Het probleem met milieurecht

De les internationaal milieurecht is waar ik mij momenteel bevind. Ik ben tegenwoordig meestal zo snugger om mijn nota's mensenrechten mee te nemen en mij daarmee ledig te houden. Twee vliegen in één klap, want ben ik naar de les geweest? Ja, fysiek gezien ben ik naar de les geweest, en daar is mijn geweten al meer dan tevreden mee.

Afgelopen woensdag komt de prof het auditorium binnen - dat doet hij meestal, dat is zijn job - terwijl ik bovenvermelde nota's aan het herschikken was en me schrap zette voor een uurtje concentratie. Zegt hij doodleuk dat we vandaag video gaan kijken over biodiversiteit en schakelde in een elegante zoef-beweging het licht uit. Tot zover mijn notaleesplan.

Ik voelde mij terug als in het middelbaar. Video kijken, serieus? Twee uur lang geklaag over hoe de biodiversiteit er jaar na jaar op achteruit gaat maar hoe het nog niet te laat is, als we maar nú handelen. Aan de teksten die die mens ons geeft te zien, zit hij met zijn hoofd in de wolken van de jaren negentig en dat is ok zolang hij daar niemand mee lastigvalt maar hey man, de wereld is sindsdien ge-e-vo-lu-eerd. Volgens mij ligt de fase van gewaarwording al jaren achter ons. Ik doe wat ik kan, ik fiets en recycleer en mijn papa heeft een grote tuin aangelegd om te compenseren voor het autorij- en vliegtuigvlieggedrag van het hele gezin. Voor de rest zijn mensen gewoon egoïstische wezens die het hier allemaal om zeep gaan helpen, daaraan twijfel ik nog geen halve seconde. Dat klinkt alsof ik het heb opgegeven, nietwaar? Wel, dat is vermoedelijk inderdaad zo. De mensheid valt niet te vertrouwen en zal eerst al de rest en vervolgens zichzelf succesvol uitroeien.

Kriiii, kriiii, red mij, red mij! Puss in boots-blikken werken altijd beter bij zeehonden. (In feite heb ik geen flauw idee of zeehonden kriiii, kriiii zeggen, dan wel iets anders.) Foto groot genoeg?

De video was van erbarmelijke kwaliteit maar viel bij momenten best wel mee, vooral toen er speciale, met uitsterven bedreigde diersoorten werden geëtaleerd. Vissen met ingebouwde gloeilampen om te kunnen zien in de diepe diepe zee, vogels met ogen waar hun snavel had moeten staan enz. Het hoogtepunt van de hele vertoning was toch wel het moment waarop een gedesillusioneerde vader in de camera keek als puss in boots en zich afvroeg hoe hij zijn tienerzoon in godsnaam hoop moest geven als hij er als vader zelf geen meer had. Want liegen wou hij niet doen, liegen is immoreel. De narrator vond het nodig de retorische roep om hulp en aandacht te beantwoorden met volgende woorden: "Geef je zoon geen hoop." Stilte. "Geef hem liefde." Stilte. "Door die liefde zal hij de kracht vinden om door te gaan." De vader knikte bevestigend. Dat was wat hij zou doen, zijn zoon liefde geven.

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaarghhhhh

rf-fhd´ij$@sosdij)ffdjklg!&lhiugsd+hm%skf#kjd

Dit is een onomatopee: een schreeuw, gevolgd door de klank van het bonken van mijn hoofd op het toetsenbord. Een langzame en pijnlijke zelfmoord.

KreKelig

Bah bah slechte dag. Wakker geworden vóór mijn wekker, met de gedachte dat dit enkel kon betekenen dat ik hemels uitgeslapen was. Vóór mijn wekker wakker was ik wel degelijk. 4.07am verdorie en ik kan niet zeggen dat ik nadien nog terug in slaap ben geraakt. Dat overkomt me tegenwoordig te veel naar mijn zin. Een nacht doorslapen lijkt haast een verre droom. Ik ben de pasgeboren baby die de nachten van haar ouders huilbui na huilbui in een levende hel transformeert. Behalve dat ik in dit geval niet huil en zowel de baby als haar ouders ben. Drie rollen, geen slaap, z. vermoeiend. Geeuw.

