk is volgens de laatste berichten nog steeds niet geweken, laat ons hopen dat ik thuis geraak. Ik kijk uit naar mijn eigen bed! Sydney is goed geweest.

Sydney - Dag 4

Heb ik op elke citytrip wel eens: de dag die eigenlijk niet had moeten plaatsvinden. Gisteren kwam er op onze kamer een Italiaans-Australisch manspersoon toe met gefohnt (toetsenbord heeft geen trema) haar en gewaxte wenkbrauwen (dat vind ik eng; bemoeilijkte ook de conversatie want ik kon naar niets anders kijken) toe. Die mens heeft heel het Amazonewoud omver gesnurkt vannacht - ben dus moe opgestaan.

Desalniettemin weer op de baan getrokken, Darling Harbour bij daglicht deze keer. Veel gestopt en op die stops geschreven en gelezen, al dan niet met een kop koffie bij. Gezond op King Street Wharf, een brug overgestoken waarvan ik de naam vergeten ben, gemijmerd in de Chinese Tuin der Vriendschap - die was zeer mooi!

Moge ik vannacht beter slapen, want morgen staan de Blue Mountains op het programma!

Sydney - Dag 3

Vandaag stond helemaal in het teken van de Sydney Opera House. Het is een serieuze opdracht om je voorbij de horden Aziaten te werken, maar eens dat is gelukt loont het best de moeite. Wat me het eerst opviel, is dat het dak niet wit is, maar een soort slangenvelmotief heeft van wit en beige en roze.

De rondleiding vanbinnen was vrij kort en niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Desalniettemin hebben we een kwartier met onze mond open in de grote concertzaal gestaan, waar toevalligerwijs het Sydney Symphonic Orchestra aan een generale repetitie bezig was. Na de rondleiding heb ik niet aan de verleiding kunnen weerstaan om bij de Box Office passeren. Ik heb tickets gekocht voor een Ierse voorstelling die avond (voor -30 jarigen kostte een kaartje 35 in plaats van 85 dollar, ik vond dat een goeie deal). Dat het allemaal in het Engels zou zijn, daar had ik nog niet eens over nagedacht.

Niet ver van de Opera bevinden zich de Koninklijke Botanische Tuinen, een wandeling drong zich dus op. Het is een wandeling met veel pauzes op bankjes geworden, in de rozentuin, in de kruidentuin enz. Nadeloos aansluitend op de botanische tuinen is er The Domain, gewoon nog meer gras eigenlijk, met aan de rand daarvan een aantal belangrijke gebouwen zoals het Parliament House, het Sydney Hospital en de New South Wales Library.

Ik wou pizza gaan eten in de General Post Office Building, maar het restaurant was gesloten. Ik had echter wel degelijk mijn zinnen op pizza gezet en heb er gevonden in een restaurant in de haven, voor ik naar het toneel trok. Dat toneel was de moeite - 3 personen met door elkaar vervlochten monologen in een verhaal over de duivel en zijn macht over mensen. Het stuk heette Terminus, trouwens.

Morgen vrees ik dat ik effectief een bus ga moeten nemen. Kijk ik alvast NIET naar uit.

Sydney - Dag 2

Het is verbazingwekkend hoeveel lawaai een stad 's ochtends maakt, gewoon maar een gedachte.

Wat ik gisteren al vermoedde maar nu pas echt helemaal zag: Sydney is winkels winkels winkels winkels en winkels, inclusief ingewikkelde ondergrondse netwerken van shoppingcentra. De dag begon met een lange wandeling tussen die winkels naar Harbour Bridge. Een te lange wandeling, zo bleek, dus heb ik als pauze halverwege de lift genomen tot helmaal bovenaan de Sydney Tower, van waaruit ik eindelijk een goed zicht kreeg op de dingen die ik gisterenavond tijdens mijn donkere wandeling allemaal had gezien. Sydney Tower is trouwens lager dan de Sky Tower in Auckland. Zwak, zwak.

Nadien maakte ik een soort halve wandeling door The Rocks, de oudste buurt van Sydney en voormalig havenarbeidersgebied aan de voet van de Harbour Bridge. Ik had net een muffin gekocht in de Guylain Belgian Chocolate Cafe toen een oude man me aansprak. Zijn naam was Ted, zijn missie toeristen rondleiden door The Rocks langs alle plekjes die ze anders nooit zouden zien. Ik heb samen met Ted anderhalf uur door The Rocks gewandeld, trappen opgeklommen, door smalle steile straatjes en achterpoortjes, dit alles begeleid van zijn persoonlijke blik op de stad. Nadien zijn we iets gaan drinken in zijn favoriete pub en aan Customs House elk onze eigen weg gegaan. Hij verlost van zijn eenzaamheid, ik verlost van mijn onwetendheid.

De Sydney Opera House had ik al goed kunnen bekijken vanop de brug, maar ga ik morgen pas bezoeken. De namiddag wou ik namelijk doorbrengen in Manly, een soort Waiheke Island in een van de baaien een half uur ferry verderop. De ferries vertrekken allemaal van Circular Quay, zeer goed systeem. Manly is niet echt een eiland, maar het gevoel was hetzelfde als op Waiheke. Strandjes, residentiele villawijken, schommels, zoveel schommels!

