Relaas van een belachelijk non-event

Weet u nog, het feestje dat ik vermeldde?

Een t-shirt van de universiteit, de gedachte dat we misschien iets van het gratis eten gingen kunnen meepikken als we op tijd gingen en de vriendelijke maar vastberaden druk van een aantal appartementsblokgenoten brachten mij ertoe een kort bezoek te brengen aan het gisteren vermelde feestje. Ik zeg een kort bezoek - het ware beter geen bezoek geweest. Ik moest sowieso de berg op om mijn artikel van Koskenniemikokosnoot te gaan afprinten, dus ik dacht... Wel, ik dacht verkeerd.

Het gebeuren vond plaats in een veel te grote, met tl-lampen verlichte ruimte. We waren daar als eersten, tot zover het goede nieuws.

Echt de waarheid

Vijftien mensen achter één tafel werden verondersteld een ontvangstcomité voor te stellen. Ze knikten ter begroeting. Paspoorten alsjeblieft, want we zagen er vooral niet meerderjarig uit. Nadat we heel officieel onze naam laten schrappen hadden van een aanwezigheidslijst* en ter bevestiging van onze aanwezigheid verplicht een blauwe sticker op ons hand gekleefd kregen, mochten we verder. Ik denk dat het aflezen van ons geboortejaar van ons paspoort (en het langzaam oplossen van de rekensom in hun hoofd) voor de organisatie voldoende zou moeten zijn om te beseffen dat we niet meer in de kleuterklas zitten. Ik wil geen blauwe bol op mijn hand, wasmedanu.

Vervolgens de t-shirts. Zeg het mij als ik verkeerd redeneer, maar: als er een onderscheid wordt gemaakt tussen mannen en vrouwen wat de t-shirts betreft, dan denk ik dat ik reden heb om ervan uit te gaan dat de vrouwenmodellen gecentreerd zullen zijn. Waarom zou er anders een onderscheid gemaakt worden? Uit ervaring weet ik dat ik in dat geval een L moet vragen. Ik vraag een L.

Pyjama

Vol enthousiasme scheur ik de plastiek van rond het t-shirt, blijkt het vrouwenmodel eigenlijk een mannenmodel te zijn. Waarom zou je dan in godsnaam twee verschillende rijen maken? Ik voel mij bedrogen, en terecht. Ik keer terug naar de t-shirtenrij, vraag of ze mij soms een M of een S kunnen geven. Nee, kunnen ze niet. Ik vraag vriendelijk waarom ze dat niet kunnen, ik zie ze daar liggen achter de tafel, ja kijk, dáár, achter u, dozen met M en S erop geschreven, ik wijs er zelfs naar, dat kan nu toch geen probleem zijn. Nee sorry, t-shirts ruilen kunnen ze echt niet, en of ik ruimte wil maken want er zijn nog wachtenden achter mij.

Ik ben nu de niet bijzonder fiere bezitter van een University of Auckland-nachtjapon. Stoer ze. Ik denk dat ik langzamerhand een tweedehandswinkel kan beginnen in te grote t-shirts.

Dat is nu eens alle lappen 't zelfde.

Het eten was al een even grote teleurstelling. Vier mandjes chips en een paar sneetjes goedkope Brie (vanwaar ze dat idee gehaald hebben is nog maar de vraag) zijn géén eten. Het feit dat er gratis drank is, liet mij koud. Als ik al enthousiasme bespeurde, was het met betrekking tot de gratis alcohol - triestige mensen die op kosten van de unief zat willen worden om half zes 's avonds... Hét gespreksonderwerp in elk gesprek waarvan ik flarden kon opvangen was waarom dit non-event de term 'feestje' had meegekregen en wanneer er huiswaarts zou worden gekeerd. De constante bij dit soort samenkomsten is dat er heel veel spel wordt rond gemaakt, dat het party planning committee zichzelf heel erg belangrijk vindt (getuige het fameuze registratieproces), dat het bovendien jammer genoeg blijkt te denken dat het iets goeds bij elkaar georganiseerd heeft en vooral dat de genodigden heel vroeg terug huiswaarts keren voor de écht belangrijke en leuke activiteiten. Party planning committee, you're doing it wrong.

Voor ik de zaal verliet, exact vijftien minuten nadat ik er voet had binnen gezet, grabbelde ik nog snel drie chocoladekoekjes en twee balpennen mee. Het is niet echt diefstal. Mij een stom t-shirt geven, dat is min of meer vragen om represailles. En ik heb de koekjes toch lekker al allemaal opgegeten, HA! Dat zal hen leren.

Gestolen goederen

* De aanwezigheidslijst was alfabetisch. Op vóórnaam. Ik heb erop gelet en élke persoon die binnenkwam onderging hetzelfde lot. "Wat is je naam?" -"Familienaam." -"Nee, je vóórnaam." -"Euhm, ok... Voornaam." Het ligt uiteraard volledig aan ons, studenten. Wíj zijn het die het systeem niet helemaal snappen. Onze excuses.