Met de podcast van Tomas staat op! ondernam ik een eerste poging om mezelf wakker te krijgen. Met cornflakes respectievelijk tandpastaschuim in mijn mond en wild rondzwaaiend met een tandenborstel schaterlachen en roepen naar mijn laptop*, ik wil niet weten wat er door de hoofden van mijn flatgenoten in de keuken ging.

Slaaptekort maakt me kregelig.** Futiliteiten die ik anders perfect zou kunnen negeren werken op zulke dagen eindeloos op mijn systeem. Het was mij nog nooit opgevallen dat de microgolfoven zoveel biepgeluidjes maakt. Ook het opentrekken en dichtslaan van het microgolfovendeurtje deed me vandaag de muren opkruipen. Wie eet er nu ook om 11.24am? Een kraan van de arbeiders aan de andere kant van de straat zegt zonder reden tuuut en krrrrr. Mensen gaan naar het toilet en spoelen door, hatelijk is dat. En ze douchen. Mijn flatgenoot doet zijn afwas niet*** en schakelt licht noch tv uit bij het verlaten van zijn kamer. Ik vind geen chocolade terwijl ik er nood aan heb. Ik wil slapen maar het lukt niet. Wie slaapt er nu ook om 12.15pm?

2.05 - 3.55pm Milieurechtelijk gebrabbel dringt van mijlenver door in mijn akoestische bubbel. Dit is niet gewoon saai meer, zelfs niet politiekecrisissaai****. Zelfmoordneiginginducerend is het woord dat men zoekt en ik bezorg. Ik probeer aan iets, eender wat, te denken en zelfs dát lukt niet.  De hemeltergende schoolbanken hebben hier een hoek van 30 graden, perfect om waterflessen en hete koffie te doen afglijden. Dank de ingenieurs, ze hebben hier duidelijk heel goed over nagedacht. De Hollander naast mij leest over mijn schouder mijn schrijfsels mee. Het is dat ik geen mensen sla in publieke ruimtes, of hij had ervan langs gekregen.

Op weg terug naar huis zocht ik vanbinnen in mijn hoofd naar een doel voor de rest van mijn dag, niet echt hoopvol er nog een te ontdekken. Dit alles werd volstrekt irrelevant om 4.19pm, toen een lichtpuntje, wat zeg ik, een lichtPUNT van stroboscoopformaat besloot mijn dag op te fleuren. Het postpakketje in kwestie, op 8 maart laatstleden (u leest dat goed) vertrokken in België, heeft vandaag zijn missie volbracht door middel van aankomst ter mijner appartement. Dankjewel, Karen!

Inclusief woordenlijst. 'Hier volgt een overzicht van alle woorden in de verpakking. U kunt nog meer woorden maken door ze te combineren.'      Al een chance dat ze dat erbij vermelden!

Om 7.00pm ben ik uitgenodigd op een soort Komen Eten bij de Oostenrijkse buurjongen. Op het menu? Schnitzel uiteraard, wat voor een vraag is dat nu. Nadien ondernemen we (de baby en haar ouders, of koninklijk meervoud, zoals u wil) een nieuwe poging tot slapen. Hoop doet leven! Alsook koelkastpoëzie.

* Op dinsdag is er Koffie! En koekskes! En Linde! Met de boekskes! Ons Linde vroeg van "Bethy van Big Brother heeft ooit ... gehad", waarop Tomas antwoordde "een hersencel?". Ik vond het grappig, maar het was nog vroeg en ochtend en slaperig. Wat ze écht heeft gehad, weet ik zelfs al niet meer. Doet er ook niet toe. Moving on.

** Jarenlang verkeerde ik in de illusie dat het correcte woord krekelig was. Het adjectief van het insect, als het ware, ook al hield dat etymologisch gezien weinig steek. Toen ik erop werd attent gemaakt dat de k een g hoorde te zijn, stortte een taalkundig deeltje van mijn wereld in. Ik ben er nog steeds niet helemaal goed van.