Ik denk dat ik tussen de 15 en 20 kilometer gestapt heb vandaag, mijn benen zullen het mogen voelen morgen. Bij wijze van groet een beeld vanop de ferry huiswaarts - Sydney Skyline by night (een uur of 6 maar hoor, het is hier supervlug donker). Prachtig!

Sydney - Dag 1

Een aangename vlucht voorwaar. Een aswolk ben ik niet tegengekomen. Voor mij in het vliegtuig knappe gast, tot hij naar Alicia Keys en Shania Twain en Adele en Kylie Minogue begon te luisteren op de vliegtuigradio. Note to self: later een lief kiezen met minder bizarre muzieksmaak. De vliegtuigradio had ook een special edition van de cd van Ellie Goulding, ik zeg het u, een aangename vlucht. Behalve het deel waar in mijn ticket blijkbaar geen eten was inbegrepen en ik bij landing in aller ijl mijn twee appels moest naar binnen schrokken omdat die niet door de Australische douane mochten. Ik moest ook aangeven of ik ja dan nee schoenen in het land importeerde - euhm, ja. Moet ik nu naar de gevangenis?

De hostel is niet om over naar huis te schrijven, ben dan maar direct de stad ingetrokken. Het was heel vroeg al donker, maar de drukte was er niet minder om. Man, ben ik in een METROPOOL terechtgekomen. De stad doet een beetje Sint-Petersburgachtig aan, er is te veel te zien om het echt overzichtelijk te houden en er zit niet echt structuur in. Behalve dat Sydney minder Russisch is. Ik heb al glimpen opgevangen van de Town Hall, de twee hoofdstraten Pitt Street en George Street (mijn hostel is in de eerste). Ik ben een oorlogsmonument (Anzac Memorial)dat effectief evengoed in Sint-Petersburg had kunnen staan tegengekomen in Hyde Park en ben uiteindelijk beland in een van de talrijke baaien die de haven rijk is, Cockle Bay. Fancy buurt, en dat is ook waar het befaamde Sydney Aquarium zich bevindt, met onderwatertunnels en al, de vissen zwommen onder en boven en naast mij, het was de moeite! Eten ben ik gaan zoeken in China Town, alwaar 500 Chinezen stonden aan te schuiven voor de  deur van eenzelfde etablissement. Alsof er zoveel verschil is in Chinees voedsel. Wandelend tussen de mensenmassa en de lampions vroeg ik mij af of dit eigenlijk een stad was om alleen in rond te lopen nadat de zon is onder gegaan. Maar ik ben niet het type persoon dat zich dat aantrekt, dus liep ik rustig verder. Ergens stond er ook een reuzerad.

Morgen Harbour Bridge. Ik probeer wijs te geraken uit de overvloed aan informatie die mijn reisgids mij verschaft, het is niet eenvoudig, maar de grote toppers moet en zal ik natuurlijk gezien hebben. Ben er nog niet uit of ik met de bus of te voet zal gaan - Sydney is best wel groot, maar bussenfobie remember.

Ik zal er eens over slapen.

(Het zullen speedblogs worden deze week, ik hoop dat dat ok is. Ik wou dat ik foto's kon uploaden, maar dat zou waarschijnlijk eeuwigheden duren, het zal dus voor een andere keer zijn.)

Sydney

Dames ende heren, de dees trekt er een weekje op uit naar Sydney. Een Chileense aswolk teistert het luchtruim tussen Nieuw-Zeeland en Australië, maar Air New Zealand is zo vriendelijk om onder de aswolk heen te vliegen in plaats van alle vluchten lompweg af te gelasten zoals de andere luchtvaartmaatschappijen doen, dus het ziet ernaar uit dat ik veilig (?) heen en weer zal geraken.

Ik weet niet wat ik ervan verwacht, maar ik heb een reisgids mee en ik trek mijn plan wel, zoals het een echte city tripper behoort. (Moest ik mezelf in een reishokje duwen, het zou dat van city tripper zijn.) Ik reis lichtgepakt, ik ga proberen enkel handbagage in te checken, maar weet niet zeker of dat gaat lukken als ik ook een rugzakje meeheb (dan zullen ze mijn kleine valies waarschijnlijk beschouwen als 'echte' bagage). De laptop gaat niet mee, een internetvrije week zal me deugd doen, maar ik zal proberen iets van me te laten horen in een internetcafé ofzo. Wat wél meegaat, zijn twee boeken.

Ik ben echt heel blij dat ik de kans krijg zoveel te reizen tegenwoordig, het 'onderweg zijn' is what makes me tick. Moge dat, lieve onbestaande God, alstublieft alstublieft iets zijn dat ik nog lang kan doen.