Blauwe ogen blauw t-shirt

Vandaag en in de categorie 'Domi leeft in een metropool en vindt dat leuk' had ik lunch met twee meisjes die ik in de paasvakantie heb leren kennen op mijn trip door het Zuideiland. Een Amerikaanse, een Mexicaanse en een Belgische aten respectievelijk Japans, Amerikaans en Thais afhaalvoedsel in een park in Nieuw-Zeeland. We konden het zelf amper geloven - aaah, die geglobaliseerde wereld toch.

Het was een mooie dag, minder vochtig dan anders en meer heb ik niet nodig om gelukkig te zijn. Ik vond het dan ook verantwoord na schooltijd nog eens een toer te doen langs mijn favoriete winkels. Beginnen deed ik zoals steeds in het ethisch verantwoord winkeltje dat warm en rood en zoet en schattig uitstraalt, waar de juwelen in het algemeen en oorbellen in het bijzonder zich weinig subtiel aan mij opdringen, mij verleiden en daar succesvol in zijn. Rinkelend en schuddend met mijn nieuw verworven koperen armband - het draait niet om de armband; ik had een kindje in een Aziatisch ontwikkelingsland een ongelooflijk plezier gedaan - struinde ik een gezellige naburige boekhandel binnen. Ik probeerde poolshoogte te nemen van de recentste ontwikkelingen in de contemporaine poëzie en zwijmelde even bij de afdeling met reisgidsen over Australië, want die zou ik onder ons gezegd en gezwegen wel eens kunnen nodig hebben in de nabije toekomst. Aangezien de winkel als cirkelvormig concept was uitgewerkt, had ik de pech langs de jeugdafdeling te moeten passeren en daar flarden op te vangen van een gesprek tussen twee volwassen vrouwen. "Seriously, once you start reading grown-up books, it's a slippery slope. They're so much bigger and the words are more difficult. Grown-up books are not something you want to get into." Waarna ik mij snel distantieerde, mentaal en fysiek - dat soort debiliteit moest maar eens besmettelijk zijn.

In Volcan Lane, een relatief stijle tegelstraat waar zich, geheel terzijde, een van de twee Belgische biercafés van Auckland bevindt, maakte ik oogcontact met een allesbehalve onknap manspersoon. Hij droeg een blauw t-shirt van een organisatie die ik niet kende en zijn aanwezigheid daar en toen had overduidelijk iets te maken met het vertegenwoordigen van de organisatie op het t-shirt.

Als gevolg van hoger vermeld oogcontact sprak hij me aan. Hij was Canadees en pas in het land. Na een lange, aangename minuut bleek dat hij mensen zocht die voor langer dan een half jaar in NZ zouden zijn, ik had afgedaan. Hij wenste me een fabulous day - dat wens je mijns inziens niet eender wie! - en ik vervolgde mijn pad. Ik was zelfs nooit te weten gekomen welke ngo hij vertegenwoordigde, ik herinner mij enkel blauwe ogen blauw t-shirt. Het was pas toen ik de hoek omsloeg naar Queen Street dat de harde, koude realiteit goed en wel tot me doordrong: ik had hem aan mij voorbij laten gaan. De hele weg naar huis bleef dat stemmetje in mijn hoofd gillen keer terug keer terug keer terug en kon ik niets anders denken dat dat ik het meisje wil zijn kon en kan zijn, zal zijn dat niet enkel denkt maar het ook effectief doét, terugkeert en een knappe Canadees vraagt of hij vanavond al plannen heeft. Worst case scenario zegt hij nee, loop ik met mijn staart tussen de benen en rood van schaamte terug naar huis en zie ik hem... nooit meer. Wat is het probleem? 

Beth beweert dat de huidige wereld zo niet meer werkt, dat Facebook alles veranderd heeft. Waar slaat dat nu weer op? Ik zie niet in wat er anders is in vergelijking met vroeger en waarom een gezonde portie durf en impulsiviteit niet zou mogen beloond worden. Een reep chocolade later was ik er weer helemaal over en had ik mijzelf beloofd het volgende keer beter aan te pakken. 

Feit is: wat lijkt op een scène uit een belachelijk goedkope chick flick kan volgens mij wel degelijk in het echt gebeuren ook. Good things happen, niet enkel in films, en ik kan het weten want ten eerste bevind ik mij in fucking Nieuw-Zeeland en dat is elke dag weer fantastisch en ten tweede is het mij al overkomen. Ik ben al wakker geworden en mezelf in de wang moeten knijpen om te bevestigen dat ik niet aan het dromen was en dit alles helemaal aan mezelf te wijten hebben. Wat niet eens zo lang geleden een weekend als een ander had kunnen worden heb ik door actie te ondernemen en een gok te wagen omgetoverd tot een fantastisch avontuur dat evengoed niet had kunnen plaatsvinden. Er is geen lot, er is enkel toeval en het gebruik dat daarvan wordt gemaakt door menselijke belissingen. Het is een kwestie van ervoor gaan, buiklandingen en blauwe plekken incluis. Jezelf en het toeval een duwtje in de rug geven. Vervolgens gebeuren er wonderlijke dingen.