*** Er zijn grenzen aan het gebruik van "ik ben een kunststudent" als excuus.

**** Milieurechtsaai hoort evenwel thuis in dezelfde categorie. Boomknuffelende hippie die gedingen inleidt tegen de Duitse Staat en naar eigen zeggen in de rechtszaal komt opdagen met een stervende zeehond in zijn armen. Alsof rechters om te kopen zijn, alsof hij zijn eigen vakgebied belachelijk wil maken. Verkondigt nu al weken dat "capitalism is the root of all evil". Alsof we iets anders verwacht hadden.

politiekecrisissaai

Soms wordt een onderwerp zodanig platgeredeneerd dat het binnen de korste keren saai wordt, hoewel inherent interessant. De Belgische politieke crisis was het eerste voorbeeld dat in mij opkwam. Ik heb dan ook besloten het zonet uitgelegde concept politiekecrisissaai te dopen totdat ik met een betere term op de proppen kan komen. Die politieke crisis bezorgt mij allang jeuk. Ik heb een bewuste stem uitgebracht in JUNI vorig jaar godbetert, ik heb de onderhandelingen van nabij gevolgd en nu kan het mij echt geen zak meer schelen. Dat is een ontnuchterende en teleurstellende vaststelling. Op de duur zou ik haast willen dat België splitst, gewoon opdat er IETS zou gebeuren, Frietrevoluties allerhande even buiten beschouwing gelaten. Iedereen weet dat die enkel om gratis frieten draaien. Jezus Christus stilstand, het is om gek van te worden. En toch blijf ik er op een onderbewust niveau mee bezig. Spreek mij aan over ons land en ik zal zonder enige twijfel geïrriteerd raken. Dat is het mooiste bewijs dat het daar wel degelijk sluimert, op de vuilnisbelt achteraan mijn hoofd. Ik ben zo betrokken bij de wereld!

Bij nader inzien is het niet zo moeilijk om synoniemen voor politiekecrisissaai te verzinnen: Japansekernreactorensaai*, gaanwenuwelofnietindathuiswonenvolgendjaarsaai** en wiedoetwattijdensdepaasvakantiesaai***.

Verhalen worden uitgesmeerd tot ze van elke betekenis ontdaan zijn. De media bezondigen zich er veruit het meest aan, maar ik heb durven merken dat mensen het ook doen zonder invloed van de media. Persoonlijke crisissen worden in het lang en in het breed uitgesponnen, telkens weer opnieuw, terwijl je op voorhand weet dat de conclusie niet anders zal zijn dan de vorige klaagzang. Wie onschuldig is, werpe de eerste steen - ik maak mij daar evengoed schuldig aan, maar ik wéét het van mezelf en ik werk op constante basis aan mijn zelfverbetering. Probeer althans.

Ik weet niet waarom ik mij zo erger aan het uitsmeren van verhalen. Ik mag hopen dat het komt omdat mijn brein nood heeft aan veel stimuli om zichzelf bezig te houden.**** Zo heel soms vraag ik mij af hoe het zou zijn om een IQ lager dan 100 te hebben. Een leven vrij van gedachten! Jaja.

Dit alles in mijn hoofd tijdens de meditatiesessie in Monday night yoga. Er was niet al te veel relaxatie bij, mijn voeten en handen bleven maar bewegen en mijn Derde Oog speurde naar verlossing in plaats van tot rust te komen. Ik ga nog wat ademhalingsoefeningen doen.

* Eerlijk, ze hebben de nucleaire crisis in de twee weken na de aardbeving zodanig uitgemolken dat het echt niet meer boeit nu. Dat zou niet mogen, want het is belangrijk op de hoogte te blijven van de evolutie ginder, nu misschien zelfs meer dan helemaal in het begin. Het is niet omdat de verslaggeving over het onderwerp vermindert, dat het probleem verdwijnt. Ik denk dat we een vals gevoel van veiligheid krijgen, en de Japanners zouden van de relatieve radiostilte gebruik kunnen maken om nieuwe ontploffingen af te doen als ongevaarlijk. Tsjernobyl all over again, ook al was ik toen nog niet geboren.

** Fuck it - ik wíl zelfs niet meer in dat huis wonen.

*** Ik heb actie ondernomen en een tripje naar het Zuideiland geregeld. Dolletjes!

**** Een andere theorie is dat het internet mijn hersenen heeft aangetast en mijn concentratievermogen langzaam doet afnemen. Ik wil enkel nog maar klikken klikken klikken, baan mij met rooddoorlopen ogen een weg van link naar link via link, scan alles oppervlakkig en lees niets echt meer grondig. Dit proces herhaalt zich totdat ik slechts nog een goudvis in een mensenlichaam ben, rondzwemmend in de bokaal mijner schedel en elke 30 seconden weer verwonderd over de nieuwe omgeving. Oooh, kijk, hier was ik nog niet gepasseerd!