Het voorlopig laatste avondmaal in Auckland was er een in Elliot Stables, een grote binnenkoer met restaurantjes rond. Beth was jarig en ze wou daar uit eten. Deed me denken aan de Rue des Bouchers, maar dan vierkanter. Het rook er heerlijk en we hebben ruim onze tijd genomen om de juiste wijn te kiezen (een Pinot Gris uit 2006, dat is naar het schijnt een goed jaar). Sommigen kozen pannenkoeken met fruit, ik at een bruschetta met rucola, Brie en zongedroogde tomaatjes. Ze gaan mij daar sowieso nog eens terugzien! Had ik niet beter geweten, ik had me op een terras in Toscane gewaand. Zalig, ook al ben ik nog nooit in Toscane geweest.

Aantal nachten slapen tot Australië: 1.
Aantal nachten slapen tot thuis: 31.

PS. Ik heb vandaag mijn bezittingen van een heel semester iet of wat proberen inpakken. Blijkt dat nadat ik mijn trekrugzak heb volgestoken, er amper verschil te zien is in de hoeveelheid spullen die nog oningepakt is. Ik verschuif het probleem nu naar volgende week in de hoop dat er ondertussen iemand met een miraculeuze oplossing op de proppen komt. De handtas van Hermelien!

Vervangtherapie

Ik merk dat ik vóór de motors wakker word en lig te waken tot ze aankomen. Bij elk pre-ochtendlijk geluid slaat mijn hart een slag over en denk ik Daar zijn ze of Ah nee toch niet. Tegen de tijd dat ze effectief voor mijn raam komen parkeren, kan ik mijn donsdeken wel opeten van de ingehouden woede. Die mannen fucken met mijn slaappatroon en ik heb nooit meer zin om op te staan wegens te moe. Vandaag laat ik mij een beetje gaan: examens zijn gedaan en uit bed komen betekent dat ik aan mijn waslijst Dingen Die Nog Moeten Gebeuren moet beginnen. Komt wel goed tegen de middag, laat mij gewoon eventjes doen, ok.

HBO heeft een hele coole website - ik was aan het bekijken welke de volgende serie was waar ik mijn tanden ging in zetten.* Seizoen 4 van True Blood komt er bijna aan maar een mens heeft afwisseling nodig van vampiers. Ik heb besloten In Treatment een kans te geven. Ik ben diep vanbinnen een beetje voyeuristisch (wie niet?) en kan niet echt beslissen of ik geloof in psychotherapie. (Elke aflevering is een half uur lang en filmt louter de fictieve gesprekken tussen een psychotherapeut en zijn patiënt. Zeer statisch en veel monologen.) Alleszins meen ik dat ik zo nu en dan zelf een shrink zou kunnen gebruiken (maar ik herhaal: wie niet?) dus de serie leek mij wel een interessant concept, vervangtherapie ofzo. Voorlopig is het alleszins geen teleurstelling. Series kijken is bovendien massa's goed voor mijn woordenschat. Woorden van de dag: irrefutable, insipid en dipshit. Merk op hoe die laatste twee woorden quasi-anagrammen zijn!

Over vervangtherapie gesproken: yoga. Gisteren las de leerkracht bij wijze van meditatie een stukje voor uit een boek dat haar recentelijk had geïnspireerd. Ik was moe en mijn been was aan het slapen in de lotushouding en ik was mij aan het concentreren op de gouden gloed van mijn ademhaling maar dit is wat ik er van heb opgepikt. U doet ermee wat u wil.

Als we naar de radio luisteren en er komt Beethoven uit, dan heeft het geen zin om de radio open te vijzen en Beethoven erin te zoeken want we gaan hem daar niet vinden. Beethoven zit niet in de radio, de radio is slechts het medium via hetwelke Beethoven tot ons komt. Hetzelfde geldt voor onze ziel. Ons lichaam is slechts het medium waarmee we onze ziel "vastzetten" in tijd en ruimte, in het hier en nu. We zijn onze ziel, niet ons lichaam. Ons lichaam is enkel het medium! Het is door te mediteren dat we het medium kunnen overstijgen om tot de kern te komen, de ongrijpbare Beethoven in de radio.

En als mijn blog mijn therapie is, doe mij er dan aan denken dat ik ooit nog eens over dromen vertel. Laat ik nu maar eerst aan mijn dag beginnen. Douchen, aprrrrrrrrrrrrrrrrhhhmmpff.

Aantal nachten slapen tot laatste examen: -2 (ik denk dat we kunnen concluderen dat de examens erop zitten - hoera!).
Aantal nachten slapen tot Australië: 3 (tenzij aswolken daar anders over beslissen).
Aantal nachten slapen tot thuis: 33.



* Over series gesproken, ik heb de malchance gehad een paar dagen geleden een gesprek op te vangen dat ging over Geordie Shore. Als ik iets niet ken, dan google ik het. Jezusmina, marginale Britten! Ik kan daar op zich wel mee lachen, maar voel me altijd zo leeg achteraf.

En ze gaan nu een Belgische versie maken ook heb ik gehoord? Want het is nog niet erg genoeg gesteld met onze internationale uitstraling... dat ze nu ook nog eens West-Vlamingen, Antwerpenaren en een achtergestelde Limburger samen in een huis gaan moeten steken voor uitlach-tv met ondertitels.